Θυμάστε τότε που....

... μου είχανε πει πως το 2012 θα παντρευτώ; 

Και πως το όνομα αυτού θα έχει 7 γράμματα;

Και πως λυσσάξατε όοοολοι πως θα τον λένε "μαλάκα"?

Ε... το 2012 ήρθε, δεν παντρεύτηκα δόξα το Θεό, αλλά τον μαλάκα τον γνώρισα.

Σε τέσσερις παρακαλώ διαφορετικές εκδοχές, με την τέταρτη να κερδίζει το βραβείο Νόμπελ μαλακίας. Άμα πω πως έχω παράπονο, θα πέσει φωτιά να με κάψει.

Αλλά, για να μην είμαι άδικη, ο μεγαλύτερος μαλάκας ήμουν εγώ, που ανέχτηκα όλες αυτές τις ηλίθιες συμπεριφορές και δεν μοίραζα άκυρα με τη σέσουλα.

Τέσπα, θα επιζήσω. 

Αυτό που έμαθα πάντως, είναι το εξής: οι μαλάκες είναι ανίκητοι. Πειστείτε από τη δική μου εμπειρία και don't try this at home.

Σας φιλώ!

Τα φαινόμενα απατούν...

Άλλες φορές ναι, άλλες όχι... Στη δική μου περίπτωση τα φαινόμενα όχι μόνο με απάτησαν, αλλά ήταν τόσο αληθοφανή που περνούσαν για πραγματικότητα.

Και πάνω σε αυτή την επίπλαστη πραγματικότητα εγώ κατέβαλλα προσπάθεια όσο καμία άλλη φορά, ένιωθα, έκανα όνειρα, ζούσα και υπήρχα. Για πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωθα την ευτυχία όπως θα έπρεπε να είναι. Πρώτη φορά καταλάβαινα τι σημαίνει η φράση "σκάω απο ευτυχία". Δεν μου έφταναν οι ώρες, οι μέρες, οι μήνες κοντά του. Μου φαινόταν πως περνάνε τόσο μα τόσο γρήγορα και δεν προλάβαινα να τον χορτάσω. Ήμουν σχεδόν σίγουρη πως "Ώπα, εδώ είμαστε!", παρόλο που έβαζα πάντα τον εαυτό μου δεύτερο, για να είναι καλά εκείνος.
Και ξαφνικά, από το πουθενά, καταρρέουν όλα. Ίσως όχι από το πουθενά ακριβώς. Ίσως είχα δείγματα, τα οποία υποσυνείδητα επέλεγα να μη δω. Ξαφνικά, φανερώνεται ποιος πραγματικά είναι αυτός ο άνθρωπος που είχα δίπλα μου. Και το αγγελικό πρόσωπο γίνεται μια άθλια παραμόρφωση. Δεν ξέρω για τι πρέπει να θρηνήσω... Για μένα, για εκείνον, για τα συναισθήματα, για τα πράγματα που επένδυσα πάνω του, για τις προσπάθειες μου που πήγαιναν άπατες, για ποιο από όλα ή για όλα μαζί?
Και να'μαι τώρα εδώ να προσπαθώ κάθε μέρα να τον σκοτώσω μέσα μου, να προσπαθώ να τον μισήσω, να προσπαθώ να ανασυγκροτήσω τα κομμάτια μου, να συνεχίσω τη ζωή μου. Μέσα μου όλα είναι διαλυμένα, κρανίου τόπος. Και παλεύει η αγάπη με το μίσος. Και λογικά, ενώ θα έπρεπε να νικά το μίσος, η αγάπη ανακυρήσσεται νικήτρια κάθε μέρα. Καταλήγω να μισώ τον εαυτό μου που μου λείπει, που τον σκέφτομαι, που δεν είμαι αρκετά δυνατή, ίσως και εγωίστρια, ώστε να τον ξεριζώσω μια για πάντα από μέσα μου.

Οι Κυριακές πονάνε πάντα πιο πολύ...

Έρωτας!

Και αυτό:



Και κανονικά! Με την κυριολεκτική έννοια της λέξης.. feelings, you know! Τελικά όντως... τα καλύτερα έρχονται εκεί που δεν το περιμένεις! ;-)

Αχμ...

Εεεε.. γεια! Τι κάνετε? Όλοι καλά?
Ναι, δεν κάνουν "πουλάκια" τα μάτια σας. Ναι, στο σωστό μπλογκ είστε. Ναι βρε σας λέω, στο Λολο-μπλογκ είστε! Μπααααααα... δεν με πιστεύετε κιόλας! :Ρ

Ξέρω ότι χάθηκα, αλλά για πολλούς και διάφορους λόγους, δεν είχα διάθεση να γράψω. Συνέβησαν πολλά, πάρα πολλά το τελευταίο διάστημα. Και λέγοντας "τελευταίο διάστημα", εννοούμε από Δεκέμβρη και μετά.

Ζορίστηκα πολύ, καταπιέστηκα. Και πάνω που άρχισα να ηρεμώ, να παίρνω απόφαση πως κάποια πράγματα απλά δεν θα συμβούν ποτέ και άρχισα να τα αφήνω πίσω μου, έγινε μια κίνηση που την ήθελα πάρα πολύ, μια κίνηση που πραγματικά δεν περίμενα ποτέ να γίνει (και τελικά θα ήταν καλύτερα να μην είχε γίνει ποτέ). Αρχικά αιφνιδιάστηκα, η αλήθεια είναι. Έπειτα, αφού πήρα την ικανοποίηση της μεταμέλειας και της αίτησης συγχώρεσης, αποφάσισα να δώσω μια δεύτερη ευκαιρία κυρίως επειδή το ήθελα, αλλά και επειδή γενικά πιστεύω πως οι ευκαιρίες είναι για να δίνονται στους ανθρώπους. Άλλωστα τα λάθη είναι ανθρώπινα, σωστά?
Σωστά! 

