Και χωρίς συνταγή ιατρού...

Για να μην αποτρελαθείς τελείως, να τι κάνεις άμα στη "βαρέσει"....
Μπορεί να μην καταλήξεις κάπου συγκεκριμένα, αλλά τουλάχιστον θα αποσυμπιεστείς κάπως...

Όχι, δεν το έγραψα εγώ

Η αγαπημένη μου

Now what?

Ωραία... κατάφερα να βάλω το "πρέπει" πάνω από το "θέλω". Ζορίστηκα -παραδόξως όχι πολύ- αλλά τα κατάφερα. Έχω σταθεί στο ύψος μου και έχω φανεί υπεράνω (είμαι/ το παίζω, δεν έχει σημασία. Αυτό που φαίνεται προς τα έξω μετράει :Ρ). Όχι υστερίες, όχι βιαστικές κινήσεις... Απλά περιμένω μια συγκεκριμένη κίνηση, κάτι που ίσως να μην έρθει ποτέ (που παρεπιπτόντως, είναι και το πιθανότερο σενάριο). Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πως "οκ μωρέ, τι είχαμε, τι χάσαμε", "σιγά τα ωά", "μπλα-μπλα-μπλα", "μπλα-μπλα-μπλα". Ξέρω πολύ καλά πως δεν αξίζει καν τον κόπο και τη φαιά ουσία που καταναλώνω και πως στο μέλλον θα με μουτζώνω αφειδώς κάθε φορά που θα το σκέφτομαι. Παρόλα αυτά ασχολούμαι, προφανώς χωρίς να εκτίθεμαι εκεί που δεν πρέπει. Έχω δει κάποια ψήγματα αντίδρασης από την αντίπαλη "όχθη" και τα έχω υπεραναλύσει (κλασσική Λόλα). Περιττό να πω πως δεν κατέληξα σε συγκεκριμένο συμπέρασμα (κλασσική Λόλα, επίσης).

Θαυμάσια...

Με λίγα λόγια, έχω φάει τα κομμάτια μου. (Αστακούλη, είχες δίκιο τελικά! :Ρ) Πραγματικά, δεν ξέρω ποιο από τα δύο εμπλεκόμενα μέρη έχει φάει περισσότερο τα κομμάτια του. 

Νταξ, προς τα έξω έχω βγει η σούπερ ουάου γκόμενα που έχει επίπεδο, είναι κυρία και υπεράνω, βάζει την αξιοπρέπειά της πάνω από όλα κτλ κτλ. 

Πες μου όμως, πραγματικά τώρα, έχει σημασία όλο αυτό, ενώ εγώ τρώγομαι?

Δεν μετανιώνω που δεν αντέδρασα σπασμωδικά, που μου επιβλήθηκα, που φέρθηκα συγκροτημένα και συγκρατημένα. Όχι, σε καμία περίπτωση. Ξέρω πως υπέρ μου θα είναι αυτό μακροπρόθεσμα.

Αλλά καταπιέζομαι ρε γαμώτο και είμαι να σκάσω! Από την άλλη όμως, δεν θέλω και να κάνω πίσω, γιατί για πρώτη φορά έβαλα τον εγωισμό μου και μένα πάνω από όλα.

Α ρε Λόλα... Γαμώ το κεφάλι σου, γαμώ τα μυαλά σου, γαμώ τις επιλογές σου, γαμώ, γαμώ, γαμώ...!

Ουφ!

Transformers

Εντάξει.. μπορώ πια με σιγουριά να πω πως δεν με αναγνωρίζω. Δεν ξέρω αν είναι για καλό ή για κακό, άλλωστε αυτό μόνο ο χρόνος μπορεί να το δείξει. 

Έχω χάσει τον εαυτό μου ή απλά είναι η φυσική διαδικασία της ωρίμανσης? ( Όχι, δεν είμαι τυρί, ούτε κρασί! :Ρ) Ό,τι και να είναι πάντως, με κάνει εν μέρει να τρομάζω με μένα την ίδια.. Δεν ξέρω τι συμβαίνει, αλλά εδώ και κάποιο διάστημα με πιάνω πολλές φορές να σκέφτομαι και να ενεργώ τελείως διαφορετικά από ότι συνήθιζα. Πιο συγκροτημένα? Πιο συγκρατημένα? Πιο ενσυνείδητα ίσως? 

Πραγματικά δεν έχω αποφανθεί ακόμα για το αν μου αρέσει όλο αυτό. Ομολογώ πως ώρες ώρες μου λείπει ο παρορμητικός μου εαυτός, αυτός που έπαιρνε φόρα και πήγαινε με το κεφάλι κατευθείαν στον τοίχο. Θα μπορούσε πάντως κάποιος να πει πως είναι και το αίσθημα της αυτοπροστασίας που μάλλον άρχισε να λειτουργεί, κάπως καθυστερημένα ίσως.

Μόλις χθες ανακάλυψα πόσο υπεράνω (μπορώ να) είμαι. 

Πως τελικά σκέφτομαι και αναλύω πράγματα και καταστάσεις περισσότερο από όσο νομίζω.

Πως μπορώ να συγκρατηθώ όταν πρέπει. 

Πως μπορώ να διαλύσω κάποιον απλά με δυο λόγια και μάλιστα όχι με αυτά που θα περίμενε να ακούσει. 

Πως μπορώ να κάνω μια ήρεμη συζήτηση, ενώ μέσα μου βράζω από τα νεύρα, την απογοήτευση, το θυμό. 

Πως μπορώ απλά να συγκρατηθώ και να μην ουρλιάζω σαν υστερική, εκεί που κάποια άλλη φορά θα είχε γίνει της Βαγδάτης από τις φωνές. 

Πως τελικά, όσο και να νευριάσω, δεν μπορώ για κανένα λόγο να σηκώσω χέρι. 

Η Λόλα αγνοείται ή μήπως τώρα είναι που βρέθηκε...?

Ποτέ μη λες "ποτέ"!

Σοφή κουβέντα αυτή τελικά. Το είδα να συμβαίνει και μάλιστα με πρωταγωνιστή τον ίδιο μου τον εαυτό. 

