Έρωτας!

Και αυτό:



Και κανονικά! Με την κυριολεκτική έννοια της λέξης.. feelings, you know! Τελικά όντως... τα καλύτερα έρχονται εκεί που δεν το περιμένεις! ;-)

Dear Santa...

Κανονικά, πάει πολύς καιρός που έχω σταματήσει να πιστεύω σε σένα. Αλλά επειδή πέρυσι τέτοιο καιρό σου ζήτησα κάτι και μου το έφερες , αποδεικνύοντας μου περίτρανα ότι  ΝΑΙ! υπάρχεις, λέω να δοκιμάσω και φέτος την τύχη μου. :) Ξέρω ότι είμαι λίγο της τελευταίας στιγμής, αλλά αυτό που θα σου ζητήσω δεν χρειάζεται να το βρω κάτω από το δέντρο μου την 1η του μήνα. Έχεις στη διάθεσή σου και όλες τις υπόλοιπες 365 μέρες του 2012 (και πριν κράξεις να σου πω πως το 2012 είναι δίσεκτο και πως άντε κουφαλίτσα σου έφεξε πάλι γιατί έχεις και ένα 24ωρο plus!).

Λοιπόν, δεν ξέρω αν φέτος ήμουνα καλό κορίτσι.. Η αλήθεια είναι ότι άθελά μου (?) στεναχώρησα κάποιους ανθρώπους, αλλά δεν γινόταν να συνεχίσω να διατηρώ μια κατάσταση η οποία είχε φτάσει στο απροχώρητο. Έκανα και κάποια πραγματάκια τα οποία δεν τα λες και την επιτομή του σωστού, σύμφωνα πάντα με την κοινή λογική. Νταξ, με λίγα λόγια ήμουν λίγο σκατόπαιδο, αλλά οκ... εγώ ξέρω πως είσαι καλός και πως πας δώρα και στα άτακτα παιδάκια, οπότε προχωράω στο παρασύνθημα.

Πέρα από τα τετριμμένα, αλλά τόσο σηματικά υγεία, αγάπη, δουλειές, σεξ, λεφτά, θέλω να σου ζήτήσω αυτό: 

μια σοκολάτα!

Αλλά πρόσεξε, δεν θα είναι μια οποιαδήποτε σοκολάτα, αλλά μια σοκολάτα την οποία θα την κρατάει ένας τύπος που -με προσέχεις?- θα έχει μεγαλύτερα @@ από μένα. Προφανώς και ανατομικά θα είναι μεγαλύτερα...hello! Το εννοώ με τη μεταφορική του έννοια. Ε τώρα δεν νομίζω ότι πρέπει να αναφέρω πως πρέπει να είναι όμορφος, έξυπνος, πνευματώδης και μπλα μπλα μπλα... Να έχει όλα τα καλά του Θεού δηλαδής. Ή το κάνουμε σωστά ή δεν το κάνουμε καθόλου.

Αυτό ήθελα να ζητήσω καλέ μου ΑγιοΒασίλη. 

Κάτω από το δέντρο θα σου αφήσω ένα μπουκάλι βότκα και ξηροκάρπια, γιατί πόσο γάλα και μπισκότα να αντέξεις και εσύ ο έρμος?

Σε φιλώ,

Λόλα 

Υ.Γ. : Κοίτα... επειδή αυτό που ζητάω είναι είδος προς εξαφάνιση, αν αποφασίσεις να μου φέρεις μόνο τη σοκολάτα, ας είναι τουλάχιστον η γνωστή αμυγδάλου. Και μην τσιγκουνευτείς και μου φέρεις τη μικρή! Φέρε μου μια μεγάλη να πνίξω τον πόνο μου..! Ευχαριστώ! :)

***

Καλή (Πρωτο)Χρονιά! 

Το 2012 ας είναι η χρονιά που θα καταφέρουμε να σπάσουμε τα δεσμά μας, να γκρεμίσουμε τα τείχη μας, να πάρουμε τα ρίσκα μας και να τολμήσουμε να κάνουμε όλα όσα δεν κάναμε το περασμένο έτος.

Εύχομαι τα καλύτερα για όλους μας! :)

***

Απλά, λιτά και απέριττα..

Χρόνια πολλά και κυρίως καλά!

Καλά Χριστούγεννα, παίδες!

Ό,τι επιθυμείτε!

:-)

Νηνεμία

Ηρέμησα. Ησυχία, τάξη και ασφάλεια.

Τα νεύρα ξε-τσίτωσαν. Η αρχή έγινε όταν μίλησα με κάποιον συγκεκριμένο. Αν και δεν θα έπρεπε να (τον αφήνω να) μου επηρεάζει τόσο την ψυχολογία, εν τούτοις κρατάμε το θετικό επακόλουθο του πράγματος που είναι η ηρεμία μου. Δεν ξέρω αν το γεγονός αυτό έδρασε καταλυτικά ή αν απλά ήταν μια σύμπτωση. Το αποτέλεσμα είναι που μετράει! ;)

Από εκεί και πέρα, το μόνο που με απασχολεί σοβαρά αυτή τη στιγμή είναι η καλοπέρασή μου και οι διακοπές μου. Μπορεί τις δυο βδομάδες της άδειας μου να μείνω στο νησί και να μην πάω κάπου εκτός (όπως αρχικά σχεδίαζα), αλλά περιμένω καλή παρέα και πιστεύω πως θα περάσουμε καλά, κάνοντας τους τουρίστες στην πόλη. Όχι που θα κάτσω να σκάσω! :Ρ

Εντάξει, έχω και μια μικρή ανησυχία για το επαγγελματικό μου μέλλον, αλλά λέω να το αφήσω κατά μέρος προς το παρόν. Ήδη έχω κάνει κάποιες κινήσεις που έπρεπε, τώρα απλά περιμένω. Είναι και θέμα τύχης, βέβαια. :)

Όσον αφορά τα "μέσα" μου ακόμα αμφιταλαντεύομαι (ναι, ακόμα, το ομολογώ!), αλλά το πλάτος της ταλάντωσης έχει αρχίσει να φθίνει σιγά σιγά, έδω και λίγο καιρό. Πλέον δεν ξέρω ποιο από τα δύο άκρα θέλω. Ξέρω καλά όμως πως προσεγγίζοντας το σημείο μηδέν, το σημείο ηρεμίας του εσωτερικού μου εκκρεμούς, ηρεμώ κι εγώ. Για να είμαι ειλικρινής, μ'αρέσει το σημείο μηδέν.  Ηρεμείς, αδειάζεις το μυαλό σου από όλα και απλά ζεις το τώρα "ως έχει" χωρίς να σκέφτεσαι μελλοντικά. Είσαι εδώ και τώρα. Δεν υπάρχει πριν και μετά. Όλα είναι στο παρόν.

Πλέον απλά αφήνω τα πράγματα να εξελιχθούν, χωρίς να υποκινώ και χωρίς να εκβιάζω τις καταστάσεις. Ό,τι είναι να γίνει, ας γίνει. Κουράστηκα να σκέφτομαι όλα τα ενδεχόμενα και όλες τις πιθανές εξελίξεις. Και τόσο καιρό που το κούραζα το θέμα, τι κατάλαβα? Θα σου πω εγώ τι κατάλαβα: έφαγα ένα χρόνο από τη ζωή μου να αναρωτιέμαι πώς, τι και γιατί, για να καταλήξω στο πουθενά. Αυτά τελείωσαν. Τέρμα, φινίτο, πάπαλα. Άλλωστε, όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, κάποιος εκεί πάνω στον ουρανό πεθαίνει στο γέλιο. :Ρ

Το τριήμερο που έρχεται (ή μήπως ήρθε? :Ρ) θα είναι μια μίνι πρόβα των διακοπών μου. Ελπίζω να περάσω καλά και να χαλαρώσω ακόμα πιο πολύ.. Να γίνω ένα με την άμμο, ρε παιδί μου, να λιώσω στην παραλία. :Ρ Εύχομαι το ίδιο και για σας. :D

Σας αφήνω με ένα κομμάτι που το έχω "λιώσει" στο repeat τις τελευταίες μέρες.

Καλά να περάσετε! :)))))

House Twins ft Elle - Never

Cheer up! :D

Stavento - Όλα καλα θα πάνε


Θα πάνε, γαμώτο! Γιατί να μην πάνε? :)))

Το έκανα!

Τς τς τς... που πήγε το βρόμικο μυαλό σου πάλι? Όχι, ο τίτλος δεν εμπεριέχει κανένα απολύτως σεξουαλικό υποννοούμενο. Σάτυρε! :Ρ

Τελικά, έσκασα και κολύμπησα και μάλιστα μου άρεσε κιόλας! :D

Και για να μη σε αφήνω με την απορία, σήμερα για πρώτη μου φορά εξάσκησα το πτυχίο μου.

Νιώθω πάρα πολύ ωραία, γιατί κατάλαβα ότι η διδασκαλία δεν είναι τόσο τρομερή όσο φάνταζε στα μάτια μου.

Δεν περίμενα ποτέ βέβαια να ενθουσιαστώ με κάτι σαν κι αυτό, αλλα τελικά ποτέ μη λες ποτέ! Καλέ, το αγάπησα σου λέω! :)

Γνωστούλη μου, είχες δίκιο! Δεν είχα να χάσω τίποτα.. ίσα ίσα κέρδισα!

