Now what?

Ωραία... κατάφερα να βάλω το "πρέπει" πάνω από το "θέλω". Ζορίστηκα -παραδόξως όχι πολύ- αλλά τα κατάφερα. Έχω σταθεί στο ύψος μου και έχω φανεί υπεράνω (είμαι/ το παίζω, δεν έχει σημασία. Αυτό που φαίνεται προς τα έξω μετράει :Ρ). Όχι υστερίες, όχι βιαστικές κινήσεις... Απλά περιμένω μια συγκεκριμένη κίνηση, κάτι που ίσως να μην έρθει ποτέ (που παρεπιπτόντως, είναι και το πιθανότερο σενάριο). Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πως "οκ μωρέ, τι είχαμε, τι χάσαμε", "σιγά τα ωά", "μπλα-μπλα-μπλα", "μπλα-μπλα-μπλα". Ξέρω πολύ καλά πως δεν αξίζει καν τον κόπο και τη φαιά ουσία που καταναλώνω και πως στο μέλλον θα με μουτζώνω αφειδώς κάθε φορά που θα το σκέφτομαι. Παρόλα αυτά ασχολούμαι, προφανώς χωρίς να εκτίθεμαι εκεί που δεν πρέπει. Έχω δει κάποια ψήγματα αντίδρασης από την αντίπαλη "όχθη" και τα έχω υπεραναλύσει (κλασσική Λόλα). Περιττό να πω πως δεν κατέληξα σε συγκεκριμένο συμπέρασμα (κλασσική Λόλα, επίσης).

Θαυμάσια...

Με λίγα λόγια, έχω φάει τα κομμάτια μου. (Αστακούλη, είχες δίκιο τελικά! :Ρ) Πραγματικά, δεν ξέρω ποιο από τα δύο εμπλεκόμενα μέρη έχει φάει περισσότερο τα κομμάτια του. 

Νταξ, προς τα έξω έχω βγει η σούπερ ουάου γκόμενα που έχει επίπεδο, είναι κυρία και υπεράνω, βάζει την αξιοπρέπειά της πάνω από όλα κτλ κτλ. 

Πες μου όμως, πραγματικά τώρα, έχει σημασία όλο αυτό, ενώ εγώ τρώγομαι?

Δεν μετανιώνω που δεν αντέδρασα σπασμωδικά, που μου επιβλήθηκα, που φέρθηκα συγκροτημένα και συγκρατημένα. Όχι, σε καμία περίπτωση. Ξέρω πως υπέρ μου θα είναι αυτό μακροπρόθεσμα.

Αλλά καταπιέζομαι ρε γαμώτο και είμαι να σκάσω! Από την άλλη όμως, δεν θέλω και να κάνω πίσω, γιατί για πρώτη φορά έβαλα τον εγωισμό μου και μένα πάνω από όλα.

Α ρε Λόλα... Γαμώ το κεφάλι σου, γαμώ τα μυαλά σου, γαμώ τις επιλογές σου, γαμώ, γαμώ, γαμώ...!

Ουφ!

Αρχίσαμεεεεε....

Μέχρι πριν λίγο καιρό είχαμε το "Πότε θα πάρεις πτυχίο?".

Τώρα αρχίσαμε τα "Μήπως να ανέβαινες? Και εκεί κάτω που είσαι τι κάνεις?".

Ααααα.. θα τα πάρωωω..!

Δεν θέλω να ανέβω λέμε! Θέλω να μείνω εδώ! Εδώ περνάω καλά.

Νταξ, μπορεί να είμαι στην άλλη άκρη της Ελλάδας, το καταλαβαίνω πως δεν σας είναι εύκολο, ούτε ευχάριστο που είμαι τόσο μακρυά και δεν μπορείτε να με "φτάσετε" ανα πάσα ώρα και στιγμή, αλλά δεν αντέχω ούτε στην σκέψη να γυρίσω πίσω. Και, άντε... πες ότι δεν γυρνάω στον τόπο που γεννήθηκα, αλλά σε κάποια κοντινή πόλη... Πόσο εύκολο νομίζετε ότι είναι να ξαναρχίσω από την αρχή? 

Δεν θέλω... Δεν θέλω... Δεν θέλω, λέμεεεεε!

Asshole-magnet mode: ON

Και έλεγα.. δεν μπορεί! Ήταν πολύ καλό για να διαρκέσει τόσο πολύ. Μια χαρά είχε ησυχάσει το κεφάλι μου όσο ήμουν σε σχέση. Είχα ηρεμήσει, δεν με ενοχλούσε κανένας ανεγκέφαλος με τις εξυπνάδες βλακείες του.

Τώρα ξαφνικά, από το πουθενά, αρχίζουν και ξεφυτρώνουν σιγά σιγά,  ο ένας μετά τον άλλο ή και ταυτόχρονα μαζί. Άντε κάνε ζάφτι τόση βλακεία μαζεμένη. Ένας άνθρωπος είμαι κι εγώ, πόσο να αντέξω?

Πραγματικά, δεν μπορώ να το καταλάβω... το μυρίζονται ότι είμαι ελεύθερη? :-/

*Περαστικά μου!

Εγώ φταίω...

... που θέλω να είμαι άνθρωπος. Αλλά και να θες, δεν σε αφήνουν. Ειδικά άμα έχεις μπλέξει και με βλήμματα διασποράς, άντε να συνεννοηθείς.

Λοιπόν... ας ηρεμήσω και ας τα πάρω από την αρχή. Μετά από την κίτρινη κάρτα, είπα να μη γίνω κακιά, να είμαι νορμάλ, για να μη γίνει η παρέα μπάχαλο. Για να είμαι ειλικρινής, προσπαθούσα να φέρομαι φιλικά, χωρίς πολλές διαχυτικότητες, μην έχουμε παρεξηγήσεις. Νταξ, το κλίμα ήταν λίγο περίεργο, αλλά όλα έβαιναν καλώς.

Μέχρι που είπα να θίξω το θέμα στον έτερο εμπλεκόμενο, ώστε να το ξεκαθαρίσουμε επιτέλους μεταξύ μας. Όχι για μένα... εγώ το είχα ήδη ξεδιαλύνει μέσα μου, αλλά για να πούμε "Ξέρεις, έγινε η μαλακία, αλλά είμαστε εντάξει μεταξύ μας πια, no hard feelings, και όλα καλά". Και συμφώνησε: "Σίγουρα, πρέπει να κάνουμε μια κουβέντα οπωσδήποτε". Όλα ωραία ως εδώ.

Γενικότερα, είμαι άνθρωπος που δεν μπορεί τις "θολές" καταστάσεις, που τα πράγματα θέλει να έχουν σαφώς ορισμένα ονόματα και που δεν μπορεί με τίποτα να αφήνει ανοιχτές υποθέσεις, ειδικά όταν κάτι τέτοιο επηρεάζει και τρίτα άτομα. Επίσης, πάντα μα πάντα -θέλω να- πιστεύω πως οι άλλοι έχουν καλές προθέσεις και είναι ευθείς, όπως άλλωστε είμαι και εγώ απέναντί τους. Έχω μάθει να μιλάω για να λύσω ό,τι πρόβλημα έχω με τον οποιονδήποτε. Αλλιώς δεν μπορώ. This is me και έτσι λειτουργώ.

Οπότε, ζητάω το τηλέφωνό του από τον κολλητό του και στέλνω μήνυμα (ΝΑ!! βόδι! *μούτζα*). Μου απαντάει πως η στιγμή δεν είναι η κατάλληλη και πως δεν είναι σε θέση να μιλήσει τώρα. Απολύτως σεβόμενη την απάντησή του, στέλνω: "Οκ.. ό,τι πεις. Πλέον τον αριθμό μου τον έχεις. Όποτε βρεθείς σε θέση να μιλήσεις, πάρε με ένα τηλέφωνο να συναντηθούμε και να μιλησουμε". Αυτό ουσιαστικά το έκανα για να πετάξω το μπαλάκι της συζήτησης στη μεριά του και για να δω αν και πότε θα δεήσει να κάνει τη συζήτηση. Από εκείνη τη στιγμή, δεν ασχολήθηκα ξανά ούτε με αυτόν, ούτε με τον αριθμό του κινητού του.