Τελικά διαπίστωσα πως μεγαλώνοντας, ο άνθρωπος αλλάζει. Φιλοσοφεί κάποια πράγματα και πολλές φορές καταλήγει να αυτοαναιρεί τα ίδια του τα "πιστεύω". Αν πριν κάποια χρόνια μου έλεγε κάποιος "Λόλα μου σε Χ χρόνια από τώρα, εσύ θα κάνεις αυτό και εκείνο και το άλλο", δεν υπήρχε περίπτωση να το πίστευα. Το πιο πιθανό θα ήταν να προσπαθούσα να τον πείσω πως δεν υπάρχει "ούτε μια στο εκατομμύριο" περίπτωση να συμβεί κάτι τέτοιο και φυσικά θα ανέλυα και τα επιχειρήματά μου και τους λόγους για τους οποίους "κόβω το κεφάλι μου".

Ε... πίστεψε με: με τα σημερινά δεδομένα το είχα χάσει το σκάλπ μου και δεν το ήξερα.

Αυτό που με τρομάζει περισσότερο από όλα όμως, δεν είναι το γεγονός πως άλλαξα άρδην κοσμοθεωρία, αλλά πως πλέον κάνω κάποια πράγματα εντελώς ενσυνείδητα. Δεν ξέρω τι πραγματικά συμβαίνει, ούτε πως ακριβώς προέκυψε και με ποιο τρόπο, αλλά θα τολμούσα να πω πως μερικές φορές δεν με αναγνωρίζω. Βέβαια, αυτό μόνο καλό μπορεί να είναι. Διότι έτσι σιγά σιγά ανακαλύπτω (πειραματιζόμενη η αλήθεια είναι) τον εαυτό μου όλο και βαθύτερα και διερευνώ τα όριά του. Τολμώ να πω πως μου αρέσει το νέο μου "εγώ", αν και μερικές φορές είναι τέρμα εγωιστικό. Νιώθω πως μέσα από όλη αυτή τη διαδικασία ατσαλώνω τον εαυτό μου.

Μπορεί όλο αυτό να φαίνεται ένα χάος σε κάποιον εξωτερικό παρατηρητή, αλλά προσωπικά, έχω βρει την ηρεμία μου. Καιρό είχα να αισθανθώ τόσο ήρεμη. Προσπαθώ να το απολαύσω για όσο κρατήσει και ειλικρινά εύχομαι να κρατήσει πολύ. Ήταν κάτι που πραγματικά το είχα ανάγκη. Είχα ξεχάσει πως είναι να είσαι "εσωτερικά" ατάραχος. 

Δεν ξέρω που θα με βγάλει όλο αυτό. Μπορεί να είναι φαινομενικά όλα και μόνο εγώ να βλέπω αλλαγές, οι οποίες ίσως και να μην υφίστανται. Δεν με νοιάζει όμως. Όλα για κάποιο λόγο γίνονται και προφανώς κάποιος λόγος υπάρχει για αυτά που διαδραματίζονται στη ζωή μου τον τελευταίο καιρό. Δεν ξέρω αν οι αλλαγές του χαρακτήρα μου θα είναι μόνιμες, αν τελικά θα μπορέσω να με χαλυβδώσω μια για πάντα, ξέρω καλά όμως πως όποιο και να είναι το αποτέλεσμα, κάτι θα έχω αποκομίσει από όλη αυτή τη διαδικασία. 

Και μιας και αναφερθήκαμε σε ατσάλια...

David Guetta ft Sia - Titanium

You shoot me down, but I won't fall.. I am titanium....

Playing with fire

That's what I'm doing the last of days...

Δεν ξέρω τι, πως και γιατί.. Ήρθε από το πουθενά και απλά συμβαίνει. 

Προφανώς και μπορώ να το εμποδίσω, προφανώς και δεν (ξέρω αν) θέλω.

Δεν μου έχει ξανασυμβεί κάτι παρόμοιο, αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος που το "γυροφέρνω" στο μυαλό μου.

Και καλά όσο μένω απλά στο "παιχνίδι" και το ελέγχω (όσο μπορώ)... Άμα μου ξεφύγει καμιά σπίθα και λαμπαδιάσω ολόκληρη, εκεί θέλω να με δω τι θα κάνω..!

Μετά θα είμαι και στ' αλήθεια Lola on fire και θα ψάχνουμε κάποιον στα σοβαρά να με βγάλει από τη φωτιά.

*Α ρε Λολάκι... το μυαλό σου και μια λίρα, μάνα μου...

Εγώ φταίω...

... που θέλω να είμαι άνθρωπος. Αλλά και να θες, δεν σε αφήνουν. Ειδικά άμα έχεις μπλέξει και με βλήμματα διασποράς, άντε να συνεννοηθείς.

Λοιπόν... ας ηρεμήσω και ας τα πάρω από την αρχή. Μετά από την κίτρινη κάρτα, είπα να μη γίνω κακιά, να είμαι νορμάλ, για να μη γίνει η παρέα μπάχαλο. Για να είμαι ειλικρινής, προσπαθούσα να φέρομαι φιλικά, χωρίς πολλές διαχυτικότητες, μην έχουμε παρεξηγήσεις. Νταξ, το κλίμα ήταν λίγο περίεργο, αλλά όλα έβαιναν καλώς.

Μέχρι που είπα να θίξω το θέμα στον έτερο εμπλεκόμενο, ώστε να το ξεκαθαρίσουμε επιτέλους μεταξύ μας. Όχι για μένα... εγώ το είχα ήδη ξεδιαλύνει μέσα μου, αλλά για να πούμε "Ξέρεις, έγινε η μαλακία, αλλά είμαστε εντάξει μεταξύ μας πια, no hard feelings, και όλα καλά". Και συμφώνησε: "Σίγουρα, πρέπει να κάνουμε μια κουβέντα οπωσδήποτε". Όλα ωραία ως εδώ.

Γενικότερα, είμαι άνθρωπος που δεν μπορεί τις "θολές" καταστάσεις, που τα πράγματα θέλει να έχουν σαφώς ορισμένα ονόματα και που δεν μπορεί με τίποτα να αφήνει ανοιχτές υποθέσεις, ειδικά όταν κάτι τέτοιο επηρεάζει και τρίτα άτομα. Επίσης, πάντα μα πάντα -θέλω να- πιστεύω πως οι άλλοι έχουν καλές προθέσεις και είναι ευθείς, όπως άλλωστε είμαι και εγώ απέναντί τους. Έχω μάθει να μιλάω για να λύσω ό,τι πρόβλημα έχω με τον οποιονδήποτε. Αλλιώς δεν μπορώ. This is me και έτσι λειτουργώ.