Ελπίζω από Σεπτέμβρη να αυξηθούν οι μαθητές μου! Τώρα που πήρα φόρα, δεν με σταματάει τίποτα, λέμε!

Άλλος για το τμήμα μας! :Ρ

Όχι βέβαια! Δεν είμαι εγώ αυτή! Εγώ γράφω σε ασπροπίνακα με μαρκαδόρο! :Ρ

To know us better!

Έτσι, επειδή μας έχει πιάσει μια ροκ διάθεση τις τελευταίες μέρες.. 

Και επί τη ευκαιρία, να γνωριστούμε κιόλας! :Ρ

Ξύλινα Σπαθιά - Λόλα

Unpisteftable!

Το μπλόγκι μου κλείνει ένα χρόνο ύπαρξης!

Αν είναι δυνατόν!

Πότε πέρασε κιόλας ένας χρόνος?!

Να το χαίρομαι λοιπόν! :))

Το καημένο, αλλιώς σκόπευε να ξεκινήσει, αλλιώς ξεκίνησε και αλλιώς κατέληξε!

Και πλάκα-πλάκα, το αγαπάω τούτο δω το "κατασκεύασμα" για πολλούς λόγους! Ένας από αυτούς είναι ότι μέσα από αυτό έχω γνωρίσει ανθρώπους που πραγματικά τους συμπαθώ πολύ (ξέρετε εσείς ποιοι είστε! ;) ), παρόλο που δεν τους έχω δει ποτέ μου (μερικούς όμως εν καιρώ θα τους συναντήσω κιόλας, χοχοχο! :Ρ)

Χρόνια σου πολλά μπλογκάκι μου! Θα είμαι εδώ για όσο περνάμε και οι δυο μας καλά! :ΡΡΡ

(Υ.Γ: κανονικά είχε γενέθλια στις 6, αλλά εγώ σήμερα έφαγα τη φλασιά και το θυμήθηκα... Μην του το πείτε..Σςςςςς! :Ρ )

Τι είμαι είπαμε?

Το σκηνικό αυτό εξελίχθηκε σήμερα. Φρέσκο πράμα, σπαρταράει που λέμε..

Είμαι λοιπόν, στη δουλειά και έρχεται συνάδελφος με το μωρό της. Ο μικρός είναι, δεν είναι δυόμιση χρονών. Ένα μωρό πάνεμορφο, ξανθούλι, με τσαχπίνικο βλέμμα όλα τα λεφτά.

Αφού η μαμά του κάνει τις συστάσεις 

"Γιωργάκη, αυτή είναι η Λόλα. Πες γειά στη Λόλα", αρχίζουμε και τα ωραία. 

"Δείξε στη Λόλα πως κάνουμε στις κοπέλες!" και γυρνάει το μικρό και μου κλείνει το μάτι! Καλά μιλάμε, με κάτι τέτοια λιώνω (όταν μου τα κανουν τα πιτσιρίκια).

"Και τι άλλο κάνουμε?" και μου κάνει το μωρό "Ψιτ, ψιτ!!!"

 Εκεί έχω πεθάνει! 

Και αρχίζω τη μαμά του "Καλά μωρή... τι είναι αυτά που του μαθαίνεις του παιδιού? χαχαχαχα"

"Γιατί? Κακό είναι να του μάθω να πειράζει τα κορίτσια?" Πολύ προχώ η μαμά, δεν το συζητώ!!! Τώρα θα μου πεις, πώς να μην είναι...? 27 χρονών κοπέλα.

Μετά από λίγα λεπτά και ενώ κάνουν να φύγουν, κάτι μουρμουρίζει ο μικρός στη μαμά του. 

"Τι είπες αγάπη μου?" ρωτάει αυτή.

Ξαναμουρμουρίζει ο μικρός, και γυρνάει η συνάδελφος και μου λέει:

"Ο γιος μου μου είπε: "Μαμά, η κοπέλα είναι γκόμενα"!!!"

Χαχαχαχαχα!

Τάβλα η δικιά σου! 

Ε ναι, λοιπόν! Το παραδέχομαι: είμαι γκόμενα!

χαχαχαχαχαχα!

Nirvana

Δεν μιλάμε για το γνωστό συγκρότημα, συγκεντρώσου σε παρακαλώ!

Μιλάμε για την ψυχολογική κατάσταση στην οποία βρίσκομα τις τελευταίες κάμποσες μέρες. Και το καλύτερο από όλα: μου αρέσει!

Είναι υπέροχα, θαυμάσια, τέλεια, συναρπαστικά, ανεπανάληπτα (φτάνει!!!).

Δεν ξέρω αν φταίει το ότι μύρισε άνοιξη..

Δεν ξέρω αν φταίει το ότι βγαίνω συνέχεια..

Δεν ξέρω αν φταίει που αρχίζω την προσπάθεια να βάλω τη ζωή μου σε μια τάξη (ποια είμαι, τι κάνω, που πάω)...

Δεν ξέρω αν φταίνε τα τρία ποτηράκια λευκό κρασί με καλή παρέα...

Δεν ξέρω αν φταίει αυτή η καλή παρέα που με βοηθάει να βάζω τις σκέψεις μου σε σειρά...

Αυτό που ξέρω σίγουρα όμως, είναι πως από τότε που αποφάσισα να μην σκέφτομαι τόσο μακροπρόθεσμα, να μη σκαλίζω τα πράγματα και απλά να τα αφήνω να εξελίσσονται μόνα τους, έχω βρει την εσωτερική ηρεμία μου...

Σιγά σιγά, ξαναβρίσκω τη χαμένη Λόλα..

Είμαι καλά και θα γίνω ακόμα καλύτερα!

Όλα καλά θα πάνε και το ξέρω... το νιώθω!

Ακούμε Muse - Starlight

Σαν σήμερα...

11 Μαρτίου

1811: Έξαρση του κινήματος των Λουδιτών. Εργάτες καταστρέφουν μηχανές κλωστοϋφαντουργείων στο Νότιγχαμ, επειδή τους «κλέβουν» τις δουλειές τους.

1822: Ο Λυκούργος Λογοθέτης με 2.500 Σαμιώτες και ο Μπουρνιάς με 150 Χιώτες που ήταν στη Σάμο, αποβιβάζονται στη Χίο και πολιορκούν την εντός του φρουρίου τουρκική φρουρά.

1912: Νικητής των ελληνικών βουλευτικών εκλογών είναι και πάλι ο Ελευθέριος Βενιζέλος και το Κόμμα των Φιλελευθέρων.

1918: Το πρώτο περιστατικό ισπανικής γρίπης καταγράφεται στις ΗΠΑ. Θα εξελιχθεί σε θανατηφόρα πανδημία, με τους νεκρούς να υπολογίζονται παγκοσμίως σε 20 - 40 εκατομμύρια τη διετία 1918 - 1919.

1941: Το Κογκρέσο των ΗΠΑ ψηφίζει το νόμο περί δανεισμού και εκμίσθωσης, έπειτα από πρόταση του Προέδρου Ρούσβελτ. Πρόκειται για τη στρατιωτική βοήθεια των Αμερικανών στις χώρες που μάχονται τον Άξονα.

1968: Ο Ότις Ρέντινγκ τιμάται μεταθανάτια με χρυσό δίσκο για την επιτυχία του «(Sittin' on) The Dock of the Bay».

1986: Αυτή την Τρίτη του Μάρτη, στις 9 παρά 10 το βράδυ ήρθε στον κόσμο ένα τόσο δα μωράκι, γένους θυληκού.

2011: Το μωράκι του 1986 γίνεται σήμερα 25 χρονών.

Ναι, ναι... έχω γενέθλια!

Χρόνια μου πολλά λοιπόν! :D

Γράψε λάθος!

Την προηγούμενη ανάρτηση τη θυμάστε έτσι? Βασικά, δεν είναι δυνατόν να μην τη θυμάστε, διότι εδώ και ένα μήνα έχω πρήξει όλο τον κόσμο -μαζί και εσάς- με την εξεταστική, τα μαθήματα, το πτυχίο.

Ε ωραία! Όπως τη θυμάστε...Ξεχάστε την! (... και σταματήστε να γουρλώνετε τα μάτια! :Ρ)

Τι θέλει να πει ο ποιητής?

Ο ποιητής θέλει να πει πως...

παίρνω πτυχίο! :D

Ω ναι! Ήρθε και μένα επιτέλους η ώρα μου να ορκιστώ και να κορνιζωθώ! :))))))

Και για να μη μείνετε με την απορία, το στόρυ έχει ως εξής:

Αφού είδα το 3άρι, έστειλα mail στον καθηγητή για επανεξέταση του βαθμού και με συνέδεσε απευθείας με Κάιρο, αφού δεν το διαπραγματευόταν με τίποτα. Κατάπια με δυσκολία τη φόλα που με κέρασε και μόλις συνήλθα λίγο από την -ομολογουμένως μεγάλη- κατραπακιά, άρχισα πανικόβλητη να ψάχνω τι μαθήματα θα έπαιρνα το νέο εξάμηνο, καθώς αυτό είχε ήδη μια βδομάδα που άρχισε.