Υποψιάζομαι και δεν μου το βγάζεις από το μυαλό, πως αποφεύγει να κάνει την κουβέντα γιατί ξέρει ότι θα τον στήσω στον τοίχο και θα αρχίσω να χτυπάω ανελέητα. Και ξέρει πως σε όλα θα έχω δίκιο. Εκτός και αν νομίζει με το μικρό του μυαλουδάκι, πως "το γκομενάκι θα είναι stand by και θα καίγεται για την πάρτη μου", μέχρι να αποφασίσει να κάνει το ξεκαθάρισμα. Guess what! Ούτε καν!

Να σε δω πόσο με προσέχεις τώρα: πόσα μηνύματα είπαμε ότι έστειλα? Πόσα? Α να γεια σου! 

Δύο (2)!

Κράτα το αυτό.

Ωραίαααα... 

Σήμερα λοιπόν μαθαίνω πως ο "κύριος" γύρισε και είπε στον κολλητό του κάτι τύπου "ρε μαλάκα, γιατί έδωσες το κινητό μου στη Λόλα και με έχει πρήξει?"

Αυτή ήταν και η δική μου αντίδραση όταν το άκουσα. 

Και τα πήρα κρανίο... και μάλιστα πολύ άσχημα.

Δεν φτάνει που έκανες τη μαλακία σου..

Δεν φτάνει που συνεχίζεις και φέρεσαι μαλακίστικα..

Δεν φτάνει που δεν έχεις τα @@ να κάτσεις να το συζητήσεις σαν ώριμος (εδώ γελάμε) άνθρωπος...

Δεν φτάνει που δεν το ξεκαθαρίζεις, ώστε να έρθει η παρέα πάλι στα ίσα της...

Έχεις και το ΘΡΑΣΟΣ να λες πράγματα που δεν ισχύουν και να με εκθέτεις. Να πω ότι ίσχυαν, να με κάνεις ρεντίκολο με το δίκιο σου... Αλλά έτσι, δεν το δέχομαι. Δεν δέχομαι να προσβάλλει την αξιοπρέπεια μου κάποιος που δεν έχει καν τα κότσια να στηρίξει τις πράξεις του. 

Το ήξερα από την αρχή πως δεν θα ήμουν εγώ αυτή που θα δημιουργούσε το πρόβλημα στην παρέα, οποιαδήποτε εξέλιξη και να είχε αυτή η ιστορία και επαληθεύτηκα θριαμβευτικά. Αυτή η ρουφιάνα η διαίσθηση μου δεν με γελάει ποτέ.

Προφανώς και η κόκκινη κάρτα έχει βγει. Είπαμε, είναι περίοδος οικονομικής κρίσης και πλέον δεν χαρίζουμε κάστανα. Προφανώς και δεν πρόκειται να ξανακάνω ουδεμία νύξη για οποιαδήποτε κουβέντα (δεν το είχα σκοπό ούτως ή άλλως, αλλά τώρα δεν θα το κάνω για κανένα fucking λόγο).

Ναι.. έχω σκυλιάσει. Ναι, με έχει πειράξει.. Ναι, θέλω να του σπάσω τα μούτρα για αυτό που είπε...

Το θέμα είναι: 

Τον στήνω στη γραμμή του πέναλτι και βαράω ανελέητα (όπως με συμβούλεψαν Φούλη και Αστακούλης) δηλαδή γίνομαι σκύλα μέχρι εκεί που δεν πάει και του παίρνει ο διάολος ότι έχει και δεν έχει?

ή

Τρώει την κόκκινη, παίρνει τον πούλο και απλά είμαι κυρία, αδιαφορώντας πλήρως για την πάρτη του? Σαν να μην υπάρχει ένα πράμα.

* Προφανώς και ξέρω ότι η αδιαφορία σκοτώνει και πως αν ασχοληθώ του δίνω και αξία (και πολλή του έδωσα ήδη με αυτό το ποστ). 
Το πρόβλημα είναι πως δεν γίνεται να είμαστε μέσα στην ίδια παρέα, στον ίδιο χώρο κ εγώ να μην του απευθύνω το λόγο καν (μιλάω για τη δεύτερη περίπτωση). 
Από την άλλη, αν για μια φορά σταματήσω να είμαι ανθρωπος και γίνω bitch, θα εκτονωθώ και θα καταλάβει πως δεν έχει να κάνει με καμιά χαζογκόμενα. Τα φώτα σας, please.


** Προσωπικά, σκέφτομαι μια μίξη των δύο: αδιαφορία, αλλά όταν πάει να μου απευθύνει το λόγο να εκτοξεύονται ατάκες-δηλητήριο που να μην τον αφήνουν σε χλωρό κλαρί. Δεν ξέρω.. Help! :/

New season's resolution

Stop messing with idiots.-

*Άντε να δούμε... Τόσο καιρό είχα τη δικαιολογία της άστατης ψυχολογίας. Τώρα ήρθε η ώρα να σοβαρευτούμε επιτέλους.

** Καλό μήνα!! :D

Η Λόλα εκπέμπει εκνευρισμό. :Ρ

Εχμ... εδώ είμαι.. δεν χάθηκα.

(Σκασίλα σου θα μου πεις, καλοκαιριάτικα τον καημό μου είχατε.. :Ρ )

Βασικά, είναι τόσα που θέλω να γράψω, αλλά μια η -άτιμη- βαρεμάρα, μια οι υποχρεώσεις, μια οι βόλτες, μια το καλοκαιράκι, τι να σου κάνουν 24 ώρες και πού να βρεις ένα δεκάλεπτο να γράψεις ένα ποστ? :Ρ

Εντάξει, για να είμαι ειλικρινής, το απέφευγα και λίγο γιατί δεν είχα διάθεση, αλλά και γιατί δεν ήθελα να "εκτεθώ"...(μας διαβάζουνε λέμε! :Ρ )

Εν πάσει περιπτώσει, αποφάσισα να γράψω για να κάνω μια προσπάθεια αποφόρτισης και εκτόνωσης. Άντε να δούμε..θα πετύχει?

Λοιπόν.. δεν είμαι καλά.. δεν είμαι καθόλου καλά.(Τι πρωτότυπο!) Παρόλο που φαινομενικά είμαι ήρεμη, έχω έναν απέραντο εκνευρισμό μέσα μου, ο οποίος είναι ορατός μόνο στους δικούς μου ανθρώπους που με ξέρουν καλά. Φαινομενικά, δεν με νοιάζει τίποτα, περνάω καταπληκτικά και είμαι μόνιμα μες την τρελή χαρά. Ε όχι.. καμία σχέση.

Πραγματικά, είναι τόσα αυτά που με απασχολούν τον τελευταίο καιρό που σοβαρά σκέφτομαι τη λοβοτομή ως την πλέον κατάλληλη λύση. Έχω κ αυτό το καλοκαίρι που μου έχει κάνει έρωτα (sic) από τότε που μπήκε, εεε.. δεν θέλω και πολύ. (Ενδεικτικά, να αναφέρω ότι λατρεύω το καλοκαίρι και είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που παρακαλάω να τελειώσει). 

Η αλήθεια είναι βέβαια, ότι εδώ και περίπου 2 βδομάδες, έχουν στρώσει κάπως τα πράγματα: βγαίνω, πίνω, ξενυχτάω, περνάω καλά, εκτονώνομαι - όσο μπορώ τελοσπάντων, ρίχνω και καμιά βουτιά άμα λάχει, προσπαθώ να ηρεμήσω, αλλά αυτός ο γ@μημένος ο εκνευρισμός εκεί! Ακλόνητος και απτόητος!

Φταίνε οι αλλαγές στο περιβάλλον μου που συντελούνται με ραγδαίους ρυθμούς από την αρχή του χρόνου?
Φταίνε οι γενικότερες ανακατατάξεις στη ζωή μου?

Φταίει το ότι με απασχολούν αρκετά έντονα τα επαγγελματικά μου τελευταία?

Φταίει το ότι συναισθηματικά είμαι ακόμα ασταθής, ότι δεν έχω χωνέψει ακόμα τα δεδομένα?

Φταίει ο ανάδρομος Ερμής, οι εκλείψεις, οι συναστρίες, οι καλικάντζαροι?

Φταίει που ο Δίας γ@μιεται?

Μπορεί κάποιο από αυτά, μπορεί και όλα μαζί. Αυτό που μετράει είναι το αποτέλεσμα και είναι ένα: τα νεύρα μου ζαρτιέρες.