Οπότε, ζητάω το τηλέφωνό του από τον κολλητό του και στέλνω μήνυμα (ΝΑ!! βόδι! *μούτζα*). Μου απαντάει πως η στιγμή δεν είναι η κατάλληλη και πως δεν είναι σε θέση να μιλήσει τώρα. Απολύτως σεβόμενη την απάντησή του, στέλνω: "Οκ.. ό,τι πεις. Πλέον τον αριθμό μου τον έχεις. Όποτε βρεθείς σε θέση να μιλήσεις, πάρε με ένα τηλέφωνο να συναντηθούμε και να μιλησουμε". Αυτό ουσιαστικά το έκανα για να πετάξω το μπαλάκι της συζήτησης στη μεριά του και για να δω αν και πότε θα δεήσει να κάνει τη συζήτηση. Από εκείνη τη στιγμή, δεν ασχολήθηκα ξανά ούτε με αυτόν, ούτε με τον αριθμό του κινητού του.

Υποψιάζομαι και δεν μου το βγάζεις από το μυαλό, πως αποφεύγει να κάνει την κουβέντα γιατί ξέρει ότι θα τον στήσω στον τοίχο και θα αρχίσω να χτυπάω ανελέητα. Και ξέρει πως σε όλα θα έχω δίκιο. Εκτός και αν νομίζει με το μικρό του μυαλουδάκι, πως "το γκομενάκι θα είναι stand by και θα καίγεται για την πάρτη μου", μέχρι να αποφασίσει να κάνει το ξεκαθάρισμα. Guess what! Ούτε καν!

Να σε δω πόσο με προσέχεις τώρα: πόσα μηνύματα είπαμε ότι έστειλα? Πόσα? Α να γεια σου! 

Δύο (2)!

Κράτα το αυτό.

Ωραίαααα... 

Σήμερα λοιπόν μαθαίνω πως ο "κύριος" γύρισε και είπε στον κολλητό του κάτι τύπου "ρε μαλάκα, γιατί έδωσες το κινητό μου στη Λόλα και με έχει πρήξει?"

Αυτή ήταν και η δική μου αντίδραση όταν το άκουσα. 

Και τα πήρα κρανίο... και μάλιστα πολύ άσχημα.

Δεν φτάνει που έκανες τη μαλακία σου..

Δεν φτάνει που συνεχίζεις και φέρεσαι μαλακίστικα..

Δεν φτάνει που δεν έχεις τα @@ να κάτσεις να το συζητήσεις σαν ώριμος (εδώ γελάμε) άνθρωπος...

Δεν φτάνει που δεν το ξεκαθαρίζεις, ώστε να έρθει η παρέα πάλι στα ίσα της...

Έχεις και το ΘΡΑΣΟΣ να λες πράγματα που δεν ισχύουν και να με εκθέτεις. Να πω ότι ίσχυαν, να με κάνεις ρεντίκολο με το δίκιο σου... Αλλά έτσι, δεν το δέχομαι. Δεν δέχομαι να προσβάλλει την αξιοπρέπεια μου κάποιος που δεν έχει καν τα κότσια να στηρίξει τις πράξεις του. 

Το ήξερα από την αρχή πως δεν θα ήμουν εγώ αυτή που θα δημιουργούσε το πρόβλημα στην παρέα, οποιαδήποτε εξέλιξη και να είχε αυτή η ιστορία και επαληθεύτηκα θριαμβευτικά. Αυτή η ρουφιάνα η διαίσθηση μου δεν με γελάει ποτέ.

Προφανώς και η κόκκινη κάρτα έχει βγει. Είπαμε, είναι περίοδος οικονομικής κρίσης και πλέον δεν χαρίζουμε κάστανα. Προφανώς και δεν πρόκειται να ξανακάνω ουδεμία νύξη για οποιαδήποτε κουβέντα (δεν το είχα σκοπό ούτως ή άλλως, αλλά τώρα δεν θα το κάνω για κανένα fucking λόγο).

Ναι.. έχω σκυλιάσει. Ναι, με έχει πειράξει.. Ναι, θέλω να του σπάσω τα μούτρα για αυτό που είπε...

Το θέμα είναι: 

Τον στήνω στη γραμμή του πέναλτι και βαράω ανελέητα (όπως με συμβούλεψαν Φούλη και Αστακούλης) δηλαδή γίνομαι σκύλα μέχρι εκεί που δεν πάει και του παίρνει ο διάολος ότι έχει και δεν έχει?

ή

Τρώει την κόκκινη, παίρνει τον πούλο και απλά είμαι κυρία, αδιαφορώντας πλήρως για την πάρτη του? Σαν να μην υπάρχει ένα πράμα.

* Προφανώς και ξέρω ότι η αδιαφορία σκοτώνει και πως αν ασχοληθώ του δίνω και αξία (και πολλή του έδωσα ήδη με αυτό το ποστ). 
Το πρόβλημα είναι πως δεν γίνεται να είμαστε μέσα στην ίδια παρέα, στον ίδιο χώρο κ εγώ να μην του απευθύνω το λόγο καν (μιλάω για τη δεύτερη περίπτωση). 
Από την άλλη, αν για μια φορά σταματήσω να είμαι ανθρωπος και γίνω bitch, θα εκτονωθώ και θα καταλάβει πως δεν έχει να κάνει με καμιά χαζογκόμενα. Τα φώτα σας, please.


** Προσωπικά, σκέφτομαι μια μίξη των δύο: αδιαφορία, αλλά όταν πάει να μου απευθύνει το λόγο να εκτοξεύονται ατάκες-δηλητήριο που να μην τον αφήνουν σε χλωρό κλαρί. Δεν ξέρω.. Help! :/

New season's resolution

Stop messing with idiots.-

*Άντε να δούμε... Τόσο καιρό είχα τη δικαιολογία της άστατης ψυχολογίας. Τώρα ήρθε η ώρα να σοβαρευτούμε επιτέλους.

** Καλό μήνα!! :D

Παίξε μπαλίτσα!

Άντε να σε δω..

Έκανες τη σέντρα και μπήκες πολύ δυναμικά. Η αλήθεια είναι πως ήξερα μέσα μου ότι ήταν απλά θέμα χρόνου. Το γνώριζα δηλαδή... ίσως ακόμα και πριν το συνειδητοποιήσεις εσύ.

Η πρώτη κίτρινη ήρθε πολύ γρήγορα όμως. Δεν το περίμενα, το ομολογώ. Φάουλ από τα πρώτα λεπτά του πρώτου ημιχρόνου? Δεν συνάδει με τη σιγουριά της σέντρας..Κάτι κάνεις λάθος.