Την επομένη, ελέγχοντας τα mails της σχολής, βλέπω ανακοίνωση σταλμένη από τη γραμματεία, η οποία έλεγε πως οι βαθμοί του συγκεκριμένου μαθήματος έχουν περαστεί. (Εδώ να σημειώσω πως οι προηγούμενοι βαθμοί είχαν σταλεί από τους βοηθούς  του μαθήματος - ανεπίσημα και καλά).

Λέω "Κάτσε να μπω μωρέ... όχι ότι θα έχει αλλάξει και τίποτα, αλλά έτσι, για τη μαλακία. Αφού ο καθήγητης μου το ξέκοψε, ούτως ή άλλως."

Μπαίνω λοιπόν στις βαθμολογίες μου, κοιτάω και τι να δω?

Το τρία έγινε πέντε!!!!!

Γουρλώνω τα μάτια (να έτσι -> Ο_Ο), πάω πιο κοντά στην οθόνη, το κοιτάω, ξανααπομακρύνομαι, το ξανακοιτάω, κάνω refresh τη σελίδα μπας και δεν βλέπω καλά, αλλά τίποτα!

Από όποια οπτική γωνία και να το κοίταζα, αυτό εξακολουθούσε να είναι 5! 

(Πραγματικά όσο και να το έχω σκεφτεί, δεν μπορώ να καταλάβω πώς και κυρίως γιατί, άλλαξε ο βαθμός μου.)

Κάπου εκεί συνειδητοποιώ ότι το πέρασα επιτέλους το γ@μωμάθημα και με πιάνει τρέμουλο στα χέρια. 

Περιττό να αναφέρω πως μέχρι και χθες που πήγα και έκανα την αίτηση για την ορκομωσία, έτρεμα μήπως έγινε κάποιο λάθος και είχε αλλάξει -πάλι- ο βαθμός!

Όμως όοοοοοοχι... το αγαπημένο μου πενταράκι (ή η παγκόσμια φοιτητική σταθερά αλλιώς :Ρ) ήταν εκεί. Ανακουφίστηκα όσο δεν πάει, γιατί ακόμα και όταν ανακοίνωσα στους γονείς μου τη "μετάλλαξη", είχα πολλές επιφυλάξεις.

Πρέπει να ομολογήσω πως δεν χάρηκα όσο θα έπρεπε, αρχικά επειδή φοβόμουν το ενδεχόμενο λάθους. Ακόμα και τώρα όμως, που ξέρω ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα είμαι επιστήμονας με τη βούλα (μη μουτζώνεις, σε βλέπω! :Ρ), δεν μπορώ να νιώσω τη χαρά που θα "έπρεπε" ή τη χαρά που περίμενα ότι θα ένιωθα. Βασικά, ανακούφιση και λύτρωση είναι αυτά που αισθάνομαι.

Δεν ξέρω... κοιτάζοντας πίσω, πραγματικά αναρωτιέμαι αν τελικά άξιζαν όλα αυτά (χρόνος, κόπος, άγχος, στεναχώριες, πίεση) για ένα χαρτί που, στην τελική, ίσως και να μην το χρησιμοποιήσω ποτέ.

Εν πάση περιπτώσει, ας μην γκρινιάζω πάλι!!! 

Θέλω να σας ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου, που όταν σας ζήτησα θετική ενέργεια, ήρθατε και απλόχερα μου τη δώσατε και με εμψυχώσατε με τα σχόλια σας. Θέλω επίσης να σας ευχαριστήσω και μάλιστα περισσότερο, που όταν σας ανακοίνωσα ότι "τον ήπιαμε", ήρθατε πάλι εδώ και με τα λόγια σας μου δώσατε κουράγιο, μου είπατε "δεν πειράζει" και μου χαιδέψατε τα μαλλιά. (γναγ, επειδή σε ξέρω τι κουμάσι είσαι, άμα το σχολιάσεις, θα σε σκίσω! :Ρ)

Πραγματικά, μου δώσατε πολλή δύναμη και σας ευχαριστώ πολύ γι' αυτό. 

Τώρα λοιπόν, δικαιούστε να ζητήσετε όοοοοοοοο,τι θέλετε για κέρασμα! :D :D :D

Το κερδίσατε με το σπαθί σας άλλωστε!! ;))))

Ήρθε και το "του χρόνου"!!!

Εχμ... ναι...

Αυτή είναι η πρώτη ανάρτηση για το 2011. Τώρα δηλαδή υποτίθεται ότι πρέπει να γράψω τι?

Δε γαμιέται... θα γράψω ό,τι μου έρχεται!! :Ρ 

(Έχω και έναν παλιοπονοκέφαλο αυτή τη στιγμή... κοντεύει να μου πεταχτεί το αριστερό μάτι στην οθόνη. Οπότε δεν πρέπει να ζορίζομαι για να σκέφτομαι! :Ρ)

Καταρχήν, να πω Καλή Χρονιά σε όλους σας!!! (τα περί υγείας, ευτυχίας κτλ, τα παραλείπω γιατί τα είπα στην προηγούμενη ανάρτηση). Ελπίζω να σας μπήκε καλά!!! ;)

Κατα δεύτερον, να πω Χρόνια Πολλά και Ευτυχισμένα σε όλους τους εορτάζοντες των ημερών, με πρώτο (και τελευταίο μάλλον, αφού δεν ξέρω αν γιόρταζε κανείς άλλος αυτές τις μέρες) το Γαυράκο ! Χρόνια πολλά καλέ μου και όοοοοο,τι επιθυμείς!! :) (Άργησα λίγο, αλλά η γιορτή κρατάει -λένε- 40 μέρες...ή όχι?)

Από εκεί και πέρα, θα σας πω τι έκανα αυτές τις πρώτες μέρες του 2011. Όπως σας είχα πει, πήγα στο πατρικό μου για την Πρωτοχρονιά. Ταξίδευα την παραμονή αξημέρωτα και έφτασα σπίτι μου το μεσημέρι. Όπως ήταν λογικό και αναμενόμενο, κάπου στις 11 το βράδυ κουτούλαγα από τη νύστα, διότι με 9 ώρες ταξίδι και σερί αυπνία από την προηγούμενη, πως να αντέξει αυτός ο έρμος ο οργανισμός? Κάπου εκεί με έπιασε το παραλήρημα τύπου "Αφήστε με να πάω να κοιμηθώ, ο χρόνος έχει ήδη αλλάξει στην Αυστραλία", αλλά έκανα την καρδιά μου πέτρα και περίμενα ως τις 12.

Οι υπόλοιπες μέρες κυλήσανε όπως και κάθε χρόνο: ήρεμα και οικογενειακά και βαρετά. Α!! Κέρδισα και το φλουρί. Τώρα θα μου πεις, πώς να μην το κερδίσεις? Αφού κόντεψα να φάω μια βασιλόπιτα μόνη μου! (Δεν θέλω σχόλια επί τούτου! Δεν πήρα ούτε γραμμάριο στις γιορτές!) Ελπίζω αυτό να έχει και πρακτική σημασία, εκτός από την στιγμιαία χαρά που σου δίνει! Άντε μπας και ξεκουνήσουμε καμιά φορά (σε όλα τα επίπεδα) γιατί σαν πολύ να βαλτώσαμε τον τελευταίο καιρό (=χρόνια)!

Αφού τελείωσε το "σύντομο διαφημιστικό διάλλειμα" στο πατρικό, γύρισα πίσω μετά από 13 ώρες ταξίδι (σας έχω πει ότι μισώ τα καράβια?). Την επομένη πήγα στη δουλειά και όλα άρχισαν σιγά σιγά να μπαίνουν σε μια τάξη και να βρίσκουν τον παλιό τους ρυθμό. 

Και εκεί λοιπόν, που όλα πήγαιναν ωραία και καλά όπως πάντα(?), έρχεται μια είδηση να μου προκαλέσει Σοκ και Δέος!! Ναι, ναι... έτσι όπως το ακούτε! Ήταν κάτι το αναπάντεχο και ξαφνικό. Αλλά ήταν από τα ευχάριστα αναπάντεχα! Καλά μιλάμε, από τη στιγμή που το έμαθα, έχω χεστεί από τη χαρά μου! Κάθε φορά που το σκέφτομαι, έχω ένα ηλίθιο χαμόγελο ζωγραφισμένο στα μούτρα μου!!! Δεν μπορώ να αποκαλύψω περισσότερα, όταν θα έρθει η κατάλληλη ώρα θα το μάθετε! Το θέμα είναι ότι εδώ και κάμποσες μέρες είμαι πολύ (χαζο)χαρούμενη!!!

Αν υποψιαστώ πως το φλουρί και το ευχάριστο νέο είναι οιωνοί για την εξέλιξη της υπόλοιπης χρονιάς, τότε θα πάμε καλάαααα!!! ;)

Αυτά μέχρι στιγμής τα νέα... Εδώ θα είμαστε και θα τα λέμε...

Άντε βρε μούρες, γιατί μου λείψατε!!! :)

Πάει ο παλιός ο χρόνος!

Ε εντάξει, όχι ακόμα... Σε 24 ώρες όμως? :Ρ

Τι κάνετε αγάπες μου? Πως περάσατε αυτές τις μέρες?