Το χειρότερο από όλα είναι πως ο εκνευρισμός αυτός δεν διοχετεύεται με κάποιο τρόπο, δεν εκτονώνεται (πχ να αρχίσω στα μπινελίκια τον οποιονδήποτε που θα μου δώσει την παραμικρή αφορμή ή και χωρίς αφορμή ακόμα :Ρ), αλλά αντιθέτως βγαίνει όλος στην αύρα μου. Δεν ξέρω τι θα κάνω με αυτό, πιστεύω ότι θα μου περάσει μόνο του, εν καιρώ. Το θέμα είναι ότι δεν μπορώ να το διαχειριστώ.

Κατα τ' άλλα, με έχει πιάσει ένα πράγμα, να θέλω να κάνω όοοοοολες τις μαλακίες του κόσμου μαζεμένες. Τι εννοώ: θέλω να κάνω κάτι. Ξέρω ότι αυτό το κάτι, για πολλούς και διάφορους, σοβαρούς και μη λόγους, είναι μαλακία ή έστω, θα καταλήξει σε μαλακία. Ε... εξακολουθώ να θέλω να το κάνω. Όλα μου φωνάζουν "Όχι!", συμπεριλαμβανομένης και της λογικής μου, αλλά εγώ εκεί.. με φόρα το κεφάλι στον τοίχο. Τι ξεροκεφαλιά είναι αυτή που με έχει πιάσει δεν ξέρω.Τουλάχιστον, μέχρι στιγμής, έχω καταφέρει και συγκρατούμαι γενικότερα. Για πόσο ακόμα όμως? Πραγματικά, λυπάμαι αυτούς που θα τους πάρει η μπάλα. :Ρ

Δεν ξέρω τι είναι προτιμότερο: να καταπιεστώ εγώ και να παραμείνουν οι ισορροπίες ως έχουν ή να εκτονωθώ και να τα κάνω όλα πουτάνα?

Ό, τι και να γίνει, θα το μάθετε πάντως.. :Ρ

Είδες λοιπόν, που καλά έκανα τόσο καιρό και δεν έγραφα? 'Ελα, παραδέξου το: έναν εκνευρισμό τον έχεις κι εσύ τώρα... :Ρ

Α! Και Καλό Μήνα βρε! :)))))

*Τελικά, τζάμπα η ανάρτηση. Τα επίπεδα τσατίλας παρέμειναν αμετάβλητα.. :Ρ

Ουστ!

Τελευταία μέρα του Ιούνη σήμερα..επιτέλους! Κανονικά, θα έπρεπε να γκρινιάζω, διότι ήδη πέρασε το ένα τρίτο του καλοκαιριού, αλλά όοοοχι! Αυτός ο Ιούνης μας συνουσίασε (sic) κανονικά! Οπότε στο καλό και να μας γράφει!

Και το πιο άθλιο από όλα ήταν ότι όπως μπήκε, έτσι ακριβώς βγήκε. Χάλια δηλαδή.

Και το έλεγα εγώ: δεν μπορεί το 2011 να μου φέρεται τόοοσο καλά.. δεν γίνεται, είναι στατιστικά αδύνατον. Ε να λοιπόν που επαληθεύτηκα..Σιχτίρια!

Ώρα καλή στην πρύμνη του και αγέρα στα πανιά του!

Ελπίζω ο Ιούλης να μας φερθεί καλύτερα...

Ότι να'ναι: Vol. 2

Έλα παραδέξου το.. καιρό έχω να κάνω ότι να'ναι ανάρτηση και σου έλειψε (λέμε τώρα)!

Το λοιποόοοον... Δεν ξέρω από που να αρχίσω και που να τελειώσω βασικά.

Καταρχάς, μετά την τελεία, ψάχνω να βρω σπίτι..Γιατί καλό, χρυσό και άγιο αυτό που έχω τώρα, αλλά κομμάτι ακριβό για ένα άτομο (πλέον). Που λες, πήρα η καλή σου την εφημερίδα με τις αγγελίες και άρχισα περιχαρής (not!) την αναζήτηση. Σα να μην έφτανε που -στην περιοχή που ψάχνω- δεν υπήρχαν πολλές αγγελίες, άρχισα να αποκλείω και κάποιες για διάφορους λόγους (τιμές ενοικίων, τετραγωνικά κτλ). Ε.. τελικά έμεινα με καμιά δεκαπενταριά.Πήρα τα τηλέφωνά μου και έκλεισα και κάποια ραντεβού για να τα δω. Σε μερικά από αυτά, δεν έκανα καν τον κόπο να μπω μέσα: η θέα απ' έξω έφτανε και περίσσευε. 

Σε ένα που έκανα το λάθος και μπήκα, η εμπειρία ήταν τραυματική. Η πολυκατοικία ήταν σαν νοσοκομείο τρελοκομείο, αλλά στο πολύ spooky και η σπιτονοικοκυρά -εκτός του ότι με "έκοβε" από πάνω μέχρι κάτω (άι σιχτίρ μωρή κάργια)- προσπαθούσε να με πείσει πως η στενόμακρη, καταθλιπτική, αρχαία τρύπα που έβλεπα, είναι τα παλάτια της πριγκίπισσας Σίσσυ. OMG δηλαδή!

Θα ξαναπάρω μια εφημερίδα, διότι σήμερα με βάρεσε νέο αστροπελέκι. Μου ήρθαν τα κοινόχρηστα 10 μηνών και μαζί με αυτά μου' ρθε και ο θάνατος. Κάθεσαι? Για κάτσε καλύτερα: 430 €.. Ναι, ναι.. καλά βλέπεις. Και καλά η ΔΕΗ και το πετρελαιο, οκ, έχω μετρητή και οι τιμές είναι φυσιολογικές. Αλλά το νερό και τα δημοτικά τέλη, είναι εξωπραγματικά. Πως γίνεται που πριν (που είμασταν δυο άτομα) να είναι Υ ευρώ και τώρα που είμαι μόνη μου να είναι 2επίΥ??? Κάτι δεν κολλάει ή εγώ έχω πρόβλημα αντίληψης και μη-μαθηματικό μυαλό? Γιατί, άμα έχω πρόβλημα, να μου το πεις να μην εκτεθώ και στο σπιτονοικοκύρη αύριο που θα πάω να του εκφράσω την αμφιβολία μου... Α σιχτίρια, το θυμήθηκα και συγχύστηκα πάλι.

Η δουλειά τώρα... άλλο πονεμένο κεφάλαιο! Πέρυσι, είχα φάει τα κομμάτια μου που τα Σάββατα ήμουν πάντα βραδυνή και δεν μπορούσα να φύγω για κανένα -έστω πετσοκομμένο- Σ/Κ. Φέτος, που δεν μπορώ να πάω πουθενά, ΠΟΥΘΕΝΑ όμως, η προισταμένη έχει γ@μηθεί να με βάζει πρωί. Δηλαδή, πες μου εσύ τώρα: μου κάνει πλάκα ο Θεός? Οχι, πες μου...

(Νταξ, τώρα θα μου πεις άλλοι δεν έχουν καν δουλειά και εσύ γκρινιάζεις για το τίποτα. Οκ, ναι το δέχομαι, αλλά είμαι γκρινιάρα.. τώρα θα με μάθεις? )

Ααααα.. τώρα που είπα "δουλειά"... τι θυμήθηκα: είναι κάποιοι στη δουλειά που γκρινιάζουν για τα πάντα και το παίζουν τζάμπα μάγκες, αλλά προχθές στην απεργία, μόκο! Το πόσο σπάστηκα, δεν λέγεται! Τι μου γκαρίζεις μωρή μοσχάρω κάθε τρεις και λίγο και όταν είναι να απεργήσεις κάνεις την πάπια? Α στα διάλα να πούμε πια. Ή παίξτο σωστά ή βγάλε το σκασμό και μη λες μεγάλες κουβέντες. Η δικαιολογία που άκουσα από μια από αυτές που υποστήριζαν ένθερμα ότι θα απεργήσουν ήταν η παρακάτω: "Ε νευρίασα με τους άλλους που ήταν μια έτσι, μια γιουβέτσι και δεν απέ(ή)ργησα*". Συγγνώμη κιόλας, αλλά απεργείς για σένα, όχι για τους άλλους, hellooooo!