Δεν καταλαβαίνω για πoιο λόγο ακριβώς άνοιξες δύο μέτωπα ταυτόχρονα. Ειδικά από τη στιγμή που ούτε εσύ ξέρεις τι κάνεις, τι θες και κυρίως γιατί. Περιττό να στο πω, αλλα τα έχεις κάνει μπάχαλο. Και όχι τόσο με τους γύρω σου, αλλά με τον εαυτό σου. Πραγματικά, δεν μπορώ να καταλάβω αυτές τις σπασμωδικές σου κινήσεις. Ή μάλλον, μέχρι ενός σημείου, τις καταλαβαίνω.

Από εκεί και πέρα.. εμένα γιατί με έμπλεξες και μάλιστα χωρίς να με ρωτήσεις? Καλά δεν ήμασταν προηγουμένως? Μια χαρά περνούσαμε και είχαμε και το κεφάλι μας ήσυχο.

Τώρα, ξέρεις ότι έχεις κάνει μαλακία, ξέρεις ότι την έχεις χρεωθεί και με κοιτάς μέσα στα μάτια. Αλήθεια τι προσπαθείς να δεις? Αν σου έχω θυμώσει? Αν έχω στραβώσει? Αν έβγαλα μόνο την κίτρινη κάρτα και όχι την κόκκινη?

Χα! Λυπάμαι, αλλά από τα μάτια μου δεν πρόκειται να μπορέσεις να βγάλεις κάποιο συμπέρασμα. Μπορεί εκεί να καθρεφτίζεται όλη μου η διάθεση, όλο μου το είναι, αλλά εσύ ευτυχώς δεν έχεις μάθει ακόμα να με "διαβάζεις" και έτσι μπορώ να καμουφλάρομαι και να σε κοιτάω, χωρίς να μπορέσεις να αντιληφθείς το παραμικρό. 

Είναι φοβερή αυτή η αίσθηση: να προσπαθεί ο άλλος να δει μέσα από τα μάτια σου τι ψυχανεμίζεσαι και εσύ να τον κοιτάς με το ίδιο ακριβώς βλέμμα που τον κοίταζες και προηγουμένως. (Κάτι τέτοιες στιγμές πολύ με αγαπώ! :Ρ )

Δεν πρόκειται να αλλάξω στάση απέναντί σου. Θα συνεχίσω να είμαι φυσιολογική. Έτσι, για να δω αν μπορείς να το διαχειριστείς και με ποιο τρόπο. Θέλω να δω πού σκοπεύεις να το πας. Άπαξ λοιπόν και κάνεις κίνηση, μετά θα παίξουμε με τους δικούς μου όρους. Δεν ξέρω όμως... μπορείς να το αντέξεις ή θα ψάχνεις "που' ναι η μπάλα, οεο?".

Προς το παρόν, σε αφήνω να κάνεις παιχνίδι.. αλλά beware! Η δεύτερη κίτρινη ισοδυναμεί με κόκκινη και φεύγεις από το γήπεδο. Πιστεύω να το ξέρεις αυτό..! ;-)

Σκάσε και κολύμπα!

Έχω ένα ελάττωμα Λάθος! Πάμε πάλι...

Αναδιατυπώνω..

Ένα από τα πολλά ελαττώματα που έχω είναι και αυτό της ατολμίας. Τι εννοώ.. ενώ μπορεί να θέλω να κάνω κάτι, οτιδήποτε, δεν τολμάω. Βασικά, δεν είναι τόσο ατολμία, όσο αναβλητικότητα.. ίσως και τα δυο μαζί. :/ Βάλε και μια δόση μη εμπιστοσύνης στον εαυτό μου και τις δυνατότητες του και νομίζω πως έχεις μια εικόνα για το τι περίπου μιλάμε.

Οπότε, πρέπει να με σκουντήξει/ σπρώξει/ κλωτσήσει κάποιος ώστε να πάρω μπρος και να ξεκουνήσω επιτέλους. Ή για να το θέσω καλύτερα: πρέπει να με "αναγκάσει" να το κάνω, μη δίνοντας μου άλλη επιλογή.

Σε μια τέτοια φάση βρίσκομαι αυτό τον καιρό. Και ενώ ξέρω πως η ευκαιρία που μου δίνεται είναι πολύ καλή για να κάνω μια αρχή ή έστω να πάρω το βάπτισμα του πυρός, σκέφτομαι (ηλιθιωδώς) ότι δεν θα τα καταφέρω και κάνω πίσω. Το οποίο πισωγύρισμα είναι προσωρινό, διότι έχω δεσμευτεί ήδη ότι θα το κάνω και δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. 

Ας όψεται η φίλη μου.... (αχ μωρή.. θα σε σκοτώσω! :Ρ) Η οποία, παρεπιπτόντως, με εμπιστεύεται και είναι σίγουρη πως θα τα καταφέρω επάξια.. Μακάρι!

Γι' αυτό λοιπόν Λολάκι, σκάσε και κολύμπα!

Σοφίες

>> Υπάρχουν άντρες με @ρχίδια και @ρχίδια άντρες.

>> Μια γυναίκα μπορεί να συγχωρήσει κάποιον που εκμεταλλεύτηκε μια ευκαιρία, ποτέ όμως κάποιον που την έχασε. 

>> Το δις εξαμαρτείν, ουκ ανδρός σοφού.

>> Άμα θες, κάνεις. (Σημείωση: Δεν ψάχνεις δικαιολογίες και "άκρες".)

>> Ο καθένας ζει τη ζωή που του αξίζει.

Ναι, ναι... τα νεύρα μου έχω..! :Ρ 

Άντρες ρε φίλε... πεταμένα λεφτά! 

Πφφφφφφφφφ..! Γατάκια! :Ρ

Ξημερώματα Τρίτης

Κάπου μετά τις 4 και ο ύπνος δεν λέει να έρθει. Συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις, που ενώ πρέπει να κοιμηθώ και ο Μορφέας δεν μου κάνει την τιμή να με επισκεφτεί, ξαναανοίγω το λάπτοπ και παίρνω το δρόμο για το "κρυσφήγετό" μου, που δεν είναι άλλο από τούτο εδώ το μπλογκ. Και όταν εγώ κάνω αυτή την κίνηση, πάει να πει πως κάτι δεν πάει καλά, κάτι με τριβελίζει...