Όμως όταν έχεις να κάνεις με τέρμα εγωιστές και τιποτένιους ανθρώπους, μην περιμένεις προκοπή. Κανονικά, θα έπρεπε να έχω ρίξει άκυρο από την αρχή αρχή, πριν μπλέξουμε τόσο πολύ. Αλλά βλέπεις, όταν δεν έχεις να ασχοληθείς με τίποτα αξιόλογο, λες "Γιατί όχι?". Και κάπως έτσι, περνάει ο καιρός, βλέπεις ότι περνάς καλύτερα από όσο φανταζόσουν και κάπου εκεί πατάς τη μπανανόφλουδα. Την οποία μπανανόφλουδα, την έβλεπες μπροστά σου, αλλά την πάτησες γιατί πίστευες πως δεν θα γλιστρήσεις. Σου έχω νέα! Γλιστράει σαν διάολος! Όσο και να προσέξεις, ένα σλάλομ θα το κάνεις. 

Πάνω λοιπόν που περνάς "πιο-τέλεια-δεν-έχει", έρχεται κάτι και σου γκρεμίζει αυτό που ζεις με μια ριπή του ανέμου. Και εκεί πονάς. Και σου σκίζεται η καρδιά, αλλά σφίγγεις τα δόντια και κάνεις αυτό που πρέπει. Που πρέπει, όχι που θες. Το παλεύεις, δεν το σκέφτεσαι και περνάει ο καιρός και ενώ μέσα σου ελπίζεις ότι κάτι θα γίνει, σταδιακά αρχίζεις και το αποβάλλεις. Και τη στιγμή ακριβώς που δεν πρέπει, που έχεις ήδη αρχίσει να αποστασιοποιείσαι, γίνεται αυτή η αναθεματισμένη κίνηση που τόσο πολύ ήθελες και περίμενες. Παίρνεις την ικανοποίηση της μεταμέλειας. Παίρνεις την ικανοποίηση που έριξε τα μούτρα του. Νιώθεις ότι άξιζε την τόση καταπίεση, την τόση εγκράτεια, πως τέλοσπάντων, βγήκες από πάνω και εσύ και η αξιοπρέπειά σου. 

Μόλις λοιπόν πάρεις την ικανοποίηση αυτή, χάνεται όοολη η λογική που σε έκανε κουμάντο τόσο καιρό και λύνεις τα συναισθήματα που κρατούσες δεμένα. Μπράβο! Μόλις έχασες το παιχνίδι. Γιατί αν είχες λίγο μυαλό ή μάλλον, αν συνέχιζες να σκέφτεσαι βάσει λογικής, θα έβλεπες πως όλη αυτή η μεταμέλεια είναι ένα προπέτασμα καπνού. Γιατί, όταν του εγωιστή του πατήσεις τον κάλο, δεν θα το αφήσει να περάσει έτσι. Και εγώ πάτησα ένα μεγάλο κάλο και μάλιστα με 12ποντη γόβα. Κοντά δυο βδομάδες κράτησε το παραπέτασμα. Μετά άρχισε να ξεδιαλύνει το τοπίο. Και μάντεψε, αυτό που αρχίζει να αχνοφαίνεται, δεν σου αρέσει καθόλου. Μα τώρα είναι πια αργά, γιατί εσύ αποφάσισες και έδωσες την ευκαιρία. Δεν μπορείς να την πάρεις πίσω.. Και το καλύτερο από όλα είναι, πως ο άλλος την εκμεταλλεύτηκε όσο καλύτερα μπορούσε, ώστε να σου τρίψει στα μούτρα τη γόβα με την οποία του είχες πατήσει πρωτύτερα τον κάλο. Σ' άρεσε? Όχι ε? Ευκαιρίες δεν ήθελες να δώσεις? Λούσου τα τώρα και σκασμός! 

Και εκεί που αναζητάς ένα γαμημένο closure και τα παίζεις όλα για όλα, έρχεται η απάντηση μέσα από τη σιωπή. Πολλές φορές η σιωπή μπορεί να πει πολλά περισσότερα από ολόκληρες ώρες συζητήσεων. Σ' αυτό λοιπόν το σημείο είναι που καταλαβαίνεις ότι τελικά δεν χρειάζεται να δίνεις δεύτερες ευκαιρίες σε αυτούς που δεν αξίζουν ούτε καν την πρώτη, που απογοητεύεσαι γιατί περίμενες μεγάλα πράγματα από μικρούς ανθρώπους, που τελοσπάντων συνειδητοποιείς πως για μια ακόμη φορά είσαι τόσο στόκος που, ενώ το πράγμα "φώναζε" από μακριά, συνέχιζες να κάνεις της καρδιάς σου - γιατί αν έκανες του κεφαλιού σου δεν θα φτάναμε ως εδώ. Παίξαμε με τη φωτιά, "αρπάξαμε" λίγο και πιάσαμε το μπουκάλι να τη σβήσουμε. Με τρόμο διαπιστώσαμε, μόλις βρεθήκαμε ανάμεσα στις φλόγες, ότι το μπουκάλι δεν είχε μέσα νερό, αλλά πετρέλαιο. Αλλά τότε ήταν ήδη αργά. Τσουρουφλιστήκαμε καλά καλά, δεν μπορώ να πω. 

Μέσα σε όλο αυτό τον ορυμαγδό, συνυπολόγισε και διάφορα άλλα θέματα οικονομικής και επαγγελματικής φύσεως και μόλις κατάλαβες που χάθηκε τόσο καιρό το Λολάκι.

Και τώρα που σε ψυχοπλάκωσα... καλωσήρθα πίσω βρε! :Ρ

Στιγμές που δεν σ' έχω...

Γ. Μαζωνάκης - "Στιγμές που δεν σ'έχω"

"Η ώρα περνάει, η ανάγκη πονάει..."

"Δωσ'τα μου όλα για να'χω να αντέχω στιγμές που δεν σ' έχω κι αργείς..."

"'Γδύσε με τώρα, σβήσε τα φώτα', εκεί έχω μείνει εγώ..."

Αυτά. Χωρίς πολλά πολλά.

Dear Santa...