Καταρχήν, να ζητησω συγγνώμη από όλους σας που δεν απάντησα στα σχόλια (θα το κάνω όμως κάποια στιγμή... μάλλον του..χρόνου). Αλλά δεν γινόταν.. ανωτέρα βία βλέπετε! 

Και τι εννοώ: αρχικά τα στρατευμένα νιάτα πήραν άδεια και ήρθαν, οπότε αντίο pc, αντίο internet, αντίο blog. Έπειτα, τις μέρες των Χριστουγέννων τις περάσαμε σε εξοχικό. Με το που γυρίσαμε πίσω δούλευα, όποτε που καιρός να ασχοληθώ? 

Και τώρα θα αναρωτηθείτε: Ωραία ,κυρά μου, όλα αυτά. Γιατί δεν ασχολείσαι τώρα?

Και θα απαντήσω ευθύς αμέσως! Αμ πως! :Ρ

Η προισταμένη ξηγήθηκε σπαθί για ακόμα μια φορά, έκανε τα μαγικά της (=επικόλληση ρεπό :Ρ) και έτσι αύριο πουρνό πουρνό (πολύ πουρνό όμως) πετάω. Πάω σπίτι μου... στη μαμά μου να με κανακέψει λίγο, στο μπαμπά μου, στον αδερφό μου, στους παππούδες και τις γιαγιάδες μου. Με νύχια και με δόντια έχω κρατηθεί να μην τους πω ότι θα πάω. Ναι καλά καταλάβατε! Θα τους κάνω surprise!!  :D

Από τη μια βαριέμαι να τρέχω, από την άλλη σκέφτομαι τη χαρά τους που θα με δουν ξαφνικά μπροστά τους (δεν θέλω σχόλια επί τούτου, νταξ? :Ρ) και ότι από τη στιγμή που μου δίνεται η ευκαιρία να κάνω Πρωτοχρονιά με τους δικούς μου, γιατί να μην το εκμεταλλευτώ?

Ακόμα δεν έχω φτιάξει τα πράγματά μου... βαριέμαι τρελά! Καλά.. μη φανταστείτε ότι θα μαζέψω την Άρτα και τα Γιάννενα. Ένα τζιν, 2-3 μπλούζες, καναδυό εσώρουχα, ένα ζευγάρι παπούτσια και έξω από την πόρτα! Σιγά μην κουβαλήσω ολόκληρη τη ντουλάπα μου για 4 μέρες! 

Επίσης, μην περιμένετε να δείτε καμία new year's resolutions list από την αφεντιά μου. Ποτέ δεν έκανα, γιατί ήξερα ότι ποτέ δεν πρόκειται να την τηρήσω. Το μόνο που θέλω από τη νέα χρονιά είναι το πτυχίο μου. (Ακούς Άγιε Βασίλη? Κάνε κάτι επιτέλους!!!)  

Εύχομαι σε όλους σας Καλή Χρονιά, με υγεία, αγάπη, ευτυχισμένες στιγμές, έρωτα και σεξ! Πολύ σεξ!

Ε... και κανένα λεφτό δεν θα μας χάλαγε!

Το 2011 που έρχεται να σας φέρει ό,τι επιθυμείτε και ό,τι ίσως σας στέρησε το 2010 που σιγά σιγά μας αποχαιρετά.

Ααααα! Και μην ξεχάσετε να φιληθείτε κάτω από το γκι! :Ρ

Πατήστε το play και αφεθείτε στην υπέροχη μελωδία του!

Φιλιά πολλά! Τα λέμε του χρόνου! :Ρ

Να τα πούμε;

Καλά Χριστούγεννα με υγεία και αγάπη σε όλους σας!!!

Εύχομαι από καρδιάς, να περάσετε υπέροχα με τους ανθρώπους που αγαπάτε και σας αγαπούν!

Χρόνια Πολλά!!!

Ήλθον, είδον, απήλθον!

Έχω δυο μέρες που επέστρεψα, αλλά μόνο τώρα αξιώθηκα να το πάρω απόφαση να ασχοληθώ με το μπλογκ. Και πριν αρχίσετε αδιάκριτα πλάσματα να ρωτάτε που ήμουν και τι έκανα, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όπως όλοι ξέρουμε (ή τέλοσπάντων αυτοί που με παρακολουθείτε, μπααααααααα!) το αμόρε έφυγε και πήγε να υπηρετήσει τη μαμά Πατρίδα. Πριν από αυτό, επήλθε ο χωρισμός (ο Θεός να τον κάνει).

Εν πάσει περιπτώσει, την Παρασκευή που μας πέρασε ορκιζόταν. Eγώ τα κανόνισα στη δουλειά, έκλεισα εισητηριάκια και ετοίμασα τα μπαγκάζια μου για ένα ταξιδάκι αστραπή στην πρωτεύουσα.

Καλά... μέχρι να περάσει η βδομάδα πριν την ορκομωσία, είδα και αποείδα να μην καρφωθώ στο αμόρε, διότι ήθελα να του κάνω και surprise! Βέεεεβαια!

Τώρα θα αναρωτηθείτε, και με το δίκιο σας βέβαια, τι δουλειά είχα εγώ στην ορκομωσία του πρώην γκόμενου.. και πολύ καλά θα κάνετε! Αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης, οκ? :Ρ

Δεν θα σχολιάσω το γεγονός ότι λόγω κίνησης κάναμε 2 ώρες να φτάσουμε στο στρατόπεδο, ούτε ότι φτάσαμε στο παραπέντε και παραλίγο να μην προλάβουμε την ορκομωσία, ούτε ότι παραλίγο να σκυλοβρίσω μια που της έκοβα -λέει- τη θέα (1,63 είμαι κυρά μου, δεν είμαι η Σκλεναρίκοβα για να μη βλέπεις), ούτε ότι λόγω πλήθους αλλά και απόστασης από τα παρατεταγμένα φαντάρια δεν βλέπαμε τίποτα, ούτε ότι δεν είδα το αμόρε κατά την παρέλαση διότι ήμουν από την αντίθετη πλευρά, ούτε ότι σπάσανε τα νεύρα μου συναρτήσει όοοοολων των παραπάνω. Όοοοοοχι!

Θα σχολιάσω άλλα πράγματα! Αμέεεε!

Πρώτον, τόσο κόσμο μαζεμένο δεν περίμενα να δω ποτέ στη ζωή μου..Μιλάμε λαοθάλασσα! Πρέπει να ήταν μαζεμένα πάνω από 10.000 άτομα-μόνο επισκέπτες. Επίσης, μου έκανε τεράστια εντύπωση η ευγένεια μερικών ανθρώπων. Να' ναι καλά οι άνθρωποι όπου και να είναι. 

Ένα πράγμα που παρατήρησα, είναι ότι όλοι οι φαντάροι είναι πανομοιότυποι! (μιλάμε για τρελή παρατηρητικότητα, όχι αστεία!) Δεν ξεχωρίζουν μεταξύ τους...τι χάλι μαύρο κι αυτό? Να πας να δεις το παιδί/αδερφό/γκόμενο/φίλο/ξάδερφο κτλ και να μη μπορείς να τον ξεχωρίσεις από τους υπόλοιπους! Τραγικό! Και σπαστικό επίσης!

Η διαδικασία της ορκομωσίας δεν ήταν και τίποτα το συγκλονιστικό. Περίμενα και εγώ να δω κάτι σε υπερθέαμα βρε αδερφέ, αλλά μάπα το καρπούζι...

Όταν φτάσαμε εμείς, είχαν ήδη παραταχθεί τα φαντάρια. Μετά άρχισε μια ψαλμωδία, την οποία ακολούθησε ένας σύντομος -ευτυχώς- λόγος (από κάποιο καραβανά φαντάζομαι). Στη συνέχεια, τα φαντάρια είπαν τον όρκο τους, αλλά εγώ δεν το θυμάμαι (είμαι τραγική το ξέρω) επειδή εκείνη την ώρα πάσχιζα να τραβήξω βίντεο και δεν μπορούσα να κάνω 10 πράγματα ταυτόχρονα: ρυθμική (τέντωμα στις μύτες των ποδιών), μαγνητοσκόπηση, αυτο-ψυχανάλυση (προσπάθεια να συγκρατήσω τα νεύρα μου), αυτοίαση (πονούσε το χέρι από την τενοντίτιδα) ΚΑΙ να παρακολουθώ και την ορκομωσία.

Την ώρα που λέγανε το "ζήτω το έθνος" κτλ, δεν πρόλαβα να το τραβήξω, διότι η κάμερα έκανε νούμερα και έκλεινε όποτε της κάπνιζε, με αποτέλεσμα να την ανοιγοκλείνω κάθε τόσο, μπας και πάρει μπρος.

Το επόμενο στάδιο ήταν η παρέλαση. Όπως είπα και πριν, δεν είδα τίποτα, αφενός γιατί όλοι μοιάζανε, αφετέρου γιατί ήμουνα από την απέναντι πλευρά, plus ότι είχαμε τον ήλιο να μας βαράει στο δόξα πατρί. Το μόνο θετικό ήταν, πως την ώρα που περνούσε από μπροστά μας το αμόρε, είχα εντελώς ΤΥΧΑΙΑ ανοιχτή την κάμερα και τον τράβηξα. Τώρα για το αν φαίνεται, θα σας γελάσω!