*Δεν ξέρω αν το σωστό είναι απέργησα ή απήργησα... :/

Εν τω μεταξύ, τώρα τελευταία τείνω προς τη μισανδρία. Έχω σπαστεί πολύ και όχι δεν φταίει ο πρώην. Αυτός είναι μια χαρά φυσιολογικός άνθρωπος. Οι άλλοι μου φταίνε :Ρ Μα καλά, πώς γίνεται, πώς είναι δυνατόν να είναι όοοολοι τόσο μα τόσο προβλέψιμοι, τόσο μα τόσο ίδιοι? Μιλάμε και ξέρω ακριβώς την επόμενη φράση που θα ακολουθήσει. Ακριβώς όμως. Δεν μπορώ ρε φίλε.. ξενερώνω! Υπό άλλες συνθήκες, θα την πατούσα και θα τα κατάπινα όλα αμάσητα. Έλα όμως που την έχω ήδη πατήσει στο παρελθόν και έχω μάθει.. Το έχω ξαναδει το έργο και όχι, δεν μου άρεσε το ομολογώ! :Ρ

Ρε αντράκια, κάντε μου δυο τόσες δα χαρούλες: γίνετε λίγο πρωτότυποι και τιμήστε λίγο τα παντελόνια που φοράτε. Δηλαδή, νισάφι πια!

Χμμμ.. τι άλλο, τι άλλο...? Βασικά, νομίζω ότι έχω κι άλλα να πω, αλλά σε βλέπω, είσαι έτοιμος/η να κόψεις λάσπη και αυτό δεν το θέλουμε, οπότε κάπου εδώ ήρθε η ώρα να το βουλώσω. :Ρ Τα είπα και ξεθύμανα (θα' θελα!). Πρέπει να βρω με κάτι να ασχοληθώ, να εκτονώνω με κάποιο τρόπο τα νεύρα μου, γιατί άπαξ και συνεχιστεί έτσι το καλοκαίρι μου θα έχουμε πρόβλημα... μεγάλο πρόβλημα! :S

Σοφίες

>> Υπάρχουν άντρες με @ρχίδια και @ρχίδια άντρες.

>> Μια γυναίκα μπορεί να συγχωρήσει κάποιον που εκμεταλλεύτηκε μια ευκαιρία, ποτέ όμως κάποιον που την έχασε. 

>> Το δις εξαμαρτείν, ουκ ανδρός σοφού.

>> Άμα θες, κάνεις. (Σημείωση: Δεν ψάχνεις δικαιολογίες και "άκρες".)

>> Ο καθένας ζει τη ζωή που του αξίζει.

Ναι, ναι... τα νεύρα μου έχω..! :Ρ 

Άντρες ρε φίλε... πεταμένα λεφτά! 

Πφφφφφφφφφ..! Γατάκια! :Ρ

Ότι να'ναι: Vol1

Λοιπόν, για να σε προετοιμάσω, να σου πω πως αυτή η ανάρτηση είναι τελείως ότι να' ναι (το λέει κ ο τίτλος άλλωστε) και μην ψάξεις να βρεις μια λογική συνέχεια, γιατί πολύ απλά θα χαθείς.

Έχουμε και λέμε.. το διάστημα των ολίγων ημερών που χάθηκα, ήταν γιατί ορκιζόμουν και είχα όλη τη φαμίλια (όχι τη Sagrada, αλλά τη δική μου) διασκορπισμένη μες το σπίτι. Εδώ να σημειώσω πως μόνο το Μαρουλάκι κατάλαβε γιατί έλειπα... οι υπόλοιποι, τον ύπνο του δικαίου! :Ρ 

Το λοιπόν, πήγα, το πήρα, έφυγα, end of the story. Ούτε ένιωσα "κάπως", ούτε ο ήλιος βγήκε από τη Δύση, ούτε άλλαξε η ζωή μου ξαφνικά.

Από εκεί και πέρα, δεν την παλεύω και πολύ (πάλι). Μου φταίνε όλα, δεν μου αρέσει τίποτα, έχω βαρεθεί τους πάντες (υπάρχουν μια δυο εξαιρέσεις) και τα πάντα... Εννοείται ότι εξακολουθώ να βαριέμαι, παρόλο που σχεδόν κάθε μέρα είμαι έξω.. Α! Έχω και τάσεις φυγής.. Μετά από χίλια χρόνια που με παρακαλάνε, εμένα τώρα μου ήρθε η όρεξη να κάνω ταξιδάκι στην Αθήνα. Αλλά δεν το αποφασίζω, παρόλο που πιστεύω ότι μου χρειάζεται.

Δεν ξέρω γιατί, αλλά νιώθω ότι τα πάντα με πνίγουν. Θέλω να φύγω από όλους και όλα... γίνεται? Να πάω κάπου να απομονωθώ, να μη μπορεί να με "φτάσει" κανένας και να αδειάσω το μυαλό μου. Να κάνω ένα format ρε παιδί μου, μπας και δω τα πράγματα με καθαρό μάτι, γιατί τη δεδομένη στιγμή είναι λίγο θολό... μη σου πω ότι γυαλίζει κιόλας!

Σε αυτό (το "γυαλιστερό" μάτι) συμβάλλει και το γεγονός ότι παίζονται και κάτι παιχνιδάκια τώρα τελευταία, τα οποία εγώ δεν τα γουστάρω καθόλου. Κάτσε ρε φίλε.. εγώ ξέρω ότι "1 + 1 κάνουν 2". Τουλάχιστον με αυτή την πεποίθηση ζω τόσα χρόνια.

Και έρχεσαι εσύ και μου λες "Τρεις έντεκα, τρεις δώδεκα, τρεις δεκαπέντε και έντεκα και εφτά και οκτώ και δεκαοκτώ και πέντε και έξι και μισό" και τρέχα γύρευε. Ε άντε και γαμήσου στην τελική. Άμα είναι να μας βγει η ψυχή για να καταλήξουμε πάλι σε 2, να το βράσω. Τα πράγματα είναι απλά. Τώρα αν εσύ θες να τα κάνεις πολύπλοκα, με γεια σου, με χαρά σου, αλλά εγώ δεν έχω ούτε τη διάθεση, ούτε την ψυχολογία να ακολουθήσω.

Βασικά νιώθω ότι τα έχω κάνει όλα σαλάτα.. Και αναρωτιέμαι: αυτή η σαλάτα στο τέλος θα τρώγεται ή θα τη "φάω" καπέλο? Πως τα καταφέρνω κάθε φορά και μπουρδουκλώνομαι μόνη μου είναι απορίας άξιο. Καλά.. αν με ακούσεις να δίνω συμβουλές (για οτιδήποτε) στους άλλους, θα πεις "Αυτή έχει τη ζωή της σε σειρά". Που να'ξερες ότι στη θεωρία είμαι καλή, αλλά όταν πρόκειται να την εφαρμόσω στην πράξη, έχω ένα -μεγάλο- θεματάκι (άτσα και το οξύμωρο :Ρ). Πάντως, αυτό το πράγμα που όλοι είμαστε καλοί στο να δίνουμε συμβουλές στους άλλους, αλλά τα δικά μας τα σκατώνουμε, ποτέ δεν το κατάλαβα.

Τέσπα, ας αλλάξουμε θεματολογία:

Τo Πρωτοχρονιάτικο Σοκ και Δέος το θυμάσαι?  (Επειδή ξέρω ότι δεν το θυμάσαι, γι' αυτό το έκανα λινκ.. :Ρ) Τώρα που το θυμήθηκες λοιπόν, ήρθε η ώρα να μάθεις και περί τίνος πρόκειται. Ήγγικεν η ώρα, που λένε και στο χωριό μου. :Ρ 

Η κολλητή μου είναι έγκυος! :D Δεν ξέρουμε το φύλο ακόμα και δεν πρόκειται να το μάθουμε μέχρι αυτό το μικρό πλασματάκι αποφασίσει να βγει από την κοιλιά της μαμάς του. Εντάξει, εννοείται ότι με τον ερχομό του θα έρθουν τούμπα τα πάντα όλα, γι' αυτό και προσπαθώ να βλέπω τη φίλη μου όσο πιο συχνά μπορώ τώρα.

Σου έχω και part two όμως! Ίσως -το τονίζω, ίσως- γίνω νονά! Θα τρελαθώ από τη χαρά μου αν, εν τέλει, μου ζητήσουν να το βαφτίσω! Εννοείται πως θα το αγαπάω το ίδιο, είτε είμαι η νονά του, είτε η "θεία" του! 