Κανονικά, πάει πολύς καιρός που έχω σταματήσει να πιστεύω σε σένα. Αλλά επειδή πέρυσι τέτοιο καιρό σου ζήτησα κάτι και μου το έφερες , αποδεικνύοντας μου περίτρανα ότι  ΝΑΙ! υπάρχεις, λέω να δοκιμάσω και φέτος την τύχη μου. :) Ξέρω ότι είμαι λίγο της τελευταίας στιγμής, αλλά αυτό που θα σου ζητήσω δεν χρειάζεται να το βρω κάτω από το δέντρο μου την 1η του μήνα. Έχεις στη διάθεσή σου και όλες τις υπόλοιπες 365 μέρες του 2012 (και πριν κράξεις να σου πω πως το 2012 είναι δίσεκτο και πως άντε κουφαλίτσα σου έφεξε πάλι γιατί έχεις και ένα 24ωρο plus!).

Λοιπόν, δεν ξέρω αν φέτος ήμουνα καλό κορίτσι.. Η αλήθεια είναι ότι άθελά μου (?) στεναχώρησα κάποιους ανθρώπους, αλλά δεν γινόταν να συνεχίσω να διατηρώ μια κατάσταση η οποία είχε φτάσει στο απροχώρητο. Έκανα και κάποια πραγματάκια τα οποία δεν τα λες και την επιτομή του σωστού, σύμφωνα πάντα με την κοινή λογική. Νταξ, με λίγα λόγια ήμουν λίγο σκατόπαιδο, αλλά οκ... εγώ ξέρω πως είσαι καλός και πως πας δώρα και στα άτακτα παιδάκια, οπότε προχωράω στο παρασύνθημα.

Πέρα από τα τετριμμένα, αλλά τόσο σηματικά υγεία, αγάπη, δουλειές, σεξ, λεφτά, θέλω να σου ζήτήσω αυτό: 

μια σοκολάτα!

Αλλά πρόσεξε, δεν θα είναι μια οποιαδήποτε σοκολάτα, αλλά μια σοκολάτα την οποία θα την κρατάει ένας τύπος που -με προσέχεις?- θα έχει μεγαλύτερα @@ από μένα. Προφανώς και ανατομικά θα είναι μεγαλύτερα...hello! Το εννοώ με τη μεταφορική του έννοια. Ε τώρα δεν νομίζω ότι πρέπει να αναφέρω πως πρέπει να είναι όμορφος, έξυπνος, πνευματώδης και μπλα μπλα μπλα... Να έχει όλα τα καλά του Θεού δηλαδής. Ή το κάνουμε σωστά ή δεν το κάνουμε καθόλου.

Αυτό ήθελα να ζητήσω καλέ μου ΑγιοΒασίλη. 

Κάτω από το δέντρο θα σου αφήσω ένα μπουκάλι βότκα και ξηροκάρπια, γιατί πόσο γάλα και μπισκότα να αντέξεις και εσύ ο έρμος?

Σε φιλώ,

Λόλα 

Υ.Γ. : Κοίτα... επειδή αυτό που ζητάω είναι είδος προς εξαφάνιση, αν αποφασίσεις να μου φέρεις μόνο τη σοκολάτα, ας είναι τουλάχιστον η γνωστή αμυγδάλου. Και μην τσιγκουνευτείς και μου φέρεις τη μικρή! Φέρε μου μια μεγάλη να πνίξω τον πόνο μου..! Ευχαριστώ! :)

***

Καλή (Πρωτο)Χρονιά! 

Το 2012 ας είναι η χρονιά που θα καταφέρουμε να σπάσουμε τα δεσμά μας, να γκρεμίσουμε τα τείχη μας, να πάρουμε τα ρίσκα μας και να τολμήσουμε να κάνουμε όλα όσα δεν κάναμε το περασμένο έτος.

Εύχομαι τα καλύτερα για όλους μας! :)

***

Και χωρίς συνταγή ιατρού...

Για να μην αποτρελαθείς τελείως, να τι κάνεις άμα στη "βαρέσει"....
Μπορεί να μην καταλήξεις κάπου συγκεκριμένα, αλλά τουλάχιστον θα αποσυμπιεστείς κάπως...

Όχι, δεν το έγραψα εγώ

Η αγαπημένη μου

A "thank you" note

Ευχαριστώ...

που έκατσες και με άκουσες...

που έκανες τον κόπο να μπεις στο πρόβλημά μου, όσο χαζό και αν είναι...

που με ανάγκασες να σκεφτώ πράγματα...

που μου έδειξες το δρόμο και τον τρόπο να σκέφτομαι "έξω από τα κουτάκια" (όπως λες)...

που μου έκαψες όσα εγκεφαλικά κύτταρα έχω αφήσει ακόμα άκαφτα... :Ρ (αστειάκι)

που δεν μου χάιδεψες τα αυτιά...

που με συμβούλεψες...

που ακόμα και αν οι αποφάσεις μου είναι ηλίθιες, μου είπες "εγώ μαζί σου!"...

που εξακολουθείς να με ρωτάς για τις εξελίξεις...

Μα πάνω από όλα, σ' ευχαριστώ που ήρθες ουρανοκατέβατος, από το "πουθενά" (σχεδόν) και απλά ενδιαφέρθηκες... χωρίς προσωπικό όφελος, χωρίς να περιμένεις κάτι. Απλά το έκανες..

Ξέρεις εσύ ποιος/α είσαι και αυτό φτάνει! :)

P.S: Εύχομαι να συνεχίσω να είμαι γουρλού! :Ρ χαχα!

Now what?

Ωραία... κατάφερα να βάλω το "πρέπει" πάνω από το "θέλω". Ζορίστηκα -παραδόξως όχι πολύ- αλλά τα κατάφερα. Έχω σταθεί στο ύψος μου και έχω φανεί υπεράνω (είμαι/ το παίζω, δεν έχει σημασία. Αυτό που φαίνεται προς τα έξω μετράει :Ρ). Όχι υστερίες, όχι βιαστικές κινήσεις... Απλά περιμένω μια συγκεκριμένη κίνηση, κάτι που ίσως να μην έρθει ποτέ (που παρεπιπτόντως, είναι και το πιθανότερο σενάριο). Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πως "οκ μωρέ, τι είχαμε, τι χάσαμε", "σιγά τα ωά", "μπλα-μπλα-μπλα", "μπλα-μπλα-μπλα". Ξέρω πολύ καλά πως δεν αξίζει καν τον κόπο και τη φαιά ουσία που καταναλώνω και πως στο μέλλον θα με μουτζώνω αφειδώς κάθε φορά που θα το σκέφτομαι. Παρόλα αυτά ασχολούμαι, προφανώς χωρίς να εκτίθεμαι εκεί που δεν πρέπει. Έχω δει κάποια ψήγματα αντίδρασης από την αντίπαλη "όχθη" και τα έχω υπεραναλύσει (κλασσική Λόλα). Περιττό να πω πως δεν κατέληξα σε συγκεκριμένο συμπέρασμα (κλασσική Λόλα, επίσης).