Κοιτώντας το σχεδόν άδειο σπίτι, νιώθω ότι έφυγε ένα μεγάλο μέρος του εαυτού μου. Και αυτό είναι κάτι που με ενοχλεί και -κακά τα ψέματα- με πονάει. Όσο και να το είχα επεξεργαστεί μέσα μου τόσο καιρό, όσο και να το ήθελα, όσο και να μου το υπαγόρευε η λογική μου και παρόλη την εσωτερική προεργασία με τον εαυτό μου, τελικά αποδείχτηκα απροετοίμαστη.. 

Παρόλα αυτά, νιώθω πως έκανα τη σωστή κίνηση και πήρα τη σωστή απόφαση. Και όταν εγώ νιώθω κάτι το οποίο προέρχεται από τα τρίσβαθα της ψυχής μου σημαίνει πως είναι σωστό. Η διαίσθηση μου σπάνια κάνει λάθος. Νιώθω ήρεμη, αν και προσπαθώ να "χωνέψω" τα νέα δεδομένα και την νέα μου ζωή. Επιτέλους ξεφορτώθηκα αυτή την άθλια αμφιβολία του "τι θα κάνουμε, πως θα εξελιχθεί, τι θα γίνει". Είναι μεγάλη ανακούφιση να φεύγει από πάνω σου το βάρος της αμφιβολίας. 

Είμαι καλά... και θέλω και εσύ να είσαι καλά, ακούς?? Μπορεί τώρα να σου φαίνονται τα παντα μαύρα και άραχνα, αλλά όλα θα πάνε καλά. Είμαι σίγουρη γι' αυτό και ξέρεις ότι σπάνια κάνω λάθος σε κάτι τέτοια. Να (σε) προσέχεις...

Απέχω...

... γενικώς και ειδικώς.
Δεν είναι ότι παρατάω το blogging, ότι κλείνω το λωλο-blog, ότι βαρέθηκα ή οτιδήποτε, απλά θα απέχω για λίγο. Για να είμαι ειλικρινής, έχω ήδη αρχίσει την αποχή, εδώ και κάμποσο καιρό.
Εννοείται πως θα συνεχίσω να σας παρακολουθώ όλους σας (Αυτό γιατί μου ακούγεται απειλητικό? :Ρ).

Σας φιλώ,
                    η Λόλα σας.


Υ.Γ.: Συγχωρέστε με που δεν έχω απαντήσει ακόμα στα σχόλια σας. Θα το κάνω κάποια στιγμή. :)))

Είναι εκπληκτικό

...το πως κάποιος ξένος μπορεί να σου πει πράγματα, τα οποία ίσως και εσύ να έχεις σκεφτεί επανειλλημένα και ίσως να μην ήθελες να τα παραδεχτείς ούτε στον ίδιο σου τον εαυτό.

Είναι εκπληκτικό το να νομίζεις πως έχεις βάλει επιτέλους κάποια θέματα σε σειρά και έχεις κατασταλάξει και ξαφνικά να γίνεται ένα μπαμ και να σε κάνει άνω κάτω πάλι, για διαφορετικούς λόγους αυτή τη φορά.

Είναι εκπληκτικό να νομίζεις πως μπορείς να ελέγξεις τον εαυτό σου, τις αντιδράσεις και τα συναισθήματα του και στο τέλος αυτός πανηγυρικά να σε διαψεύδει, βγάζοντας σου κοροιδευτικά τη γλώσσα μέσα στα μούτρα σου.

Ειναι εκπληκτικό το να σου μιλάει ο άλλος με απόλυτη ειλικρίνεια. Από τη μια αυτό είναι προς τιμήν του, από την άλλη ίσως το μισήσεις, επειδή κατά κάποιο τρόπο σου πετάει το μπαλάκι.

Είναι εκπληκτικό το πόσο καιρό έχω να νιώσω απόλυτα ήρεμη και να μη με απασχολεί τίποτα. Ελπίζω να γίνει σύντομα αυτό.

Είναι εκπληκτικό το πόσο σουρεάλ πράγματα συμβαίνουν στη ζωή μου τον τελευταίο καιρό.

Και εγώ πραγματικά έχω μείνει έκπληκτη...

Ότι να'ναι: Vol1

Λοιπόν, για να σε προετοιμάσω, να σου πω πως αυτή η ανάρτηση είναι τελείως ότι να' ναι (το λέει κ ο τίτλος άλλωστε) και μην ψάξεις να βρεις μια λογική συνέχεια, γιατί πολύ απλά θα χαθείς.

Έχουμε και λέμε.. το διάστημα των ολίγων ημερών που χάθηκα, ήταν γιατί ορκιζόμουν και είχα όλη τη φαμίλια (όχι τη Sagrada, αλλά τη δική μου) διασκορπισμένη μες το σπίτι. Εδώ να σημειώσω πως μόνο το Μαρουλάκι κατάλαβε γιατί έλειπα... οι υπόλοιποι, τον ύπνο του δικαίου! :Ρ 

Το λοιπόν, πήγα, το πήρα, έφυγα, end of the story. Ούτε ένιωσα "κάπως", ούτε ο ήλιος βγήκε από τη Δύση, ούτε άλλαξε η ζωή μου ξαφνικά.

Από εκεί και πέρα, δεν την παλεύω και πολύ (πάλι). Μου φταίνε όλα, δεν μου αρέσει τίποτα, έχω βαρεθεί τους πάντες (υπάρχουν μια δυο εξαιρέσεις) και τα πάντα... Εννοείται ότι εξακολουθώ να βαριέμαι, παρόλο που σχεδόν κάθε μέρα είμαι έξω.. Α! Έχω και τάσεις φυγής.. Μετά από χίλια χρόνια που με παρακαλάνε, εμένα τώρα μου ήρθε η όρεξη να κάνω ταξιδάκι στην Αθήνα. Αλλά δεν το αποφασίζω, παρόλο που πιστεύω ότι μου χρειάζεται.

Δεν ξέρω γιατί, αλλά νιώθω ότι τα πάντα με πνίγουν. Θέλω να φύγω από όλους και όλα... γίνεται? Να πάω κάπου να απομονωθώ, να μη μπορεί να με "φτάσει" κανένας και να αδειάσω το μυαλό μου. Να κάνω ένα format ρε παιδί μου, μπας και δω τα πράγματα με καθαρό μάτι, γιατί τη δεδομένη στιγμή είναι λίγο θολό... μη σου πω ότι γυαλίζει κιόλας!