Τελικά το φλουρί ήταν προάγγελος των καλών γεγονότων. Από τη μια η εγκυμοσύνη της φίλης μου, από την άλλη η απόκτηση του πτυχίου.. θέλω να ελπίζω πως το 2011 θα είναι gentle μαζί μου και θα συνεχίσει να μου φέρεται καλά. Κάπου προς τον Αύγουστο θα χρειαστεί να παρθούν κάποιες αποφάσεις. Το ξέρω ότι είναι νωρίς ακόμα, αλλά εγώ το σκέφτομαι από τώρα. Ό, τι είναι να γίνει, θα γίνει, θα μου πεις κ θα έχεις κ δίκιο.. Οψόμεθα λοιπόν!

Τσίμπα τώρα ένα λαλάκι που μου έχει κολλήσει τις τελευταίες των ημερών.

Kings Of Leon - Closer

*Πόσο καύλα φωνή παίζει να έχει ο τύπος? 

 Νομίζω ότι μπορώ να φτάσω σε οργασμό κάθε φορά που τον ακούω να τραγουδάει..

(Νταξ.. υπερβάλω λιγο...Καλά ντε! πολύ! :Ρ)

Τώρα τι ακριβώς ψάχνεις?

Με αφορμή τα γενέθλια μου τις προάλλες, έτυχε να επικοινωνήσω περαιτέρω με κάποιο άτομο. Μετά τις καθιερωμένες ευχές, επεκταθήκαμε και τελικά βρεθήκαμε να μιλάμε στο msn.

Είχα να τον δω από το καλοκαίρι που κουτουλήσαμε τυχαία σε ένα κλαμπ... Μη φανταστείς πολλά πράγματα: "Γειά σου, τι κάνεις? Όλα καλά?" και μετά ο καθένας στη γωνιά του.

Τον συγκεκριμένο τον είχα γνωρίσει στη σχολή, ήταν μεγαλύτερο έτος από μένα και είχαμε καλές σχέσεις... Βασικά, εγώ τον γούσταρα αρκετά εώς πολύ, αλλά γνωρίζοντας ότι έχει κοπέλα (τζιζ!) δεν έκανα καμία κίνηση. Βέβαια, του έδειχνα ότι μου αρέσει, αλλά ως εκεί. Από την άλλη, και αυτός ήταν αρκετά διαχυτικός μαζί μου, ίσως παραπάνω από ότι έπρεπε. Εν πάση περιπτώσει, το θέμα μεταξύ μας δεν προχώρησε ποτέ. Μετά από λίγο καιρό αυτός πήρε πτυχίο, έφυγε από το πανεπιστήμιο και την πόλη και γενικά χαθήκαμε.

Οπότε μου έκανε εντύπωση που με άρχισε από το πουθενά στα "έλα καμιά βόλτα να σε δούμε".. Να μην τα πολυλογώ, μετά από ένα μαραθώνιο almost direct πεσίματος, ο οποίος άρχισε με αφορμή το "θυμάσαι τότε που....?", και μετά από διάφορες βλακείες, κατέληξε να μου πει:

"Πάντως πέρα από την πλάκα, πάντα ήθελα να κάνω κάτι μαζί σου απλά δεν είχα ποτέ τα κότσια... να κάνω την πρώτη κίνηση. Και μιλάω σοβαρά τώρα".

Μπράβο, ωραία... Έρχεσαι μετά από 4 χρόνια σχεδόν και μου λες ότι τότε το είχες καταλάβει ότι σε γούσταρα, αλλά έκανες τον κινέζο. Και ότι ήθελες και εσύ να γίνει κάτι παραπάνω, αλλά ήσουν μεγάλη κότα ώστε να τολμήσεις να κάνεις κίνηση. Πόσο νιανια έπρεπε να στο κάνω? Όχι απλά πράσινο φως, ολόκληρο προβολέα είχα ανάψει, μόνο να μου την πέσεις δεν σου είπα (που λέει ο λόγος) αλλά εσύ προτίμησες να κλωσσήσεις τα αυγουλάκια σου τότε. Και μου το λες τώρα.. ΤΩΡΑ!? 

Και εγώ τι θες να κάνω τώρα δηλαδή? Να γυρίσω πίσω το χρόνο?

Εν τω μεταξύ, μου έκανε και ερωτήσεις τύπου "αν στα έριχνα τότε, θα κώλωνες?"... Άμα, καλέ μου, ήθελες να σου φύγει η απορία, ας τολμούσες. Τώρα θα μείνεις να αναρωτιέσαι... λυπάμαι.

Βέβαια, είχαμε και ερωτήσεις του στυλ "άμα ερχόμουνα τώρα, πως θα αντιδρούσες?". Και που θες να ξέρω, βρε άνθρωπέ μου? 'Ολα είναι θέμα timing και διάθεσης. Έλεος δηλαδή!

 

Το άλλο που αναρωτιέμαι είναι ποιος ο λόγος να μου το πεις τώρα? Και μάλιστα ενώ εξακολουθείς να είσαι με την κοπέλα σου? (αυτό δεν μου το είπε, αλλα είναι δικό μου συμπέρασμα, αφού όταν τον ρώτησα αν είναι μαζί της ακόμα, απέφυγε να απαντήσει). Υπάρχει περίπτωση να αλλάξει κάτι?

Αρχικά σκέφτηκα ότι ήθελε να κάνει την πλάκα του και απλά έπαιζα και δεν έδινα ιδιαίτερη σημασία. Αλλά όταν πέταξε την παραπάνω ατάκα, εκεί προβληματίστηκα. Γιατί αν έκανε πλακίτσα, δεν χρειαζόταν να κάνει μια τόσο "βαρύγδουπη" δήλωση και -κατά κάποιο τρόπο- να εκτεθεί.

Από την άλλη, δεν σου κρύβω ότι κολακεύτηκα κιόλας και σκέφτηκα "Μαλάκα, 'μετράω'... 'Μέτραγα' τότε (που ήμουν χύμα στο κύμα και ότι να'ναι), φαντάσου τώρα που έχω φτιάξει κιόλας". 

(Ναι μπορείς άνετα να με πεις ψωνάρα, φλόμπα και ότι άλλο θες.. δεν έχω πρόβλημα :Ρ)

Πραγματικά όμως, δεν μπορώ να καταλάβω τι ήταν αυτό που τον ώθησε να παραδεχτεί πως, ενώ ήθελε και αυτός, δεν είχε τα κότσια να κάνει κίνηση τότε. Για ποιο λόγο βρε παιδί μου...και κυρίως, γιατί τώρα, μετά από τόσο καιρό?

Τι να πω ρε πούστη μου? Τι έχουν πάθει οι άντρες και φέρονται σαν χαζά? Τι τους ποτίζουν?

Βαρεμάρες, γκρίνιες και νεύρα (τι πρωτότυπο!)

Aυτή είναι μια ανάρτηση γκρίνιας και τσατίλας. Παρακαλώ όπως προσέρχεστε σκυμμένοι.
Κίνδυνος τραυματισμού από εκτοξευόμενα αντικείμενα.

Αφού λοιπόν, αγνόησες και μάλιστα επιδεικτικά την παραπάνω προειδοποίηση, πάει να πει πως τα θέλει ο κώλος σου, γι' αυτό έλα να τα ακούσεις τώρα! (Φόρα και το κράνος σου για καλό και κακό!)

Βαριέμαι! Βαριέμαι οικτρά! Θέλω να βγω και όλοι έχουν φύγει και έχουν πάει στα καρναβάλια και εγώ έχω μείνει εδώ να κοιτάζω τους τέσσερις τοίχους. Θέλω κι εγώ να πάω στο καρναβάλι, να ξενυχτήσω, να πιω, να χορέψω, να, να, να... Θέλω να μη νιώθω λες και είμαι 1800 ετών... Δεν την παλεύω άλλο αυτή την κατάσταση.. κάτι πρέπει να κάνω. 

Βασικά, δεν περίμενα ότι θα νοσταλγήσω τόσο νωρίς τη φοιτητική ζωή (huh?), παρόλο που έχω τουλάχιστον τρία χρόνια να νιώσω φοιτήτρια (από τότε που άρχισα να δουλεύω δηλαδή). 

Άλλα ντ' άλλα της Παρασκευής το γάλα.

Ναι, δεν την παλεύω, το ξέρω (κάτι είναι και αυτό!)