Θαυμάσια...

Με λίγα λόγια, έχω φάει τα κομμάτια μου. (Αστακούλη, είχες δίκιο τελικά! :Ρ) Πραγματικά, δεν ξέρω ποιο από τα δύο εμπλεκόμενα μέρη έχει φάει περισσότερο τα κομμάτια του. 

Νταξ, προς τα έξω έχω βγει η σούπερ ουάου γκόμενα που έχει επίπεδο, είναι κυρία και υπεράνω, βάζει την αξιοπρέπειά της πάνω από όλα κτλ κτλ. 

Πες μου όμως, πραγματικά τώρα, έχει σημασία όλο αυτό, ενώ εγώ τρώγομαι?

Δεν μετανιώνω που δεν αντέδρασα σπασμωδικά, που μου επιβλήθηκα, που φέρθηκα συγκροτημένα και συγκρατημένα. Όχι, σε καμία περίπτωση. Ξέρω πως υπέρ μου θα είναι αυτό μακροπρόθεσμα.

Αλλά καταπιέζομαι ρε γαμώτο και είμαι να σκάσω! Από την άλλη όμως, δεν θέλω και να κάνω πίσω, γιατί για πρώτη φορά έβαλα τον εγωισμό μου και μένα πάνω από όλα.

Α ρε Λόλα... Γαμώ το κεφάλι σου, γαμώ τα μυαλά σου, γαμώ τις επιλογές σου, γαμώ, γαμώ, γαμώ...!

Ουφ!

Επιβάλλεται..

να βάλω το "ΠΡΕΠΕΙ" πάνω από το "ΘΕΛΩ".

Θα το κάνω άραγε?

Transformers

Εντάξει.. μπορώ πια με σιγουριά να πω πως δεν με αναγνωρίζω. Δεν ξέρω αν είναι για καλό ή για κακό, άλλωστε αυτό μόνο ο χρόνος μπορεί να το δείξει. 

Έχω χάσει τον εαυτό μου ή απλά είναι η φυσική διαδικασία της ωρίμανσης? ( Όχι, δεν είμαι τυρί, ούτε κρασί! :Ρ) Ό,τι και να είναι πάντως, με κάνει εν μέρει να τρομάζω με μένα την ίδια.. Δεν ξέρω τι συμβαίνει, αλλά εδώ και κάποιο διάστημα με πιάνω πολλές φορές να σκέφτομαι και να ενεργώ τελείως διαφορετικά από ότι συνήθιζα. Πιο συγκροτημένα? Πιο συγκρατημένα? Πιο ενσυνείδητα ίσως? 

Πραγματικά δεν έχω αποφανθεί ακόμα για το αν μου αρέσει όλο αυτό. Ομολογώ πως ώρες ώρες μου λείπει ο παρορμητικός μου εαυτός, αυτός που έπαιρνε φόρα και πήγαινε με το κεφάλι κατευθείαν στον τοίχο. Θα μπορούσε πάντως κάποιος να πει πως είναι και το αίσθημα της αυτοπροστασίας που μάλλον άρχισε να λειτουργεί, κάπως καθυστερημένα ίσως.

Μόλις χθες ανακάλυψα πόσο υπεράνω (μπορώ να) είμαι. 

Πως τελικά σκέφτομαι και αναλύω πράγματα και καταστάσεις περισσότερο από όσο νομίζω.

Πως μπορώ να συγκρατηθώ όταν πρέπει. 

Πως μπορώ να διαλύσω κάποιον απλά με δυο λόγια και μάλιστα όχι με αυτά που θα περίμενε να ακούσει. 

Πως μπορώ να κάνω μια ήρεμη συζήτηση, ενώ μέσα μου βράζω από τα νεύρα, την απογοήτευση, το θυμό. 

Πως μπορώ απλά να συγκρατηθώ και να μην ουρλιάζω σαν υστερική, εκεί που κάποια άλλη φορά θα είχε γίνει της Βαγδάτης από τις φωνές. 

Πως τελικά, όσο και να νευριάσω, δεν μπορώ για κανένα λόγο να σηκώσω χέρι. 

Η Λόλα αγνοείται ή μήπως τώρα είναι που βρέθηκε...?

Ange ou Demon?

Θα με τρελάνουν αυτές οι δυο!

Την βλέπεις την κοπελιά εδώ δίπλα? Αυτή είμαι εγώ (αν αφαιρέσεις το ξανθό μαλλί, το αιλάινερ μέχρι τον κρόταφο και το ροζ -ιου!- κραγιόν. Σου' φυγε ο ενθουσιασμός τώρα ε? :Ρ ).

Λες και δεν μου έφταναν όλα τα άλλα, τελευταία απέκτησα και δυο εχμ... κατοικίδια να το πω? Θα το πω! 

Αυτά τα κατοικίδια που λες, ένα αγγελάκι και ένα διαβολάκι, εδρεύουν στο ακατοίκητό μου, aka στο κεφάλι μου. Και εγώ που νόμιζα ότι αυτό το κεφάλι έχει μόνο άχυρα μέσα... κοίτα να δεις τι ανακαλύπτει κανείς καμιά φορά! :Ρ

Το καλό μου το αγγελάκι μου λέει συνέχεια: "Καλή μου Λόλα, κάτσε στα αυγά σου και μην ξανοίγεσαι, γιατί θα το φας το κεφάλι σου και θα έχουμε ντράβαλα πάλι. Αφού δεν είσαι σίγουρη για τίποτα, γιατί να περιπλέξεις τα πράγματα? Μια χαρούλα περνάς.. γιατί να το χαλάσεις? Το παιχνίδι είναι χαμένο από την αρχή, τι σε κάνει να πιστεύεις πως κάτι θα αλλάξει τώρα? Άσε λοιπόν κατά μέρος τα χαζά που σκέφτεσαι και συγκεντρώσου σε παρακαλώ! Να χαρείς!".