Σε αυτό (το "γυαλιστερό" μάτι) συμβάλλει και το γεγονός ότι παίζονται και κάτι παιχνιδάκια τώρα τελευταία, τα οποία εγώ δεν τα γουστάρω καθόλου. Κάτσε ρε φίλε.. εγώ ξέρω ότι "1 + 1 κάνουν 2". Τουλάχιστον με αυτή την πεποίθηση ζω τόσα χρόνια.

Και έρχεσαι εσύ και μου λες "Τρεις έντεκα, τρεις δώδεκα, τρεις δεκαπέντε και έντεκα και εφτά και οκτώ και δεκαοκτώ και πέντε και έξι και μισό" και τρέχα γύρευε. Ε άντε και γαμήσου στην τελική. Άμα είναι να μας βγει η ψυχή για να καταλήξουμε πάλι σε 2, να το βράσω. Τα πράγματα είναι απλά. Τώρα αν εσύ θες να τα κάνεις πολύπλοκα, με γεια σου, με χαρά σου, αλλά εγώ δεν έχω ούτε τη διάθεση, ούτε την ψυχολογία να ακολουθήσω.

Βασικά νιώθω ότι τα έχω κάνει όλα σαλάτα.. Και αναρωτιέμαι: αυτή η σαλάτα στο τέλος θα τρώγεται ή θα τη "φάω" καπέλο? Πως τα καταφέρνω κάθε φορά και μπουρδουκλώνομαι μόνη μου είναι απορίας άξιο. Καλά.. αν με ακούσεις να δίνω συμβουλές (για οτιδήποτε) στους άλλους, θα πεις "Αυτή έχει τη ζωή της σε σειρά". Που να'ξερες ότι στη θεωρία είμαι καλή, αλλά όταν πρόκειται να την εφαρμόσω στην πράξη, έχω ένα -μεγάλο- θεματάκι (άτσα και το οξύμωρο :Ρ). Πάντως, αυτό το πράγμα που όλοι είμαστε καλοί στο να δίνουμε συμβουλές στους άλλους, αλλά τα δικά μας τα σκατώνουμε, ποτέ δεν το κατάλαβα.

Τέσπα, ας αλλάξουμε θεματολογία:

Τo Πρωτοχρονιάτικο Σοκ και Δέος το θυμάσαι?  (Επειδή ξέρω ότι δεν το θυμάσαι, γι' αυτό το έκανα λινκ.. :Ρ) Τώρα που το θυμήθηκες λοιπόν, ήρθε η ώρα να μάθεις και περί τίνος πρόκειται. Ήγγικεν η ώρα, που λένε και στο χωριό μου. :Ρ 

Η κολλητή μου είναι έγκυος! :D Δεν ξέρουμε το φύλο ακόμα και δεν πρόκειται να το μάθουμε μέχρι αυτό το μικρό πλασματάκι αποφασίσει να βγει από την κοιλιά της μαμάς του. Εντάξει, εννοείται ότι με τον ερχομό του θα έρθουν τούμπα τα πάντα όλα, γι' αυτό και προσπαθώ να βλέπω τη φίλη μου όσο πιο συχνά μπορώ τώρα.

Σου έχω και part two όμως! Ίσως -το τονίζω, ίσως- γίνω νονά! Θα τρελαθώ από τη χαρά μου αν, εν τέλει, μου ζητήσουν να το βαφτίσω! Εννοείται πως θα το αγαπάω το ίδιο, είτε είμαι η νονά του, είτε η "θεία" του! 

Τελικά το φλουρί ήταν προάγγελος των καλών γεγονότων. Από τη μια η εγκυμοσύνη της φίλης μου, από την άλλη η απόκτηση του πτυχίου.. θέλω να ελπίζω πως το 2011 θα είναι gentle μαζί μου και θα συνεχίσει να μου φέρεται καλά. Κάπου προς τον Αύγουστο θα χρειαστεί να παρθούν κάποιες αποφάσεις. Το ξέρω ότι είναι νωρίς ακόμα, αλλά εγώ το σκέφτομαι από τώρα. Ό, τι είναι να γίνει, θα γίνει, θα μου πεις κ θα έχεις κ δίκιο.. Οψόμεθα λοιπόν!

Τσίμπα τώρα ένα λαλάκι που μου έχει κολλήσει τις τελευταίες των ημερών.

Kings Of Leon - Closer

*Πόσο καύλα φωνή παίζει να έχει ο τύπος? 

 Νομίζω ότι μπορώ να φτάσω σε οργασμό κάθε φορά που τον ακούω να τραγουδάει..

(Νταξ.. υπερβάλω λιγο...Καλά ντε! πολύ! :Ρ)

Άνω τελεία

Έστω ότι μια σχέση μπορεί να παρομοιαστεί ως κείμενο (οτιδήποτε κείμενο! Δεν είναι αυτό το θέμα μας και μη ρωτάς χαζά!).

Οι λέξεις που το αποτελούν είναι οι στιγμές, οι παράγραφοι οι διάφορες φάσεις της σχέσης και πάει λέγοντας.

Έχοντας αυτό υπόψιν λοιπόν, έχω να πω πως στη δική μου σχέση μπήκε χθες μια άνω τελεία.

Όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή, τα ενδεχόμενα είναι δυο:

1) η άνω τελεία γίνεται απλά κόμμα 

2) η άνω τελεία κατεβαίνει κάτω, υποβαθμίζεται σε απλή τελεία και από δίπλα έρχεται και μπαστακώνεται μια παύλα, σημειώνοντας έτσι το τέλος του κειμένου (μου).

Τις καλημέρες μου.

@#%^*!~?$"

Νεύρα.. πολλά νεύρα!
Μου φταίνε όλα...
Και γκρίνια.. απίστευτη γκρίνια για τα πάντα!
Πραγματικά νιώθω σαν εκείνα τα καρτούν που -όπου και να πάνε- έχουν ένα μαύρο σύννεφο πάνω από το κεφάλι τους, που βρέχει μονίμως.
Να! Σαν αυτό --->

Δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα, έχω ξενερώσει με τα πάντα...και σαν να μη φτάνει αυτό, νιώθω και μια μόνιμη κούραση. Έτσι, για να έχω να πορεύομαι.

Νομίζω πως η ζωή μου έχει βαλτώσει επικίνδυνα.
Θέλω να ξεκουνήσω επιτέλους, θέλω να προχωρήσω (ό,τι και αν σημαίνει αυτό, ούτε κι εγώ δεν το έχω διευκρινίσει ακόμα), να αλλάξω παραστάσεις, να εξελιχθώ, να αλλάξω level τελοσπάντων.
Κουράστηκα με αυτή τη στασιμότητα.