Πρέπει (πόσο πολύ τα σιχαίνομαι τα πρέπει!) να ψάξω να βρω και τι θα βάλω στην ορκομωσία και βαριέμαιιιιιιιιιι! Θέλω κάτι λιτό και κομψό. Δεν θέλω να είμαι λες και πήγα στα μπουζούκια και επί τη ευκαιρία, επειδή με έβγαλε ο δρόμος, πέρασα να πάρω και το πτυχίο. (Κυρίες μου περιμένω ιδέες, ε!)

Έχω ήδη δυο outfits στο μυαλό μου, αλλά αυτή η εποχή είναι "μεταβατική" και σιγά μην βρω αυτά που σκέφτομαι. Βάλε ότι είμαι και στραβόξυλο και άμα κάτι δεν μου κάθεται ακριβώς, δεν παίζει να το πάρω, ε τότε καταλαβαίνεις τι τραγωδία έχει να παιχτεί. Στην τελική, θα πάω με το τζιν (ο λέτσος!).

Αααα... και έχω και να κλείσω και κάτι, κάπου, για μετά την ορκομωσία. Ολόκληρο πτυχίο, να μην κεράσω? Ντροπή!

Εννοείται πως από αυτά, δεν έχω κάνει τίποτα ακόμα. Σου είπα: βα-ριέ-μαι!

Επίσης, στα σκαριά είναι και το δίπλωμα που πρέπει να βγάλω επιτέλους (μην με κοιτάς έτσι, το ξέρω ότι είμαι μεγάλη και έπρεπε ήδη να το έχω βγάλει). Νταξ, βασικά νομίζω ότι το'χω... είχα κάνει μια φορά "μάθημα" οδήγησης με το εκπαιδευτικό αυτοκίνητο ενός οικογενειακού φίλου και τα πήγα καλά. Και για να μη λες, οδήγησα στην Αθήνα, από Περιστέρι μέχρι Κερατσίνι μέσω Σχιστού, 3 το μεσημέρι που γινόταν της μουρλής από κίνηση. 

Πάντως, αν είναι να οδηγάω/ συμπεριφέρομαι σαν μερικές καρακαηδόνες που ανάθεμα και αν ξέρουν τι τους γίνεται, καλύτερα να μην το πάρω ποτέ. Ένας φίλος μου μου τραγουδάει το γνωστό "Ο χάρος βγήκε, βγήκε παγανιά" όταν του λέω για το δίπλωμα, αλλά σε πάω στοίχημα ότι θα οδηγάω καλύτερα από αυτόν! (καλά, το ξέσκισα λίγο :Ρ)

Και μιας και αναφέρθηκα στον εν λόγω κύριο.. ας κάνω μια μικρή παρένθεση.

Αρχή παρένθεσης:

[Να σου πω..τι θα γίνει πουλάκι μου? Μου' χεις πρήξει τον έρωτα με αυτόν τον ρημαδοκαφέ. Θα τον πιούμε επιτέλους? Και από τη Βραζιλία να τον έφερναν, θα είχε έρθει. Μια, δυο, τρεις, όλο πόρτα τρώω.. πότε ο Γιάννης δεν μπορεί, πότε ο κώλος του πονεί. Νταξ, καταλαβαίνω ότι έχεις τρεχάματα, άλλα μη μου λες παπαροδικαιολογίες που δεν στέκουν, γιατί χαζή δεν είμαι.

Κυρίως, μην πας να μου τα μπαλώσεις μετά, γιατί το κάνεις με ηλίθιο τρόπο, καταφέρνοντας έτσι αφενός να με κάνεις έξαλλη, αφετέρου να μου χαλάς την εικόνα που έχω φτιάξει για σένα (πωωω νεύρα!!) Το ξέρω ότι στα έχω πει και κατ' ιδίαν, αλλά στα γράφω κι εδώ μπας και τα εμπεδώσεις, ούτως ώστε να αποφύγουμε τέτοιου είδους βλαμμένες συμπεριφορές στο μέλλον. Μεταξύ μας μιλάμε και ελπίζω να ξηγηθήκαμε.]

Τέλος παρένθεσης.

Είναι και το άλλο.. βέεεβαια! Αυτό ξέχασα να στο πω! Τις προάλλες λογοδόθηκε ο αδερφός του φαντάρου (μου?) και όλοι μου λένε "Και στα δικά σας με το καλό!".

Πρόσεξε... όχι "στα δικά ΣΟΥ", αλλά "στα δικά ΣΑΣ". Αυτοί εύχονται και περιμένουν δαχτυλίδια, αρραβώνες και πανηγύρια και το χειρότερο είναι ότι το έχουν και σίγουρο. Πού να' ξεραν ότι εμείς βάζουμε άνω τελείες... Έτσι και χωρίσουμε τελικά, εκεί να δεις τι έχει να γίνει. Προβλέπω λιποθυμίες και  πολλαπλά εγκεφαλικά. Ε ρε γλέντια λέμε..

Ουφ! 

Τα είπα (νομίζω) και ξαλάφρωσα (λέμε τώρα!)

Στα πρόθυρα της τρέλας

Εκεί πλησιάζω σιγά σιγά.

Αυτό το γ@μωμάθημα, μου έχει φάει τη μισή ζωή. Με έχει πιάσει τρελό άγχος, το οποίο με χτυπάει στο στομάχι (και μου το κάνει χάλια). Να μη μπω καν στον κόπο να αναφέρω ότι τα βράδια δεν μπορώ να ηρεμήσω και να κοιμηθώ και στριφογυρνάω στο κρεββάτι σαν το πασχαλινό αρνί στη σούβλα.

Από τη Δευτέρα περιμένω αποτελέσματα, έχει πάει Παρασκευή και αυτά άφαντα ακόμα. Το κερασάκι στην τούρτα βέβαια, είναι ότι σήμερα -πριν καμιά ώρα για την ακρίβεια- στείλανε mail που λέει ότι τελικά πάμε για την ερχόμενη Δευτέρα. Φασκελοκουκούλωστα δηλαδή.

Άντε να δούμε, γιατί έχω καταντήσει ένα ψυχολογικό ράκος. Και μόνο για όλη αυτή την ταλαιπωρία, θα έπρεπε να μου το φέρουν σπίτι. Πτυχίο ντελίβερι! Χμμμ.. τώρα που το σκέφτομαι, δε' ν' κακόοοο... :Ρ

Αναμείνατε στο ακουστικό σας

Αυτή την περίοδο, δεν ξέρω ακριβώς πώς, ποιος Δίας συνουσιάστηκε (sic) και ποιος Ερμής είναι ανάδρομος, αλλά έχω βρεθεί σε μια φάση αδράνειας.

Κάθομαι και περιμένω δηλαδή. Περιμένω αποτελέσματα εξεταστικής, περιμένω αποφάσεις, περιμένω να μου γυρίσει το μάτι και να τα κάνω όλα ρημαδιό. 

Αν κάτι μου τη δίνει απίστευτα πολύ, αυτό είναι η αναμονή... Δεν μπορώ να περιμένω.. τρελαίνομαι! Με φθείρει αυτό το πράγμα. Νιώθω ότι θέλω να προχωρήσω και κάποιος με κρατάει εκεί, έτσι.. γιατί τη βρίσκει να με βλέπει να τσιτώνομαι, ξέρω γω? 

Θα τα πάρω καμιά ώρα και θα αρχίσω να κάνω του κεφαλιού μου και όποιον πάρει ο χάρος!

Αι σιχτίρ, συγχύστηκα πάλι!

(Όοοοοχι, δεν είμαι υστερική... ακόμα!)

Πάνω που είπα ότι τη γλίτωσα, γαμώτο!

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, χθες με έπιασε πονόλαιμος.

Από αυτόν τον πονόλαιμο που φοβάσαι να καταπιείς, γιατί νιώθεις καρφιά και πρόκες να σου σκίζουν το λαρύγγι. Και οχι ό,τι και ό,τι! Ατσαλόκαρφα και ταβανόπροκες!

Παραδόξως, ανακουφίζομαι -στιγμιαία- όταν καταπίνω υγρό. Το τι τσάι και ρακόμελο (που παρεπιπτόντως το σιχαίνομαι) έχω πιει, δεν λέγεται! Έχω κατεβάσει και καναδυό παυσίπονα.. Εν τω μεταξύ, φοβάμαι να μην κάνει καμιά αντίδραση το αλκοόλ με το παυσίπονο και τρέχω στα νοσοκομεία. Άλλο πρόβλημα κι αυτό!