Και εκεί που λέω "Οοοκ, αράζουμε στα κυβικά μας, συγκεντρωνόμαστε και συνεχίζουμε στο ίδιο τέμπο", έρχεται το διαβολάκι στο άλλο αυτί και αρχίζει το ψηστήρι:
"Αφού ξέρεις καλά πως στο τέλος θα την κάνεις τη μαλακία σου, γιατί το αρνείσαι? Και εξάλλου, γιατί να μη δοκιμάσεις, γιατί να μην προσπαθήσεις? Εσύ δεν είσαι αυτή που πάντα λέει ότι προτιμά να μετανιώνει για αυτά που έκανε και όχι για αυτά που δεν τόλμησε ποτέ να κάνει? Όλο λόγια είσαι Λολάκι, όλο λόγια.. Κότα λειράτη! Ωραία, μπορεί να το φας το κεφάλι σου.. Και? Πρώτη φορά θα είναι? 'Η μήπως τελευταία? Έλα και δεν θέλω τέτοια... Πού πήγε ο δυναμισμός σου? Τα κότσια που λες ότι έχεις?".

Η αλήθεια είναι πως θέλω να ακούσω το αγγελάκι -φωνή της λογικής is it's middle name- αλλά και αυτό το διαβολάκι -λέγε με και παρόρμηση- δεν βγάζει λίγο το σκασμό! Ουφ! Δεν ξέρω τι θα κάνω ακόμα... Μεταξύ μας, όλοι ξέρουμε πως κατα πάσα πιθανότητα, θα ακολουθήσω τις "συμβουλές" του διαβολακίου (είπαμε... το "ρετιρέ" είναι ακατοίκητο!)... Αλλά το τρενάρω, μπας και καταφέρω για μια φορά στη ζωή μου να χαλιναγωγήσω τον παρορμητισμό μου και να φερθώ σαν ώριμος, σκεπτόμενος, ενήλικος άνθρωπος. (Ναι, εδώ γελάμε! :Ρ)

Αρχίσαμεεεεε....

Μέχρι πριν λίγο καιρό είχαμε το "Πότε θα πάρεις πτυχίο?".

Τώρα αρχίσαμε τα "Μήπως να ανέβαινες? Και εκεί κάτω που είσαι τι κάνεις?".

Ααααα.. θα τα πάρωωω..!

Δεν θέλω να ανέβω λέμε! Θέλω να μείνω εδώ! Εδώ περνάω καλά.

Νταξ, μπορεί να είμαι στην άλλη άκρη της Ελλάδας, το καταλαβαίνω πως δεν σας είναι εύκολο, ούτε ευχάριστο που είμαι τόσο μακρυά και δεν μπορείτε να με "φτάσετε" ανα πάσα ώρα και στιγμή, αλλά δεν αντέχω ούτε στην σκέψη να γυρίσω πίσω. Και, άντε... πες ότι δεν γυρνάω στον τόπο που γεννήθηκα, αλλά σε κάποια κοντινή πόλη... Πόσο εύκολο νομίζετε ότι είναι να ξαναρχίσω από την αρχή? 

Δεν θέλω... Δεν θέλω... Δεν θέλω, λέμεεεεε!

Ποτέ μη λες "ποτέ"!

Σοφή κουβέντα αυτή τελικά. Το είδα να συμβαίνει και μάλιστα με πρωταγωνιστή τον ίδιο μου τον εαυτό. 

Τελικά διαπίστωσα πως μεγαλώνοντας, ο άνθρωπος αλλάζει. Φιλοσοφεί κάποια πράγματα και πολλές φορές καταλήγει να αυτοαναιρεί τα ίδια του τα "πιστεύω". Αν πριν κάποια χρόνια μου έλεγε κάποιος "Λόλα μου σε Χ χρόνια από τώρα, εσύ θα κάνεις αυτό και εκείνο και το άλλο", δεν υπήρχε περίπτωση να το πίστευα. Το πιο πιθανό θα ήταν να προσπαθούσα να τον πείσω πως δεν υπάρχει "ούτε μια στο εκατομμύριο" περίπτωση να συμβεί κάτι τέτοιο και φυσικά θα ανέλυα και τα επιχειρήματά μου και τους λόγους για τους οποίους "κόβω το κεφάλι μου".

Ε... πίστεψε με: με τα σημερινά δεδομένα το είχα χάσει το σκάλπ μου και δεν το ήξερα.

Αυτό που με τρομάζει περισσότερο από όλα όμως, δεν είναι το γεγονός πως άλλαξα άρδην κοσμοθεωρία, αλλά πως πλέον κάνω κάποια πράγματα εντελώς ενσυνείδητα. Δεν ξέρω τι πραγματικά συμβαίνει, ούτε πως ακριβώς προέκυψε και με ποιο τρόπο, αλλά θα τολμούσα να πω πως μερικές φορές δεν με αναγνωρίζω. Βέβαια, αυτό μόνο καλό μπορεί να είναι. Διότι έτσι σιγά σιγά ανακαλύπτω (πειραματιζόμενη η αλήθεια είναι) τον εαυτό μου όλο και βαθύτερα και διερευνώ τα όριά του. Τολμώ να πω πως μου αρέσει το νέο μου "εγώ", αν και μερικές φορές είναι τέρμα εγωιστικό. Νιώθω πως μέσα από όλη αυτή τη διαδικασία ατσαλώνω τον εαυτό μου.

Μπορεί όλο αυτό να φαίνεται ένα χάος σε κάποιον εξωτερικό παρατηρητή, αλλά προσωπικά, έχω βρει την ηρεμία μου. Καιρό είχα να αισθανθώ τόσο ήρεμη. Προσπαθώ να το απολαύσω για όσο κρατήσει και ειλικρινά εύχομαι να κρατήσει πολύ. Ήταν κάτι που πραγματικά το είχα ανάγκη. Είχα ξεχάσει πως είναι να είσαι "εσωτερικά" ατάραχος. 