Ζωή μου, κάνε μου τη χάρη και ΚΟΥΝΗΣΟΥ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!!!

Καλό χειμώνα! Α! Και καλά μυαλά!

Τώρα μάλιστα! Σας επιτρέπω να το πείτε!! :Ρ 

Μπήκε ο χειμώνας λοιπόν! Στα χαρτιά δηλαδή και συγκεκριμένα σε αυτά του ημερολογίου (:Ρ), γιατί ουσιαστικά δεεεεεεεν...!!

Οπότε : Καλό χειμώνα και καλό μήνα να έχουμε παίδες! :)

Στο παρασύνθημα τώρα :

Εντάξει, νομίζω πως το πιάσατε το υπονοούμενο... δεν υπήρχε περίπτωση να κάνω ανάρτηση για να πω "καλό μήνα" μόνο.

So, 1η Δεκέμβρη σήμερα, όπερ μεθερμηνευόμενον ως: 

                                                       

                                          Παγκόσμια ημέρα κατά του AIDS

Δεν θα κάτσω να κάνω διάλεξη, άλλωστε μεγάλα παιδιά είμαστε, (θέλω να) πιστεύω ότι μερικά βασικά πράγματα τα γνωρίζουμε.

Το μόνο που θέλω να πω είναι "Ενημερωθείτε και Προφυλαχτείτε". Το πρώτο είναι δωρεάν και υπάρχει πλέον ΠΑΝΤΟΥ και το δεύτερο αποτελεί διαδικασία δευτερολέπτων... Δηλαδή έλεος.. πόσο ανεύθυνος μπορεί να είναι κάποιος ώστε να μην κάνει τίποτα από τα δυο?

Δεν είχα σκοπό να γράψω πολλά, αλλά ειλικρινά τώρα που τα σκέφτομαι εκνευρίζομαι.  

Πραγματικά θέλω να αρχίσω ανελέητα στα μπουνίδια το οποιοδήποτε 15χρονο (τώρα πια έχουν αρχίσει και πηδιούνται από πιο νωρίς, αλλά τέλοσπάντων...) το οποίο ξέρει μια χαρά να ανοίγει τα πόδια και να παίρνει αβέρτα πίπες, αλλά πάντα αναρωτιέται και μάλιστα εναγωνίως αν μπορεί να μείνει έγκυος από κατάποση σπέρματος... Και η "πλάκα" (γιατί μόνο για πλάκα δεν πρόκειται) είναι πως το μεγαλύτερο τους πρόβλημα είναι μια πιθανή εγκυμοσύνη. Για τα υπόλοιπα, ούτε λόγος! Βασικά, δεν ξέρω αν γνωρίζουν καν την ύπαρξη όλων των υπολοίπων. Πραγματικά εκνευρίζομαι αφάνταστα. Και δεν ξέρω ποιος φταίει για αυτή την κατάντια... Οι γονείς? Οι εκπαιδευτικοί? Η ανύπαρκτη σεξουαλική διαπαιδαγώγιση? 

Sorry κιόλας, αλλά αν πάρω σαν παράδειγμα τον εαυτό μου, δεν φταίει κανείς από τους παραπάνω. Τι εννοώ: Εμένα δεν με ενημέρωσε κανείς, δεν με πήρε κανείς από το χεράκι, ούσα έφηβη, να μου πει "Λόλα μου σήμερα θα μιλήσουμε για το σεξ". Mόνη μου ψάχτηκα πάνω στο θέμα. Με ενδιέφερε να μάθω. Ήθελα να νιώθω ασφάλεια και πίστευα πως η μέγιστη θα μου παρέχονταν μέσω της πληροφόρησης. Αφού πρώτα κατανόησα και εμπέδωσα τη "θεωρία" (προφύλαξη, ασθένειες, ΣΜΝ, AIDS κτλ), μετά προχώρησα στην "πράξη" και μάλιστα έχοντας πλήρη συναίσθηση του "τι", "πως" και "γιατί". 

Εκεί βέβαια που δεν αντέχω την ανευθυνότητα και την ηλιθιότητα είναι σε άτομα που είναι περίπου στην ηλικία μου.. Γιατί, άντε... πες ότι το 15χρονο "δικαιολογείται" (που δεν, αλλά τέλοσπάντων). Εσύ μωρή ηλίθια, είσαι 25 χρονών ΕΝΗΛΙΚΗ μουλάρα, δεν σου κόβει το έρμο? (όπου υπάρχουν "γαλλικά" μπορείτε να αλλάξετε το φύλο και να προσθέσετε τα αντίστοιχα για τους άντρες). Πραγματικά εκεί εξοργίζομαι... Και το κερασάκι στην τούρτα είναι πως ο κύριος προβληματισμός και σε αυτήν την περίπτωση είναι ο ίδιος "Μήπως είμαι έγκυος? Θα πάρω το χάπι της επόμενης μέρας" (Άτσαααααα... ανεβήκαμε και level..!! Τώρα ποιος σε πιάνει κοπελιά! Μπράβο.. Ηλίθια!) Τι να πω? Πραγματικά δεν έχω λόγια! 

Και η πλάκα είναι ότι γνωρίζω μια τέτοια ηλίθια. Η λεγάμενη κάθε φορά που χώριζε τον προηγούμενο και έβρισκε τον επόμενο, ορκιζότανε "Στο υπόσχομαι Λόλα μου ότι από εδώ και πέρα θα χρησιμοποιώ προφυλάξεις". Είχα βαρεθεί να το ακούω. Είναι η ίδια ακριβώς, η οποία μετά από κάποιο αριθμό πηδημάτων, όταν έφτανε η στιγμή που υπήρχε η υπόννοια πως ο άλλος δεν πρόλαβε να τραβηχτεί εγκαίρως, ερχότανε με την αγωνία ζωγραφισμένη στο πρόσωπο να μου κλαφτεί πως έχει καθυστέρηση. Ναι, έχεις καθυστέρηση, αλλά στο μυαλό!!! Χάπατο! Είχα φτάσει σε σημείο να θέλω να της δώσω προφυλακτικά, όταν ήξερα ότι θα βγει με καινούριο γκόμενο. Και υπενθυμίζω: δεν μιλάμε για ανήλικη, μιλάμε για ενήλικη!