Δεν σας κρύβω πως την ώρα που παρέλαυναν οι φαντάροι συγκινήθηκα ελαφρώς, όχι από περηφάνεια και τέτοια χαζά, αλλά από θλίψη που τους στερούνε με το "έτσι θέλω" ένα χρόνο από τη ζωή τους. Ε καλά... μπορεί να συγκινήθηκα και λίγο από περηφάνεια! :Ρ

Αφού τελείωσε και αυτό, μπορούσαμε επιτέλους να δούμε τα στρατευμένα νιάτα! Προσπαθούσα να ξεχωρίσω τη φάτσα του αμόρε ανάμεσα στα διερχόμενα χακοντυμένα πρόσωπα, αλλά τίποτα... Ώσπου σε μια φάση ακούω κάποιον να λέει: "Να ο ...!" Και κάνω εγώ "Πού???????" με το βλέμμα πανικόβλητο, να ψάχνει εναγωνίως να τον βρει. Με το που τον εντοπίζω, χωρίς να το σκεφτώ και χωρίς να ελέγχω την αντίδραση και τις κινήσεις μου, βάζω μια τρεχάλα και πάω και πέφτω πάνω του, ενώ ταυτόχρονα κρέμομαι από το λαιμό του. Τώρα που το σκέφτομαι, πάλι καλά που πατούσε σταθερά, γιατί άνετα θα μπορούσαμε να έχουμε σαβουριαστεί στο χώμα. :Ρ
Φιλιά, αγκαλιές, κακό...
Η αλήθεια είναι πως δεν περίμενα να έχω τέτοια αντίδραση... Ναι μεν μου είχε λείψει, αλλά δεν περίμενα να εκδηλωθώ τοιουτοτρόπως!


Τελοσπάντων, αφού τον άφησα επιτέλους από τα χέρια μου (:Ρ) χαιρέτισε και τους υπόλοιπους. Μετά έπρεπε να τον περιμένουμε να πάρει το αδειόχαρτο. Περιμένοντας λοιπόν στην πύλη, τσέκαρα όλους τους φαντάρους μην τύχει και περάσει ο δικός μας και δεν τον δω. Αφού λοιπόν μου είχαν βγει τα μάτια, σε κάποια φάση σκέφτομαι "Πω ρε φίλε...έπηξα με τόσο χακί!" Και στο καπάκι, τρώω την εξής φλασιά: "Φαντάσου... έπηξα εγώ που τους βλέπω ένα μισάωρο... αυτοί που βλέπουν χακί 24/7, πώς ακριβώς την παλεύουν?"

Τα υπόλοιπα είναι ιστορία: γυρίσαμε σπίτι, οι υπόλοιποι αποχώρησαν "διακριτικά" ("βάλε τα κλειδιά από μέσα και τράβα το σύρτη", τάδε έφη η θεία, η οποία μας φιλοξενούσε όλους) και μείναμε μόνοι μας. Τον είδα κάποιες ώρες, αλλά δεν ήταν αρκετές, αφού την επόμενη μέρα, πρωί πρωί με τη δροσούλα, πήρα το αεροπλανάκι απο το Ελευθέριος Βενιζέλος και γύρισα πίσω.

Και κάπως έτσι, λοιπόν, αναμένουμε την επόμενη άδεια.... :)



Τσιμπάτε και ένα τραγουδάκι που κολλάει στην περίσταση

Σήμερα γάμος γίνεται!

Yeah... I know... 

Έχει περάσει σχεδόν μήνας από τον περιβόητο γάμο και δεν έχω αξιωθεί ακόμα να κάνω ανάρτηση. Βέβαια, δεσμεύτηκα ότι θα την κάνω, αλλά όχι όμως και για το πότε! :P 

Όπως λοιπόν θα καταλάβατε, ήγηκεν η ώρα της γαμο-ανάρτησης (με την καλή έννοια, ε?!) 

Η "εντολή" ήταν ξεκάθαρη : "Σε θέλω εδώ όλη τη βδομάδα του γάμου.. Δεν θα μου έρθεις τις τελευταίες μέρες μόνο. Εντάξει?" Τάδε έφη η παιδική μου φίλη Ρ., η οποία και ήταν φυσικά η νύφη. Και η επιθυμία εκφράστηκε πολύ πριν αποφασιστεί ο γάμος. Μπορούσα να κάνω κι αλλιώς? Όχι βέβαια! 

Άρα όταν αποφασίστηκε η ημερομηνία του γάμου και ενημερώθηκα, κανόνισα τις άδειες μου και στις 10 το πρωί της 11ης Σεπτεμβρίου, πήρα το καράβι και των οματιών μου και ξεκίνησα για τα πάτρια εδάφη. 

Περιττό να αναφέρω ότι οι προσωπικές μου ετοιμασίες για το γάμο ξεκίνησαν ένα μήνα πριν: βρες φόρεμα, παπούτσια, τσάντα, τζίρτζιλα, μίρτζιλα... Δεν έχω χειρότερο από το να πρέπει να ψωνίσω κάτι. Εκτός από αυτό, είχα και περιορισμούς: "Στο γάμο μου δεν θα φορέσεις μαύρο. Τελεία και παύλα!", η άλλη επιθυμία της νύφης, που σε κάθε επίσημη εκδήλωση έχει βαρεθεί να με βλέπει να φοράω μαύρα. Ευτυχώς βρήκα με τη μια το φόρεμα, έτσι ακριβώς όπως το είχα φανταστεί και δεν ταλαιπωρήθηκα πολύ! 

Όταν λοιπόν πιάσαμε Πειραιά, αρχίσανε τα πρώτα ντράβαλα. Ενώ είχαμε φύγει με άκρως καλοκαιρινό καιρό, μόλις πατήσαμε ηπειρωτική Ελλάδα έφαγα την πρώτη φρίκη: κρύο και ψιλόβροχο. Ε όχι! Δεν είχα δεχτεί ότι το καλοκαίρι εξέπνεε (μεταξύ μας ακόμα δεν το έχω δεχτεί) και μου την έσπασε ο κ#λόκαιρος. 

Εν πάσει περιπτώσει, για να μην τα πολυλογώ, οι επόμενες 4 ώρες του ταξιδιού ήταν σχετικά υποφερτές, με εξαίρεση το σημείο του Δομοκού, όπου είχε τόση πολλή ομίχλη που δεν έβλεπες ούτε στα 2 μέτρα. Βάλε ότι ήταν νύχτα, βάλε ότι ψιλόβρεχε και ο δρόμος είχε πιάσει γλίτσα, ε... δεν θες και πολύ να καταλάβεις ότι μέχρι να τελειώσει αυτό το μαρτύριο είχα χάσει 10 χρόνια από τη ζωή μου. 

Η επόμενη ήταν η μέρα που θα στολίζαμε το σπίτι της νύφης. Μαζευόμαστε το απογευματάκι όλες οι φίλες, ξαδέρφες, αδερφές κλπ και πάνω που αρχίζουμε το στόλισμα, αρχίζει πάλι να ψιλοβρέχει. Να σημειώσω εδώ πως τα μόνα κάπως πιο χειμερινά ρούχα που είχα πάρει ήταν ένα μπουφανάκι και τα αθλητικά μου παπούτσια. Όλα τα άλλα ήταν καλοκαιρινά. Και έτσι που έβλεπα τον καιρό, είχα αρχίσει πραγματικά να φρίττω! 

Ευτυχώς (για όλους μας) ο καιρός τις επόμενες μέρες μας έκανε τη χάρη και έφτιαξε. Πήγαμε η τριάδα (η νύφη, η φίλη μας η Ν. και εγώ) και κάναμε και την τελευταία πρόβα του νυφικού. Η επιλογή της φίλης μου πραγματικά με εξέπληξε! Ενώ περίμενα το νυφικό να έχει την Άρτα και τα Γιάννενα πάνω (κρυσταλλάκια, στρασάκια, την πούλια και τον αυγερινό), παραδόξως ήταν πολύ νορμάλ. Της πήγαινε καταπληκτικά! Ήταν πανέμορφη! Η άλλη φίλη μας, η Ν. με το που είδε όλο αυτό το τούλι, τη δαντέλα, τα κρυσταλλάκια κτλ άρχισε να αναστενάζει, να ονειροπολεί και να ρωτάει αν σε 2-3 χρόνια από τώρα θα υπάρχει το τάδε νυφικό για να το φορέσει τη μέρα του γάμου της... δηλαδή έλεος! :Ρ 

Εμένα πάλι, καμία αίσθηση δεν μου κάνανε όλα αυτά... (μήπως έχω πρόβλημα?) 