Δεν ξέρω που θα με βγάλει όλο αυτό. Μπορεί να είναι φαινομενικά όλα και μόνο εγώ να βλέπω αλλαγές, οι οποίες ίσως και να μην υφίστανται. Δεν με νοιάζει όμως. Όλα για κάποιο λόγο γίνονται και προφανώς κάποιος λόγος υπάρχει για αυτά που διαδραματίζονται στη ζωή μου τον τελευταίο καιρό. Δεν ξέρω αν οι αλλαγές του χαρακτήρα μου θα είναι μόνιμες, αν τελικά θα μπορέσω να με χαλυβδώσω μια για πάντα, ξέρω καλά όμως πως όποιο και να είναι το αποτέλεσμα, κάτι θα έχω αποκομίσει από όλη αυτή τη διαδικασία. 

Και μιας και αναφερθήκαμε σε ατσάλια...

David Guetta ft Sia - Titanium

You shoot me down, but I won't fall.. I am titanium....

Playing with fire

That's what I'm doing the last of days...

Δεν ξέρω τι, πως και γιατί.. Ήρθε από το πουθενά και απλά συμβαίνει. 

Προφανώς και μπορώ να το εμποδίσω, προφανώς και δεν (ξέρω αν) θέλω.

Δεν μου έχει ξανασυμβεί κάτι παρόμοιο, αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος που το "γυροφέρνω" στο μυαλό μου.

Και καλά όσο μένω απλά στο "παιχνίδι" και το ελέγχω (όσο μπορώ)... Άμα μου ξεφύγει καμιά σπίθα και λαμπαδιάσω ολόκληρη, εκεί θέλω να με δω τι θα κάνω..!

Μετά θα είμαι και στ' αλήθεια Lola on fire και θα ψάχνουμε κάποιον στα σοβαρά να με βγάλει από τη φωτιά.

*Α ρε Λολάκι... το μυαλό σου και μια λίρα, μάνα μου...

Παίξε μπαλίτσα!

Άντε να σε δω..

Έκανες τη σέντρα και μπήκες πολύ δυναμικά. Η αλήθεια είναι πως ήξερα μέσα μου ότι ήταν απλά θέμα χρόνου. Το γνώριζα δηλαδή... ίσως ακόμα και πριν το συνειδητοποιήσεις εσύ.

Η πρώτη κίτρινη ήρθε πολύ γρήγορα όμως. Δεν το περίμενα, το ομολογώ. Φάουλ από τα πρώτα λεπτά του πρώτου ημιχρόνου? Δεν συνάδει με τη σιγουριά της σέντρας..Κάτι κάνεις λάθος.

Δεν καταλαβαίνω για πoιο λόγο ακριβώς άνοιξες δύο μέτωπα ταυτόχρονα. Ειδικά από τη στιγμή που ούτε εσύ ξέρεις τι κάνεις, τι θες και κυρίως γιατί. Περιττό να στο πω, αλλα τα έχεις κάνει μπάχαλο. Και όχι τόσο με τους γύρω σου, αλλά με τον εαυτό σου. Πραγματικά, δεν μπορώ να καταλάβω αυτές τις σπασμωδικές σου κινήσεις. Ή μάλλον, μέχρι ενός σημείου, τις καταλαβαίνω.

Από εκεί και πέρα.. εμένα γιατί με έμπλεξες και μάλιστα χωρίς να με ρωτήσεις? Καλά δεν ήμασταν προηγουμένως? Μια χαρά περνούσαμε και είχαμε και το κεφάλι μας ήσυχο.

Τώρα, ξέρεις ότι έχεις κάνει μαλακία, ξέρεις ότι την έχεις χρεωθεί και με κοιτάς μέσα στα μάτια. Αλήθεια τι προσπαθείς να δεις? Αν σου έχω θυμώσει? Αν έχω στραβώσει? Αν έβγαλα μόνο την κίτρινη κάρτα και όχι την κόκκινη?

Χα! Λυπάμαι, αλλά από τα μάτια μου δεν πρόκειται να μπορέσεις να βγάλεις κάποιο συμπέρασμα. Μπορεί εκεί να καθρεφτίζεται όλη μου η διάθεση, όλο μου το είναι, αλλά εσύ ευτυχώς δεν έχεις μάθει ακόμα να με "διαβάζεις" και έτσι μπορώ να καμουφλάρομαι και να σε κοιτάω, χωρίς να μπορέσεις να αντιληφθείς το παραμικρό. 

Είναι φοβερή αυτή η αίσθηση: να προσπαθεί ο άλλος να δει μέσα από τα μάτια σου τι ψυχανεμίζεσαι και εσύ να τον κοιτάς με το ίδιο ακριβώς βλέμμα που τον κοίταζες και προηγουμένως. (Κάτι τέτοιες στιγμές πολύ με αγαπώ! :Ρ )

Δεν πρόκειται να αλλάξω στάση απέναντί σου. Θα συνεχίσω να είμαι φυσιολογική. Έτσι, για να δω αν μπορείς να το διαχειριστείς και με ποιο τρόπο. Θέλω να δω πού σκοπεύεις να το πας. Άπαξ λοιπόν και κάνεις κίνηση, μετά θα παίξουμε με τους δικούς μου όρους. Δεν ξέρω όμως... μπορείς να το αντέξεις ή θα ψάχνεις "που' ναι η μπάλα, οεο?".

Προς το παρόν, σε αφήνω να κάνεις παιχνίδι.. αλλά beware! Η δεύτερη κίτρινη ισοδυναμεί με κόκκινη και φεύγεις από το γήπεδο. Πιστεύω να το ξέρεις αυτό..! ;-)

Νηνεμία

Ηρέμησα. Ησυχία, τάξη και ασφάλεια.