Σήμερα που ο λαιμός μου είναι λιγάκι καλύτερα, ήρθε το μπούκωμα να μου κατσικωθεί. Εμ βέβαια! Πονόλαιμος χωρίς μπούκωμα, λέει? Δεν λέει... Αι σιχτίρι δηλαδή! Σε λίγο θα με πνίξουν τα χαρτομάντιλα. Αν με χάσετε, κάτω από το σωρό θα είμαι και θα παλεύω να βγω.

Ο πυρετούλης δεν έχει κάνει ακόμα την εμφάνισή του. Ελπίζω να ξεχαστεί και να μην με επισκεφτεί, διότι έχουμε και ένα μάθημα να γράψουμε την Τετάρτη. Δεν είμαστε για τέτοια τώρα!

Το κερασάκι στην τούρτα βέβαια, είναι άλλο: από χθες έχω άδεια. Προφανώς, αποτελώ παράδειγμα εφαρμογής του Νόμου του Μέρφυ! Τελικά, τώρα που το σκέφτομαι, αυτός ο κύριος Μέρφυ πρέπει να ήταν πολύ κατσικοπόδαρος και γκαντεμόσαυρος, ώστε να φτάσει σε σημείο να καταγράψει αυτό το νόμο.

Χρειάζομαι στοργή και φροντίδα.

(το Προδερμ μπορούμε να το παραλείψουμε, δεν βοηθάει σε κάτι :Ρ)

Any volunteers? Έλα να βλέπω χεράκια! :Ρ

(Υ.Γ: Γενικά, από ότι ακούω κυκλοφορεί αυτή η παλιογρίπη αυτό τον καιρό. Προσέχετε τους εαυτούς σας να μην την πάθετε σαν εμένα.)

@#%^*!~?$"

Νεύρα.. πολλά νεύρα!
Μου φταίνε όλα...
Και γκρίνια.. απίστευτη γκρίνια για τα πάντα!
Πραγματικά νιώθω σαν εκείνα τα καρτούν που -όπου και να πάνε- έχουν ένα μαύρο σύννεφο πάνω από το κεφάλι τους, που βρέχει μονίμως.
Να! Σαν αυτό --->

Δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα, έχω ξενερώσει με τα πάντα...και σαν να μη φτάνει αυτό, νιώθω και μια μόνιμη κούραση. Έτσι, για να έχω να πορεύομαι.

Νομίζω πως η ζωή μου έχει βαλτώσει επικίνδυνα.
Θέλω να ξεκουνήσω επιτέλους, θέλω να προχωρήσω (ό,τι και αν σημαίνει αυτό, ούτε κι εγώ δεν το έχω διευκρινίσει ακόμα), να αλλάξω παραστάσεις, να εξελιχθώ, να αλλάξω level τελοσπάντων.
Κουράστηκα με αυτή τη στασιμότητα.

Ζωή μου, κάνε μου τη χάρη και ΚΟΥΝΗΣΟΥ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!!!

Το κέρατό μου μέσα!

Ανοίγω το λαπτοπ και βλέπω πως η μπαταρία έχει πρόβλημα... Λέω "Σκάλωμα θα έφαγε, ας βγάλω το φορτιστή". 

Βάλε-βγάλε ο φορτιστής... τίποτα!!

Λέω "οκ... μάλλον έφαγε σκάλωμα το pc γενικά... κάτσε να κάνω ένα restart".

Και έκανα.. και ένα και δύο και τρία... πάλι τίποτα!

Έβγαλα και τη μπαταρία και την ξαναέβαλα, ξανά μανά τίποτα...

Αν υποψιαστώ πως μου χάλασε η μπαταρία....δεν ξέρω κι εγώ τι θα γίνει..

Και επειδή των φρονίμων τα παιδιά, πριν πεινάσουν μαγειρεύουν, έκανα μια γρήγορη έρευνα αγοράς να δω τι υπάρχει από μπαταρίες.. Ε λοιπόν, σας πληροφορώ ότι στην ελληνική αγορά η μπαταρία αυτή δεν "παίζει"... Κοίταξα και στο e-bay, κάτι βρήκα εκεί, αλλά πρέπει να "χώσω" κάποιον να μου κάνει την παραγγελία, διότι εγώ έχω μαύρα μεσάνυχτα από shipping, bids, paypal και τα ρέστα. Και πριν μου πείτε "hellooooooooo, στο site της εταιρίας κοίταξες?" να σας ενημερώσω πως το ελληνικό site είναι για τα μπάζα εντελώς... Αι σιχτίρι δηλαδή!

Εκτός αυτού, είμαι στα πρόθυρα κρυολογήματος: φτερνίζομαι συνέχεια και η μύτη μου τρέχει... Αυτό μας έλειπε τώρα! Όλα τα' χε η Μαριορή...

(Επίσης, ο άλλος βγήκε εξοδούχος σήμερα και σαν να ζορίστηκε η αφεντιά μου... Καλά δεν ήταν μέσα στο στρατόπεδο? Γιατί τους δώσανε έξοδο? Αφού σήμερα το πρωί μπήκε..!)

Αυτό ελπίζω να μη φαίνεται πολύ! :Ρ

Και ναι ( marco ), πάλι έχω τα νεύρα μου!!!

Πάω να φάω λίγη σοκολάτα μπας και καλμάρω... Γκρρρρρρρρρρρ!!

Καλό χειμώνα! Α! Και καλά μυαλά!

Τώρα μάλιστα! Σας επιτρέπω να το πείτε!! :Ρ 

Μπήκε ο χειμώνας λοιπόν! Στα χαρτιά δηλαδή και συγκεκριμένα σε αυτά του ημερολογίου (:Ρ), γιατί ουσιαστικά δεεεεεεεν...!!

Οπότε : Καλό χειμώνα και καλό μήνα να έχουμε παίδες! :)

Στο παρασύνθημα τώρα :

Εντάξει, νομίζω πως το πιάσατε το υπονοούμενο... δεν υπήρχε περίπτωση να κάνω ανάρτηση για να πω "καλό μήνα" μόνο.

So, 1η Δεκέμβρη σήμερα, όπερ μεθερμηνευόμενον ως: 

                                                       

                                          Παγκόσμια ημέρα κατά του AIDS

Δεν θα κάτσω να κάνω διάλεξη, άλλωστε μεγάλα παιδιά είμαστε, (θέλω να) πιστεύω ότι μερικά βασικά πράγματα τα γνωρίζουμε.

Το μόνο που θέλω να πω είναι "Ενημερωθείτε και Προφυλαχτείτε". Το πρώτο είναι δωρεάν και υπάρχει πλέον ΠΑΝΤΟΥ και το δεύτερο αποτελεί διαδικασία δευτερολέπτων... Δηλαδή έλεος.. πόσο ανεύθυνος μπορεί να είναι κάποιος ώστε να μην κάνει τίποτα από τα δυο?

Δεν είχα σκοπό να γράψω πολλά, αλλά ειλικρινά τώρα που τα σκέφτομαι εκνευρίζομαι.  

Πραγματικά θέλω να αρχίσω ανελέητα στα μπουνίδια το οποιοδήποτε 15χρονο (τώρα πια έχουν αρχίσει και πηδιούνται από πιο νωρίς, αλλά τέλοσπάντων...) το οποίο ξέρει μια χαρά να ανοίγει τα πόδια και να παίρνει αβέρτα πίπες, αλλά πάντα αναρωτιέται και μάλιστα εναγωνίως αν μπορεί να μείνει έγκυος από κατάποση σπέρματος... Και η "πλάκα" (γιατί μόνο για πλάκα δεν πρόκειται) είναι πως το μεγαλύτερο τους πρόβλημα είναι μια πιθανή εγκυμοσύνη. Για τα υπόλοιπα, ούτε λόγος! Βασικά, δεν ξέρω αν γνωρίζουν καν την ύπαρξη όλων των υπολοίπων. Πραγματικά εκνευρίζομαι αφάνταστα. Και δεν ξέρω ποιος φταίει για αυτή την κατάντια... Οι γονείς? Οι εκπαιδευτικοί? Η ανύπαρκτη σεξουαλική διαπαιδαγώγιση? 