Οι επόμενες μέρες της εβδομάδας κύλησαν κάπως έτσι: τρέξιμο για διάφορα ψώνια της τελευταίας στιγμής (ήταν και πολλά τα σκασμένα!), πρόβες μακιγιάζ (τη μια ακύρωνε, στην άλλη πήγαινε, 3 διαφορετικές μακιγιέζ άλλαξε μέχρι να βρει μια της προκοπής). Αυτά μέχρι το απόγευμα. Το βραδάκι μόλις έπεφτε ο ήλιος, βουρ στο σπίτι της νύφης για γλέντι (εμείς κι εμείς, όχι πολλά πράγματα) και κατά τις 12 με 1 φορτωνόμασταν στα αυτοκίνητα και πηγαίναμε στο σπίτι του γαμπρού, που βρίσκεται στο διπλανό χωριό. Κάθε βράδυ το διαλύαμε κάπου στις 3. 

Ώσπου φτάνει το βράδυ της Πέμπτης, ο πρόγαμος - που λέμε. Εκεί ήταν και το πρώτο crash test της ψυχραιμίας της φίλης μου. Γενικά, η Ρ. είναι ήρεμος και καλόβολος άνθρωπος, αλλά έτσι και την πιάσει το άγχος της... τρέξε να κρυφτείς! Ποιος είδε το Θεό και δεν τον φοβήθηκε, ένα πράμα! Και όμως! Παρόλο που άργησε να γυρίσει από το κομμωτήριο και οι καλεσμένοι ήδη είχαν αρχίσει να έρχονται και αυτή δεν είχε ετοιμαστεί ακόμη, παρόλο που έμπλεκε το -υπέροχο- φόρεμά της στα -υπέροχα- παπούτσια της όταν χόρευε και το έσκισε μάλιστα σε μερικά σημεία, αυτή ήταν συνεχώς χαμογελαστή και ευδιάθετη, πράγμα που μου έκανε απίστευτη εντύπωση, αλλά το χάρηκα! Μου έφυγε ένα άγχος. (Εγώ βέβαια, σε αντίστοιχη περίπτωση, θα είχα κατεβάσει ό,τι καντήλι υπήρχε σε ακτίνα 100 τετραγωνικών χιλιομέτρων, αλλά τελοσπάντων!) 

Βέβαια, εκείνο το βράδυ, έφαγα τρελό άγχος, διότι έπρεπε να περιποιηθούμε τους καλεσμένους και τρέχαμε σαν τις παλαβές, με τα τακούνια να καρφώνουν στο γκαζόν παρακαλώ, για να προλάβουμε τα πάντα και να μείνει όλος ο κόσμος ευχαριστημένος. Μιλάμε πολύ άγχος όμως! 

Περιττό να αναφέρω πως πολύ σύντομα άλλαξα και παπούτσια, διότι έπρεπε και να χορέψουμε μετά από όλο αυτό το τρεχαλητό... Βέεεεεεεβαια! Οι βλάμισσες της νύφης έπρεπε να χορέψουν. Ένιωθα λες και ήμουνα σε νυφοπάζαρο, στραβομουτσούνιασα πολλές φορές, δυσανασχέτησα άλλες τόσες, αλλά δεν μίλησα. Παιδική μου φίλη είναι, μια φορά την παντρεύω, δεν μπορούσα να γίνω η στριμμένη της υπόθεσης... οπότε και χόρεψα τόσο, όσο δεν έχω χορέψει ποτέ μου σε γάμο. 

Κάποια στιγμή πιο μετά, ήρθε και ο γαμπρός Α. με το δικό του σόι, ως είθισται, και εκεί να δεις πυροτεχνήματα και μπαμ και μπουμ οι κουμπουριές και δεν συμμαζεύεται! Το highlight της βραδιάς όμως, ήταν όταν μια 5μελής "μπάντα" τσιγγάνων ήρθε, άγνωστο από που, και άρχισε να παίζει για το ζευγάρι. Παίξανε 5-6 τραγούδια, κάναμε το χάζι μας, χόρεψαν (οι άλλοι, γιατί εγώ τράβαγα βίντεο. Δεν μπορούσα να μην το απαθανατίσω!), τους χαρτζιλίκωσαν, τους ευχαρίστησαν και τους έστειλαν στο καλό.
Εκεί γνώρισα και έναν ξάδερφο του Α., το Χ., ο οποίος ήταν γκόμενος μιας άσπονδης φίλης μου, πριν 8 χρόνια. Καλό και ευχάριστο παιδί, αλλά κάτι δεν μου "κόλλαγε". Ίσως το γεγονός ότι ξέρω κάποια όχι και τόσο καλά πράγματα γι' αυτόν και το παρελθόν του. Όταν λοιπόν μείναμε λίγοι, κυρίως νεολαία, και μαζευτήκαμε σε ένα τραπέζι, τυχαία καθίσαμε δίπλα. Ένιωθα το βλέμμα του, αλλά δεν έδωσα σημασία... είχα κουραστεί, ήταν και αργά, δεν ήταν του στυλ μου, με λίγα λόγια στην κοσμάρα μου!  Ώσπου πήγε 5 το πρωί και δεήσαμε να φύγουμε επιτέλους και να πάμε για ύπνο. 

Η Παρασκευή υποτίθεται ότι θα ήταν κενή μέρα, μέρα ξεκούρασης. Χα! Η Ρ. έτρεχε από το πρωί για νύχια, φρύδια, μάσκες, περιποιήσεις προσώπου και τα λοιπά χαζά και το απόγευμα είχαμε κανονίσει να πάμε από το κέντρο να φτιάξουμε τη διακόσμηση. Αφού τελειώσαμε με τα της διακόσμησης, έπρεπε να κάνουμε πρόβα και την είσοδο: σε ποιο σημείο του τραγουδιού έπρεπε να μπουν, με τι ρυθμό θα πήγαιναν κτλ. Ο κλήρος για το ρόλο του γαμπρού έπεσε σε μένα και ομολογώ πως κανιβάλισα αρκετά - με κίνδυνο να με διαολοστείλει η Ρ.- αλλά μας έκανα να γελάσουμε πολύ. :Ρ 

Μας πήρε πάλι 12 το βράδυ μέχρι να στολίσουμε τα τελευταία και να κανονίσουμε τις τελευταίες λεπτομέρειες. 

Και ξημερώνει Σάββατο πρωί... Στη 1 έπρεπε να είμαστε με τη Ν. στο κομμωτήριο. Μετά από πολλή ταλαιπωρία (τα καημένα τα μαλλάκια μου) και πολλή -αλλά πολλή όμως- λακ κατέληξα στις 3 και κάτι να έχω ένα κααααααλό χτένισμα. Σφαίρα για το χωριό κατά τις 4:30 και στις 5:30 το αργότερο έπρεπε να είμαστε στο σπίτι της Ρ. για τα καθιερωμένα έθιμα. Σαν φίλες της δεν μπορούσαμε να λείπουμε. Τρώω δυο μπουκιές στα πολύ γρήγορα, ντύνομαι, βάφομαι, ανεβαίνω και στο 12ποντο και καρφί για το σπίτι. Και ενώ υποτίθεται θα την ντύναμε εμείς, πάμε και τη βλέπουμε με το νυφικό. Εν πάσει περιπτώσει, μπαίνουν οι τελευταίες πινελιές του μακιγιάζ, και η Ρ. μας στέκεται μπροστά μας πιο όμορφη και λαμπερή από ποτέ! Την κοιτούσα και δεν τη χόρταινα! Το ήξερα πως θα γινόταν όμορφη νύφη, αλλά αυτό που έβλεπα ξεπερνούσε τις προσδοκίες μου! 

Στη συνέχεια ήρθε ο φωτογράφος, βγήκαν οι ανάλογες φωτογραφίες, αργότερα ήρθε και ο αδερφός του Α. ο οποίος έφερνε τα νυφικά παπούτσια της Ρ. Βέβαια τα παπούτσια, δεν τα έφερε απλώς... Έπρεπε και να της τα φορέσει.. αμέ! Αλλά για να μπορέσει να μπει το παπούτσι, απαιτούνταν -σύμφωνα με το έθιμο- μαζί με το πόδι να μπει και ένα χαρτονόμισμα, γιατί αλλιώς δεν έμπαινε. Και δώσ' του να βάζει τα ευρώπουλα ο Θ. και δωσ' του η δικιά μας να λέει "Μπα... δεν μπαίνει" και δωσ' του γέλια οι παρευρισκόμενοι και να πειράζουμε το Θ. που έχωνε τα ευρώπουλα στη γόβα της νύφης! 

Αφού έκανε μια αξιοσέβαστη "κατάθεση" στα πόδια της κυριολεκτικά, έφυγε για την εκκλησία. 

Όμως ακόμα και εκείνη τη μέρα, δεν ήταν γραφτό μου να τη ζήσω χαλαρά. Λόγω ενός προβλήματος που προέκυψε με τη διακόσμηση του κέντρου, έπρεπε μόλις φύγει ο γαμπρός από το σπίτι του, να φύγω εγώ με κάποιον άλλο, να πάμε στο σπίτι του γαμπρού, να πάρουμε κάποια πράγματα, να τα πάμε στο κέντρο, να τα κοτσάρουμε και μετά να ξαναγυρίσουμε στην εκκλησία. Με λίγα λόγια, θα έχανα τη μισή τελετή. Οπότε, με το που τελειώνει το έθιμο με τα παπούτσια, αρπάζω τον Δ. και φεύγουμε να ολοκληρώσουμε την "αποστολή" μας. 