Τα νεύρα ξε-τσίτωσαν. Η αρχή έγινε όταν μίλησα με κάποιον συγκεκριμένο. Αν και δεν θα έπρεπε να (τον αφήνω να) μου επηρεάζει τόσο την ψυχολογία, εν τούτοις κρατάμε το θετικό επακόλουθο του πράγματος που είναι η ηρεμία μου. Δεν ξέρω αν το γεγονός αυτό έδρασε καταλυτικά ή αν απλά ήταν μια σύμπτωση. Το αποτέλεσμα είναι που μετράει! ;)

Από εκεί και πέρα, το μόνο που με απασχολεί σοβαρά αυτή τη στιγμή είναι η καλοπέρασή μου και οι διακοπές μου. Μπορεί τις δυο βδομάδες της άδειας μου να μείνω στο νησί και να μην πάω κάπου εκτός (όπως αρχικά σχεδίαζα), αλλά περιμένω καλή παρέα και πιστεύω πως θα περάσουμε καλά, κάνοντας τους τουρίστες στην πόλη. Όχι που θα κάτσω να σκάσω! :Ρ

Εντάξει, έχω και μια μικρή ανησυχία για το επαγγελματικό μου μέλλον, αλλά λέω να το αφήσω κατά μέρος προς το παρόν. Ήδη έχω κάνει κάποιες κινήσεις που έπρεπε, τώρα απλά περιμένω. Είναι και θέμα τύχης, βέβαια. :)

Όσον αφορά τα "μέσα" μου ακόμα αμφιταλαντεύομαι (ναι, ακόμα, το ομολογώ!), αλλά το πλάτος της ταλάντωσης έχει αρχίσει να φθίνει σιγά σιγά, έδω και λίγο καιρό. Πλέον δεν ξέρω ποιο από τα δύο άκρα θέλω. Ξέρω καλά όμως πως προσεγγίζοντας το σημείο μηδέν, το σημείο ηρεμίας του εσωτερικού μου εκκρεμούς, ηρεμώ κι εγώ. Για να είμαι ειλικρινής, μ'αρέσει το σημείο μηδέν.  Ηρεμείς, αδειάζεις το μυαλό σου από όλα και απλά ζεις το τώρα "ως έχει" χωρίς να σκέφτεσαι μελλοντικά. Είσαι εδώ και τώρα. Δεν υπάρχει πριν και μετά. Όλα είναι στο παρόν.

Πλέον απλά αφήνω τα πράγματα να εξελιχθούν, χωρίς να υποκινώ και χωρίς να εκβιάζω τις καταστάσεις. Ό,τι είναι να γίνει, ας γίνει. Κουράστηκα να σκέφτομαι όλα τα ενδεχόμενα και όλες τις πιθανές εξελίξεις. Και τόσο καιρό που το κούραζα το θέμα, τι κατάλαβα? Θα σου πω εγώ τι κατάλαβα: έφαγα ένα χρόνο από τη ζωή μου να αναρωτιέμαι πώς, τι και γιατί, για να καταλήξω στο πουθενά. Αυτά τελείωσαν. Τέρμα, φινίτο, πάπαλα. Άλλωστε, όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, κάποιος εκεί πάνω στον ουρανό πεθαίνει στο γέλιο. :Ρ

Το τριήμερο που έρχεται (ή μήπως ήρθε? :Ρ) θα είναι μια μίνι πρόβα των διακοπών μου. Ελπίζω να περάσω καλά και να χαλαρώσω ακόμα πιο πολύ.. Να γίνω ένα με την άμμο, ρε παιδί μου, να λιώσω στην παραλία. :Ρ Εύχομαι το ίδιο και για σας. :D

Σας αφήνω με ένα κομμάτι που το έχω "λιώσει" στο repeat τις τελευταίες μέρες.

Καλά να περάσετε! :)))))

House Twins ft Elle - Never

Η Λόλα εκπέμπει εκνευρισμό. :Ρ

Εχμ... εδώ είμαι.. δεν χάθηκα.

(Σκασίλα σου θα μου πεις, καλοκαιριάτικα τον καημό μου είχατε.. :Ρ )

Βασικά, είναι τόσα που θέλω να γράψω, αλλά μια η -άτιμη- βαρεμάρα, μια οι υποχρεώσεις, μια οι βόλτες, μια το καλοκαιράκι, τι να σου κάνουν 24 ώρες και πού να βρεις ένα δεκάλεπτο να γράψεις ένα ποστ? :Ρ

Εντάξει, για να είμαι ειλικρινής, το απέφευγα και λίγο γιατί δεν είχα διάθεση, αλλά και γιατί δεν ήθελα να "εκτεθώ"...(μας διαβάζουνε λέμε! :Ρ )

Εν πάσει περιπτώσει, αποφάσισα να γράψω για να κάνω μια προσπάθεια αποφόρτισης και εκτόνωσης. Άντε να δούμε..θα πετύχει?

Λοιπόν.. δεν είμαι καλά.. δεν είμαι καθόλου καλά.(Τι πρωτότυπο!) Παρόλο που φαινομενικά είμαι ήρεμη, έχω έναν απέραντο εκνευρισμό μέσα μου, ο οποίος είναι ορατός μόνο στους δικούς μου ανθρώπους που με ξέρουν καλά. Φαινομενικά, δεν με νοιάζει τίποτα, περνάω καταπληκτικά και είμαι μόνιμα μες την τρελή χαρά. Ε όχι.. καμία σχέση.

Πραγματικά, είναι τόσα αυτά που με απασχολούν τον τελευταίο καιρό που σοβαρά σκέφτομαι τη λοβοτομή ως την πλέον κατάλληλη λύση. Έχω κ αυτό το καλοκαίρι που μου έχει κάνει έρωτα (sic) από τότε που μπήκε, εεε.. δεν θέλω και πολύ. (Ενδεικτικά, να αναφέρω ότι λατρεύω το καλοκαίρι και είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που παρακαλάω να τελειώσει). 

Η αλήθεια είναι βέβαια, ότι εδώ και περίπου 2 βδομάδες, έχουν στρώσει κάπως τα πράγματα: βγαίνω, πίνω, ξενυχτάω, περνάω καλά, εκτονώνομαι - όσο μπορώ τελοσπάντων, ρίχνω και καμιά βουτιά άμα λάχει, προσπαθώ να ηρεμήσω, αλλά αυτός ο γ@μημένος ο εκνευρισμός εκεί! Ακλόνητος και απτόητος!

Φταίνε οι αλλαγές στο περιβάλλον μου που συντελούνται με ραγδαίους ρυθμούς από την αρχή του χρόνου?
Φταίνε οι γενικότερες ανακατατάξεις στη ζωή μου?

Φταίει το ότι με απασχολούν αρκετά έντονα τα επαγγελματικά μου τελευταία?