Sorry κιόλας, αλλά αν πάρω σαν παράδειγμα τον εαυτό μου, δεν φταίει κανείς από τους παραπάνω. Τι εννοώ: Εμένα δεν με ενημέρωσε κανείς, δεν με πήρε κανείς από το χεράκι, ούσα έφηβη, να μου πει "Λόλα μου σήμερα θα μιλήσουμε για το σεξ". Mόνη μου ψάχτηκα πάνω στο θέμα. Με ενδιέφερε να μάθω. Ήθελα να νιώθω ασφάλεια και πίστευα πως η μέγιστη θα μου παρέχονταν μέσω της πληροφόρησης. Αφού πρώτα κατανόησα και εμπέδωσα τη "θεωρία" (προφύλαξη, ασθένειες, ΣΜΝ, AIDS κτλ), μετά προχώρησα στην "πράξη" και μάλιστα έχοντας πλήρη συναίσθηση του "τι", "πως" και "γιατί". 

Εκεί βέβαια που δεν αντέχω την ανευθυνότητα και την ηλιθιότητα είναι σε άτομα που είναι περίπου στην ηλικία μου.. Γιατί, άντε... πες ότι το 15χρονο "δικαιολογείται" (που δεν, αλλά τέλοσπάντων). Εσύ μωρή ηλίθια, είσαι 25 χρονών ΕΝΗΛΙΚΗ μουλάρα, δεν σου κόβει το έρμο? (όπου υπάρχουν "γαλλικά" μπορείτε να αλλάξετε το φύλο και να προσθέσετε τα αντίστοιχα για τους άντρες). Πραγματικά εκεί εξοργίζομαι... Και το κερασάκι στην τούρτα είναι πως ο κύριος προβληματισμός και σε αυτήν την περίπτωση είναι ο ίδιος "Μήπως είμαι έγκυος? Θα πάρω το χάπι της επόμενης μέρας" (Άτσαααααα... ανεβήκαμε και level..!! Τώρα ποιος σε πιάνει κοπελιά! Μπράβο.. Ηλίθια!) Τι να πω? Πραγματικά δεν έχω λόγια! 

Και η πλάκα είναι ότι γνωρίζω μια τέτοια ηλίθια. Η λεγάμενη κάθε φορά που χώριζε τον προηγούμενο και έβρισκε τον επόμενο, ορκιζότανε "Στο υπόσχομαι Λόλα μου ότι από εδώ και πέρα θα χρησιμοποιώ προφυλάξεις". Είχα βαρεθεί να το ακούω. Είναι η ίδια ακριβώς, η οποία μετά από κάποιο αριθμό πηδημάτων, όταν έφτανε η στιγμή που υπήρχε η υπόννοια πως ο άλλος δεν πρόλαβε να τραβηχτεί εγκαίρως, ερχότανε με την αγωνία ζωγραφισμένη στο πρόσωπο να μου κλαφτεί πως έχει καθυστέρηση. Ναι, έχεις καθυστέρηση, αλλά στο μυαλό!!! Χάπατο! Είχα φτάσει σε σημείο να θέλω να της δώσω προφυλακτικά, όταν ήξερα ότι θα βγει με καινούριο γκόμενο. Και υπενθυμίζω: δεν μιλάμε για ανήλικη, μιλάμε για ενήλικη!

Παρακάτω παραθέτω κάποια links που αφορούν τον ιό του AIDS. Ας υπάρχουν εδώ, λίγη παραπάνω πληροφόρηση και γνώση δεν έβλαψε ποτέ κανέναν μας. Και που ξέρεις... ίσως κάποια στιγμή, κάποια κορασίδα πληκτρολογώντας στον θείο Google τη φράση "Είμαι ηλίθια, έκανα σεξ χωρίς προφύλαξη, είμαι άραγε έγκυος?" να βρεθεί εδώ μέσα. Άντε μπας και ανοίξει και τα μάτια της, εκτός από τα πόδια της. Ελπίζω να αντέξει το κράξιμο και να φτάσει μέχρι εδώ που είναι τα links. :Ρ

www.hiv.gr

www.hivaids.gr

www.aids.org

hiv.humanism.gr (Forum σχετικά με τον ιό του AIDS)

Μπείτε στη σειρά τώρα να σας κεράσω γλειφιτζουράκια, μιας που ήσασταν καλά παιδάκια.. Μην σπρώχνεστε!! Σας βλέπω! 

Update:
Στο youtube, υπάρχει ενα βιντεάκι που είναι πολύ έξυπνο και διδακτικό ταυτόχρονα. Ρίξτε μια ματιά :)

Καλό μήνα...

...my ass!

Και όπως όλοι καταλάβατε... ο μήνας μου μπήκε στραβά.

Δεν κοιμήθηκα καλά, κοιμήθηκα λίγο (2μιση ώρες), ξύπνησα χμ...καλά (παραδόξως!), πήγα να κάνω κάτι δουλειές και είχε ΤΗΝ κίνηση, μου'ρθε να βρίσω ένα μπάρμπα στη δουλειά, έκανα έλλειμα μετά από κανα χρόνο, τα αεροπορικά εισητήρια έχουν φτάσει στο θεό (εμένα θα περίμεναν?) και ο οδηγός στο αστικό μου έκοψε 2ο εισητήριο, επειδή -λέει- έληξε το πάσο μου. Α στα διάλα δηλαδή.

Αν μπήκε έτσι ο μήνας, κατάλαβα πως θα με πάει μέχρι να τελειώσει...

Η κάθοδος των "Ρώσων"...

Σήμερα έχω κέφια (σχετικά).... γι' αυτό και κάνω ανάρτηση μια φυσιολογική ώρα και όχι ξημερώματα, ως συνήθως.

Σήμερα λοιπόν, δεν δουλεύω, ρεπό γαρ! 

Και εκεί που είχα κανονίσει ωραία και καλά το πρόγραμμά μου, την έκβαση της μέρας μου βρε αδερφέ.. τσουπ! μας κάνουν επίσκεψη οι "Ρώσοι" δυο-τρεις μέρες νωρίτερα...

Γαμείς ή δεν γαμείς?

Βασικά λες "δε γαμιέται?" και προσαρμόζεσαι.

Οπότε, ξυπνάω κατά τη μιάμιση και με την τσίμπλα στο μάτι βγάζω τα ζαρζαβατικά από το ψυγείο για να μαγειρέψω. Ναι, ναι.. το κάνω και αυτό! :Ρ

Μαζί με το γάλα καταπίνω και ένα πονστάν, γιατί αυτή τη μέρα του μήνα εγώ δεν πονάω απλώς, αλλά  γεννάω... 

Εν πάσει περιπτώσει, μαγειρεύω και κάπου εκεί σκέφτομαι την χθεσινοβραδυνή συζήτηση με φίλο για καφέ το μεσημέρι. Στέλνω μήνυμα με την κατάσταση μου (παρεμπιπτόντως, δεν είναι κατάσταση αυτή, άι σιχτιρ πια!!)  και μου λέει "Μιλάμε πιο μετά και βλέπουμε".

Το <πιο μετά> περνάει, αλλά αντί να καλυτερεύω, χειροτερεύω, με αποτέλεσμα να ακυρώσουμε τον καφέ και μαζί με αυτόν και τις γκομενικές εξελίξεις στη ζωή του την τελευταία εβδομάδα (όταν εγώ έλειπα στο γάμο) , κατά την οποία έχει μαζέψει χαρέμι (πότε πρόλαβε ο πούστης!) και πρέπει να τον βοηθήσω να διαλέξει! 

Ναι, ναι... και από τέτοια κάνω!

Το μετέπειτα πρόγραμμα της μέρας περιελάμβανε βόλτα με το αμόρε στα μαγαζιά, ίσως και κανένα καφεδάκι και μετά βλέπαμε... αλλά που? Όταν εγώ έκανα σχέδια οι ορμόνες μου γελούσαν μαζί μου!

Damn!

Αντί αυτών, έχω λιώσει όλη μέρα στο κρεββάτι, με το λαπτοπ αγκαλιά, να χαζεύω από εδώ κι από εκεί. Πριν λίγο κατέβασα το δεύτερο πονστάν, αφού πρώτα έπλυνα τα άπλυτα τα οποία προέκυψαν από την παρασκευή του κέικ που τώρα ψήνεται στο φούρνο και μου έχει σπάσει τη μύτη!

Αυτά τα νέα για σήμερα... Άντε πια με αυτή την 4ήμερη-5ήμερη μαλακία κάθε μήνα!

Είπαμε... τα κέφια είναι σχετικά, οπότε δικαιούμαι να γκρινιάξω-μπινελικώσω λίγο! :Ρ