Με τον Δ., αν και τον έβλεπα όλη τη βδομάδα, δεν είχα κάτσει ποτέ να μιλήσω μαζί του. Η -από σπόντα- γνωριμία μας ήταν ένα από τα πιο ευχάριστα γεγονότα του γάμου. Μετρημένο παιδί, κύριος με όλη τη σημασία της λέξης. Εντυπωσιάστηκα! Δεν ήξερα ότι υπάρχουν ακόμα και σήμερα τέτοιοι 

άντρες! Πραγματικά χάρηκα πολύ που τον γνώρισα και πρόσθεσα έναν τέτοιο άνθρωπο στους -εν δυνάμει- φίλους μου. Πρόθυμος να με βοηθήσει, δεν άνοιξε παράθυρα να μη μου χαλάσει η κόμμωση, να παρκάρει μπροστά στην πόρτα του κέντρου για να μην περπατάω μέσα στα χαλίκια... τι να πω..πραγματικός τζέντλεμαν! (Φαντάσου πόσο εντύπωση μου έκανε, που ακόμα και τώρα που τα θυμάμαι, ξανα-εντυπωσιάζομαι! :Ρ) 

Αφού τελειώνουμε το σούρτα φέρτα, φτάνουμε στην εκκλησία, την ώρα ακριβώς που η νύφη πάει προς το γαμπρό. Τα υπόλοιπα από εκεί και πέρα είναι ιστορία: τελετή, χαιρετούρες, μπομπονιέρες. 

Έβγαλα ένα σωρό φωτογραφίες, τις οποίες ακόμα περιμένει η Ρ. να της τις στείλω. 

Μετά θα ακολουθούσε η δεξίωση στο κέντρο. Δεν προλαβαίνουμε να κάτσουμε λίγο στο τραπέζι μας, έρχεται ένας θείος της Ρ. (τον οποίο ήθελα να τον σπάσω στο ξύλο, πολύ πρήξας) και μας λέει "Σηκωθείτε οι βλάμηδες και οι βλάμισσες να χορέψετε (για να μη βαρεθεί ο κόσμος), μέχρι να έρθει το ζευγάρι". Μου πετάγονται τα μάτια έξω και λέω-του πετάω στα μούτρα "Εγώ δεν κάνω τον καραγκιόζη για κανέναν!" Μα πάλι νυφοπάζαρο? Έλεος δηλαδή! Μετά από παρότρυνση της Ν. ("Το κάνουμε για τη φίλη μας, το ζήτησε η μαμά της, δεν ήταν ιδέα του θείου") λέω "Ας πάει στα κομμάτια!" και σηκώνομαι. 

Τι το' θελα? Όλες αυτές τις μέρες τα πόδια μου είχαν πρηστεί και δεν είχαν καλή εφαρμογή στα πέδιλα, κάτι που όμως προς στιγμήν δεν μου είχε δημιουργήσει πρόβλημα, παρόλο που τα φορούσα ήδη 4 ώρες και έτρεχα πάνω κάτω. Έλα όμως που με το χορό ζορίστηκαν παραπάνω και μόλις έκατσα βλέπω κάτω από τις πατούσες μου από μια φουσκάλα ΝΑ! με το συμπάθιο στην καθεμιά. Τα παίρνω στο κρανίο, βρίζω (το θείο) από μέσα μου, και αλλάζω παπούτσια (πάλι). 

Στο μεταξύ, με το που πάω να βάλω μια μπουκιά στο στόμα μου (είχα νηστική από την προηγούμενη και είχα λυσσάξει), μπαίνουν οι νεόνυμφοι στο κέντρο. Και άντε πάλι από την αρχή φωτογραφίες και βίντεο την είσοδο, το γλυκό (δεν είχαν την κλασσική τούρτα, αλλά ένα βάζο με νουγκατίνα), το μπλουζ. Αφού λοιπόν τελείωσα και με αυτά, έβαλα μια και καλή τη φωτογραφική μου στη θήκη της και έκατσα να φάω επιτέλους, ενώ κάποια ζευγάρια χόρευαν στην πίστα ένα δεύτερο μπλουζ, κάτι το οποίο ήταν επιθυμία του ζευγαριού. Ούσα ασυνόδευτη και αφού δεν μου ζήτησε κανείς να με χορέψει, έκανα το επόμενο καλύτερο πράγμα! :Ρ 

Η υπόλοιπη νύχτα κύλησε πολύ όμορφα, με πολύ χορό (και ας είχα φουσκάλες) και όμορφη διάθεση. Η Ρ. και ο Α. παρ' όλη την κούραση και το άγχος των ημερών δεν έκατσαν στιγμή κάτω. Στο τέλος της βραδιάς, όταν πλέον είχαμε μείνει οι πολύ κοντινοί, κάναμε μεγάλο χαβαλέ και γελάσαμε πολύ. Όταν λοιπόν κουραστήκαμε και η ορχήστρα άρχισε να τα μαζεύει, μαζευτήκαμε όλοι σε ένα τραπέζι. Έχω από τη μια το Θ. (ο οποίος δεν με είχε αφήσει σε χλωρό κλαρί όλη τη βδομάδα, όλο με κορόιδευε και με πείραζε) και από την άλλη το Χ. ο οποίος αρχίζει να μου την πέφτει απροκάλυπτα! Ο_Ο 

Και να λέει ο Χ. "Τι γυναίκα φωτιά είσαι εσύ" και "Τι ματάρες είναι αυτές που έχεις" και ο άλλος ο μπαγλαμάς ο Θ. από δίπλα να τον σιγοντάρει.. μου' ρθε να του σπάσω το κεφάλι! Εγώ το έπαιρνα -και καλά- στην πλάκα, αλλά όταν ο άλλος γύρισε και μου είπε "Πως θα γίνει να πάμε για κανένα καφέ οι δυο μας?" και "Πότε θα ξανάρθεις είπαμε?" εκεί βεβαιώθηκα πως δεν έκανε πλάκα τελικά και πως το αρχικό μου προαίσθημα το βράδυ του πρόγαμου -που ένιωθα ότι με κοίταζε-ήταν σωστό. 

Και σαν να μην έφτανε αυτό η φίλη μου είχε την εξής υπέροχη ιδέα: να χορέψουμε οι εναπομείναντες ξανά το μπλουζ! Τη σκοτώνεις ή όχι? Βιάζομαι να πω ένα "Να χορέψετε, εγώ δεν ξέρω τίποτα!" για να αποφύγω τον Χ., αλλά μου λέει το ξαδερφάκι της Ρ. "Λόλα θες να χορέψουμε μαζί?" Ε, εντάξει λέω, μικρός είναι, του ρίχνω τουλάχιστον 3 χρόνια, δε βαριέσαι... και δέχομαι! Χα! Εκεί που χορεύουμε, γυρίζει ο μικρός και μου λέει "Λόλα, ταιριάζουμε!" "Ορίστε?" σκέφτομαι, αλλά τελικά βάζω τα γέλια και του λέω: "Κ. σου ρίχνω τουλάχιστον 3 χρόνια, οπότε άσ'το!" Ευτυχώς ήρθε η Ρ. και τον πήρε και μου έδωσε τη δική της ντάμα, γιατί ο μικρός με είχε σφίξει πάνω του και ένιωθα πολύ άβολα! Ρε τι μου έμελλε να πάθω! 

Αφού τελειώνει το μπλουζ, λέω της Ρ. "Ρε, γιατί δεν χορεύουμε και τα άλλα τραγούδια? Αυτό που μπήκατε και αυτό της τούρτας..." και τα βάζουμε και κάνουμε το κέντρο club, αφού ήταν beatάκια! Για μένα ήταν το καλύτερο κλείσιμο που θα μπορούσε να έχει αυτή η βραδιά. Εισέπραξα και το κομπλιμέντο μου "Κινείσαι πολύ ωραία" από τον Θ. ;) Όχι παίζουμε! :Ρ 

Αυτή ήταν (με πολλάαααααα λόγια) η εβδομάδα του γάμου. Πέρασα υπέροχα, το ευχαριστήθηκα πάρα πολύ, αν και μερικές φορές αγχώθηκα και σιχτίρισα, αλλά οι καλές στιγμές υπερκαλύπτουν κατά πολύ τις "άσχημες". Αφού στο πλοίο του γυρισμού, τηλεφωνώ στη Ρ. και της λέω: "Ρε, ωραία περάσαμε.. Δεν το ξανακάνεις ακόμα μια φορά?" 

Υ.Γ: για την ιστορία, άκουσα πάρα πολλά "και στα δικά σου", αλλά μετά από ένα σημείο τα συνήθισα, ήταν σαν να άκουγα "καλημέρα" και έλεγα απλώς "ευχαριστώ"! :Ρ 

Πάμε πάλι!!!

Χθες πήγα σε ένα πάρτυ...δυστυχώς όχι beach party, αλλά και εκεί πέρασα πολύ ωραία! 

Το πάρτυ ήταν ιντερνετικό.... ναι, ναι!! Οπως το ακούσατε!!

Έγινε με αφορμή το καλοσώρισμα των νέων μελών, στην τρομο-ιντερνετική (κατά το "τρομο-κρατική", you know...) οργάνωση με το όνομα Τα σπάμε και ξεσπάμε !