Φταίει το ότι συναισθηματικά είμαι ακόμα ασταθής, ότι δεν έχω χωνέψει ακόμα τα δεδομένα?

Φταίει ο ανάδρομος Ερμής, οι εκλείψεις, οι συναστρίες, οι καλικάντζαροι?

Φταίει που ο Δίας γ@μιεται?

Μπορεί κάποιο από αυτά, μπορεί και όλα μαζί. Αυτό που μετράει είναι το αποτέλεσμα και είναι ένα: τα νεύρα μου ζαρτιέρες.

Το χειρότερο από όλα είναι πως ο εκνευρισμός αυτός δεν διοχετεύεται με κάποιο τρόπο, δεν εκτονώνεται (πχ να αρχίσω στα μπινελίκια τον οποιονδήποτε που θα μου δώσει την παραμικρή αφορμή ή και χωρίς αφορμή ακόμα :Ρ), αλλά αντιθέτως βγαίνει όλος στην αύρα μου. Δεν ξέρω τι θα κάνω με αυτό, πιστεύω ότι θα μου περάσει μόνο του, εν καιρώ. Το θέμα είναι ότι δεν μπορώ να το διαχειριστώ.

Κατα τ' άλλα, με έχει πιάσει ένα πράγμα, να θέλω να κάνω όοοοοολες τις μαλακίες του κόσμου μαζεμένες. Τι εννοώ: θέλω να κάνω κάτι. Ξέρω ότι αυτό το κάτι, για πολλούς και διάφορους, σοβαρούς και μη λόγους, είναι μαλακία ή έστω, θα καταλήξει σε μαλακία. Ε... εξακολουθώ να θέλω να το κάνω. Όλα μου φωνάζουν "Όχι!", συμπεριλαμβανομένης και της λογικής μου, αλλά εγώ εκεί.. με φόρα το κεφάλι στον τοίχο. Τι ξεροκεφαλιά είναι αυτή που με έχει πιάσει δεν ξέρω.Τουλάχιστον, μέχρι στιγμής, έχω καταφέρει και συγκρατούμαι γενικότερα. Για πόσο ακόμα όμως? Πραγματικά, λυπάμαι αυτούς που θα τους πάρει η μπάλα. :Ρ

Δεν ξέρω τι είναι προτιμότερο: να καταπιεστώ εγώ και να παραμείνουν οι ισορροπίες ως έχουν ή να εκτονωθώ και να τα κάνω όλα πουτάνα?

Ό, τι και να γίνει, θα το μάθετε πάντως.. :Ρ

Είδες λοιπόν, που καλά έκανα τόσο καιρό και δεν έγραφα? 'Ελα, παραδέξου το: έναν εκνευρισμό τον έχεις κι εσύ τώρα... :Ρ

Α! Και Καλό Μήνα βρε! :)))))

*Τελικά, τζάμπα η ανάρτηση. Τα επίπεδα τσατίλας παρέμειναν αμετάβλητα.. :Ρ

That's what happens when you set fire to the rain...

Adele - Set fire to the rain


I let it fall, my heart
And as it fell, you rose to claim it
It was dark and I was over
Until you kissed my lips and you saved me
My hands, they were strong, but my knees were far too weak
To stand in your arms without falling to your feet

But there's a side to you that I never knew, never knew
All the things you'd say, they were never true, never true
And the games you'd play, you would always win, always win

But I set fire to the rain
Watched it pour as I touched your face
Well, it burned while I cried
'Cause I heard it screaming out your name, your name

When laying with you I could stay there
Close my eyes, feel you here forever
You and me together, nothing is better

'Cause there's a side to you that I never knew, never knew
All the things you'd say, they were never true, never true
And the games you's play, you would always win, always win

But I set fire to the rain
Watched it pour as I touched your face
Well, it burned while I cried
'Cause I heard it screaming out your name, your name
I set fire to the rain
And I threw us into the flames
When we fell, something died
'Cause I knew that that was the last time, the last time

Sometimes I wake up by the door
That heart you caught must be waiting for you
Even now when we're already over
I can't help myself from looking for you

I set fire to the rain
Watched it pour as I touch your face
Well, it burned while I cried
'Cause I heard it screaming out your name, your name
I set fire to the rain
And I threw us into the flames
When we fell, something died
'Cause I knew that that was the last time, the last time, oh
Oh, no
Let it burn, oh
Let it burn
Let it burn

Σκάσε και κολύμπα!

Έχω ένα ελάττωμα Λάθος! Πάμε πάλι...

Αναδιατυπώνω..

Ένα από τα πολλά ελαττώματα που έχω είναι και αυτό της ατολμίας. Τι εννοώ.. ενώ μπορεί να θέλω να κάνω κάτι, οτιδήποτε, δεν τολμάω. Βασικά, δεν είναι τόσο ατολμία, όσο αναβλητικότητα.. ίσως και τα δυο μαζί. :/ Βάλε και μια δόση μη εμπιστοσύνης στον εαυτό μου και τις δυνατότητες του και νομίζω πως έχεις μια εικόνα για το τι περίπου μιλάμε.

Οπότε, πρέπει να με σκουντήξει/ σπρώξει/ κλωτσήσει κάποιος ώστε να πάρω μπρος και να ξεκουνήσω επιτέλους. Ή για να το θέσω καλύτερα: πρέπει να με "αναγκάσει" να το κάνω, μη δίνοντας μου άλλη επιλογή.

Σε μια τέτοια φάση βρίσκομαι αυτό τον καιρό. Και ενώ ξέρω πως η ευκαιρία που μου δίνεται είναι πολύ καλή για να κάνω μια αρχή ή έστω να πάρω το βάπτισμα του πυρός, σκέφτομαι (ηλιθιωδώς) ότι δεν θα τα καταφέρω και κάνω πίσω. Το οποίο πισωγύρισμα είναι προσωρινό, διότι έχω δεσμευτεί ήδη ότι θα το κάνω και δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. 

Ας όψεται η φίλη μου.... (αχ μωρή.. θα σε σκοτώσω! :Ρ) Η οποία, παρεπιπτόντως, με εμπιστεύεται και είναι σίγουρη πως θα τα καταφέρω επάξια.. Μακάρι!

Γι' αυτό λοιπόν Λολάκι, σκάσε και κολύμπα!