Διοργανωτής... ποιος άλλος?? Η Κούλα βεβαίως βεβαίως, που ο κώλος της συνέχεια την "τρώει" και δεν μπορεί να κάτσει ήσυχος, άμα δεν διοργανώσει ένα πάρτυ!! (Η Κούλα, όχι ο κώλος!! :Ρ)

Έτσι λοιπόν, το πάρτυ οργανώθηκε στο τσακ-μπαμ και ήταν και λίγο πιο "οικογενειακό", σε σύγκριση με τα προηγούμενα.

Βασικά, εγώ βρέθηκα εκεί από σπόντα... Πώς λέμε "είδα φως και μπήκα"??? Εεεεεε, αυτό. Η αλήθεια είναι ότι δεν σκόπευα να μείνω για πολύ, αλλά τελικά έμεινα!!

Μπήκα που λέτε, και βρίσκω μια κατάσταση λίγο αλλοπρόσαλη: η Φούλη να είναι ημιτσίτσιδη και βρεγμένη (κάποιος την έλουσε με κανένα κουβά νερό, διότι πισίνα δεν είχαμε αυτή τη φορά) και ο Γαυράκος να την έχει ταράξει στην καζούρα και να της λέει να βγει στην πόρτα μπας και μπει κανένας στο πάρτυ. Γενικά όμως, επικρατούσε μια χαλαρή και όμορφη ατμόσφαιρα.. Γέλια, πειράγματα, συζήτηση, πλάκες, όλα τουρλουμπούκι.

Και μιας και η ζέστη ήταν αφόρητη, πάω στο μπαρ μπας και βρω τίποτα να πιω... ο μπαρμαν όμως άφαντος! Ρώταω από εδώ, ρωτάω από εκεί και τελικά μαθαίνω ότι ρόλο μπαρμαν έχει για απόψε ο Γνωστός. Του παραγγέλνω ένα μοχίτο, το οποίο παρεπιπτόντως είχε και κόκκαλα, διότι έκανε μία αιωνιότητα και μια μέρα να φτιαχτεί! :Ρ

Αφού λοιπόν δροσίστηκα άρχισα να μιλάω με την Coffeemug, το Ναύτη (που όλο μιλούσε στο τηλέφωνο - χαχα! σε "έδωσα" :Ρ ), το Πνευματάκι, το Γκρινιάρικο Μαρούλι (που δεν είναι καθόλου γκρινιάρικο) και να λέμε ότι μας κατέβει...

Κάπου εκεί και ενώ ο Γαυράκος ισχυρίζεται ότι είμαι με τους "άλλους" και ότι είμαι ενάντια στη συμμορία τους, η Κούλα με χρίζει μέλος της συμμορίας!!! Αυτό ομολογώ πως δεν το περίμενα!! Τους ευχαρίστησα όλους και όταν ρώτησα αν υπάρχει κάποια τελετή μύησης ή κάτι τέτοιο, μου είπαν κάτι για πίσσα και πούπουλα, κάτι για σπασμένες βιτρίνες, αλλά δεν καταλήξαμε κάπου... (Ούφ! Τη γλίτωσα!!!)

Η ώρα περνούσε και μερικοί άρχισαν να φεύγουν σιγά σιγά... Στο τέλος μείναμε η Κούλα, το Μαρούλι, ο barman (τρομάρα του!) κι εγώ. Μιλήσαμε για κάμποσο, αλλά η Κουλίτα έπρεπε να φύγει.... and then there where three...

Το τι είπαμε δεν περιγράφεται... κι όλο να λέμε, κι όλο να γελάμε και δως του ο Γνωστός να βάζει τα μαρτίνι το ένα μετά το άλλο, αγνοώντας παντελώς την προειδοποίηση της Κούλας να φερθεί όμορφα! :Ρ Και όχι και τίποτα άλλο, αλλά τα πίναμε ξεροσφύρι... ούτε μια ελίτσα, ούτε ένα ξηροκάρπι... τίποτα!! 

Το πως πέρασε η ώρα δεν το καταλάβαμε... Στο τέλος μαλώναμε με τον Γνωστό ποιος θα κλειδώσει. Μαντέψτε ποιος κέρδισε!! Χαχα! Κι ενώ είχε υποκύψει στη γοητεία μου και μου είχε πει πως θα φεύγαμε μαζί το βράδυ, τελικά έπιασε το Μαρούλι από τη μέση και φύγανε αγκαλιασμένοι... Τι να πεις? Άντρες...πεταμένα λεφτά!! :Ρ

Και για του λόγου το αληθές, να και μια φωτογραφία μου την ώρα που κλειδώνω!! 

Παιδιά, πέρασα υπέροχα!

Να το ξανακάνουμε!! ;)

Υ.Γ.: Sorry αν ξέχασα να αναφέρω κάποιους που παρευρίσκονταν στο πάρτυ... :( Αν θέλετε, γράψτε μου το στα σχόλια, για να σας προσθέσω!! :)

The party of my life...

Ή για να ακριβολογούμε.. the first BEACH party of my life... 

Ναι, ναι... πήγα σε beach party για πρώτη φορά στη ζωή μου.

Το λέω και ντρέπομαι βεβαίως βεβαίως (όχι το ότι πήγα σε beach πάρτυ, αλλά ότι ήταν το πρώτο μου :Ρ).

Να δικαιολογηθώ εν συντομία: μεγάλωσα σε ένα τόπο που δεν βρέχεται από πουθενά από θάλασσα, διακοπές με φίλες δεν έτυχε να πάω, εεε.. δεν θέλει και πολύ να γίνεις 24 και να μην έχεις πάει ακόμα σε τέτοιου είδους πάρτυ.

Και πάμε στο ψητό : το πάρτυ ήταν στη νότια πλευρά της Κρήτης, το περασμένο Σάββατο. Εγώ κλασσικά, δούλευα μέχρι τις 9 το βράδυ. Οπότε μόλις σχολάω, με φορτώνει το αμόρε στο αμάξι και ξεκινάμε. Για να μην τα πολυλογώ, φτάσαμε στην παραλία κατά τις 12παρα (με ενδιάμεση στάση), την ώρα ακριβώς που σκάγανε τα πυροτεχνήματα. Ήταν υπέροχα! Τα vibes διαχέονταν στον αέρα...

Όταν φτάσαμε στην παραλία που γινόταν το πάρτυ και είδα τόσο κόσμο ημιτσίτσιδο να χορεύει, κουφάθηκα.. Έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Όχι τόσο για το πλήθος του κόσμου (παρεπιπτόντως, μας είπαν ότι η προσέλευση έφτασε τις 4.000 άτομα-η άχρηστη πληροφορία της ημέρας), όσο για το θέαμα και κυρίως τη διάθεση που εξέπεμπε αυτή η πολύχρωμη, ρυθμικά ανακινούμενη μάζα κορμιών και η οποία σε παρέσερνε και σε κατάπινε πριν καν το καταλάβεις...

Δεν άργησα να μπω στο κλίμα... ένα μόνο θα πω: χόρευα ασταμάτητα από τις 12μιση ως τις 4μιση που φύγαμε. Είχα καιρό να κοπανηθώ έτσι και πραγματικά γούσταρα τρελά! 

Τις επόμενες δυο μέρες με πέθανε η μέση μου, αλλά μπροστά στην ευχαρίστηση και στην εκτόνωση που μου πρόσφερε ο χορός και η μουσική, ο πόνος δεν έπιανε μια.

Πέρασα υπέροχα, θαυμάσια, καταπληκτικά, ανεπανάληπτα και θέλω κι άλλοοοοοοοοοοοοοοοοο!!!!!!

Μήπως ξέρει κανείς αν παίζει κανένα beach παρτυ αυτές τις μέρες? :Ρ)

(Υ.Γ: Γκρρρρρρρρ!

Τα έχω πάρει κρανίο, γιατί ξέχασα τη φωτογραφική στο σπίτι και δεν έβγαλα φωτογραφίες... 

Γκρρρρρρρρρ νο2!

Επίσης, το αμόρε κουβαλούσε ένα σωρό σκατολοΐδια στις τσέπες (κινητά, κλειδιά, λεφτά) και δεν ήθελε να βουτήξουμε, ενώ είχαμε δικό μας άτομο να μας τα κρατήσει... Τον πνίγεις ή δεν τον πνίγεις;;; 

Παρόλα αυτά, εγώ πέρασα τέλειααααααα.. αλλά νομίζω πως το ξαναείπα αυτό, ε;;; :Ρ )

Και για να μην σας αφήσω παραπονεμένους, αφού δεν έβγαλα φωτογραφίες, πάρτε μια μικρή γεύση από τις μελωδίες με τις οποίες κοπανιόμουνα όλο το βράδυ... :)

Test αγνότητας

Η επόμενη μου ανάρτηση δεν θα ήταν αυτή, αλλά ας όψεται που "σκόνταψα" πάνω της τυχαία προχθές και είπα να παίξουμε λιγάκι...

Κάντε λοιπόν το τεστ και αφήστε μου τα....ποσοστά των επιδόσεων σας στα σχόλια. 

Ελάτε βρε κουτά... μην ντρέπεστε! :D

http://www.purescore.com/

Άντε να σας δω!!