Παρακάτω παραθέτω κάποια links που αφορούν τον ιό του AIDS. Ας υπάρχουν εδώ, λίγη παραπάνω πληροφόρηση και γνώση δεν έβλαψε ποτέ κανέναν μας. Και που ξέρεις... ίσως κάποια στιγμή, κάποια κορασίδα πληκτρολογώντας στον θείο Google τη φράση "Είμαι ηλίθια, έκανα σεξ χωρίς προφύλαξη, είμαι άραγε έγκυος?" να βρεθεί εδώ μέσα. Άντε μπας και ανοίξει και τα μάτια της, εκτός από τα πόδια της. Ελπίζω να αντέξει το κράξιμο και να φτάσει μέχρι εδώ που είναι τα links. :Ρ

www.hiv.gr

www.hivaids.gr

www.aids.org

hiv.humanism.gr (Forum σχετικά με τον ιό του AIDS)

Μπείτε στη σειρά τώρα να σας κεράσω γλειφιτζουράκια, μιας που ήσασταν καλά παιδάκια.. Μην σπρώχνεστε!! Σας βλέπω! 

Update:
Στο youtube, υπάρχει ενα βιντεάκι που είναι πολύ έξυπνο και διδακτικό ταυτόχρονα. Ρίξτε μια ματιά :)

Αϋπνίες...

Για να σηκωθώ εγώ από το κρεββάτι στις 4 τα ξημερώματα και να ανοίξω το λαπτοπ, μάλλον κάτι δεν πάει καλά... Όχι ότι δεν το έχω ξανακάνει, αλλά τώρα κάτι μοιάζει να μη με αφήνει σε ησυχία.

Ναι.. γύρισα από το γάμο, ναι.. πάντρεψα τη φίλη μου, ναι.. πέρασα καλά (αλλά αυτό είναι μια άλλη ανάρτηση την οποία και θα σας χρωστάω..)

Μέσα στη βαλίτσα του γυρισμού όμως, τρύπωσε χωρίς να το καταλάβω και ένα δίλημμα... κάτι το οποίο με τριβέλιζε καιρό, και το οποίο νόμιζα ότι το είχα λύσει, αλλά τελικά φευ... είναι εδώ ξανά και ζητάει απαντήσεις. Και οι απαντήσεις δεν έρχονται.. και θα μου πεις, τι είναι να έρθουν? Τραμ ή τρένο?

Πρώτη φορά νιώθω τόσο μπερδεμένη στη ζωή μου. Σε μια παρόμοια φάση παλιότερα, η απόφαση είχε παρθεί άμεσα και με συνοπτικές διαδικασίες. Πόνεσε πολύ, δε λέω, αλλά τότε ήμουνα σίγουρη για το 100% της ορθότητας της. Τώρα όμως? 

Τώρα τα πράγματα είναι πολύ ζόρικα. Το μυαλό μου έχει σκεφτεί όλες τις πιθανές εκδοχές, αλλά με τίποτα δεν είναι ευχαριστημένο. Και το χειρότερο: για τίποτα δεν είναι σίγουρο. Για κάθε απόφαση, υπάρχει και η αντίστοιχη αμφιβολία. Τις μισώ τις αμφιβολίες. Είναι πάντα εκεί για να σου θυμίζουν την πιθανότητα να φας τα μούτρα σου σε οποιοδήποτε δρόμο και αν διαλέξεις. 

Και να πεις ότι μπορώ να το συζητήσω με κάποιον δικό μου άνθρωπο, μπας και μπορέσω να βγάλω μια άκρη... Εκτός του ότι ήδη ξέρω καλά τις απαντήσεις τους, είναι τέτοιο το πρόβλημα που ό,τι και να μου πουν, ό,τι και να μου υποδείξουν, οι αμφιβολίες θα παραμένουν εκεί να με κοιτάζουν χαιρέκακα και το δίλημμα να περιμένει μια απάντηση, την οποία θα πρέπει να δώσω. Αυτό που με ζορίζει αρκετά είναι το γεγονός ότι ίσως πρόκειται για απόφαση ζωής (αν και εκ πρώτης όψεως δεν φαίνεται ότι το πρόβλημα είναι τέτοιας φύσης) και φοβάμαι... φοβάμαι πολύ να επιλέξω κάτι, που μετά από κάποιο καιρό ίσως το μετανιώσω. Και ξέρω πως αν πρόκειται να μετανιώσω κάτι, στην συγκεκριμένη περίπτωση θα το μετανιώσω πικρά...

Πρέπει να βάλω το μυαλό μου σε μια τάξη... να ζυγίσω όλες τις συνέπειες, να μετρήσω τα συν και τα πλην, να βάλω τις σκέψεις σε κουτάκια. Αλλά όσα κουτάκια και να αρχειοθετήσω, όσες ετικέτες και να κολλήσω, πάντα θα υπάρχει αυτό το ρημάδι το συναίσθημα που έρχεται σαν σίφουνας και στα κάνει όλα ρημαδιό...

Καληνύχτα... 

Time goes by so.. quickly!

Τον τελευταίο καιρό, έχω ένα "θέμα" με τον χρόνο. Και συγκεκριμένα με τον χρόνο που περνάει. 

Το συνειδητοποίησα ένα ζεστό βραδάκι κάπου στα μέσα του Ιούλη. Αφορμή στάθηκε η σκέψη μου ότι όπου να' ναι τελειώνει και το φετινό καλοκαίρι. Το καλοκαίρι είναι η αγαπημένη μου εποχή. Το λατρεύω. Αν μπορούσα να πάω σε ένα υπαρκτό μέρος που να είναι όλο το χρόνο καλοκαίρι, θα το έκανα.

Ναι.. τα'χω βάλει με το χρόνο. Μου τη δίνει που πέρναει τόσο γρήγορα, χωρίς καν να το καταλάβεις. Θυμώνω που θέλω να κάνω τόσα πράγματα, αλλά πάντα αυτός ο αλήτης τρέχει πριν από μένα και δεν τον προλαβαίνω. 

Αρχικά, με εκνευρίζει που το καλοκαίρι τελειώνει πάντα τόσο νωρίς (και ας έχουμε εδώ καλοκαίρι μέχρι τα μέσα σχεδόν του Οκτώβρη). 

Έπειτα μου τη δίνει το γεγονός ότι είμαστε με το αμόρε σχεδόν 3 χρόνια μαζί και δεν έχουμε καταφέρει να πάμε μια φορά διακοπές (πάντα κάτι προέκυπτε). 

Μου τη δίνει επίσης που όλες οι φίλες μου αρχίζουν και παντρεύονται, αρραβωνιάζονται, γεννάνε κτλ. Για να εξηγούμαι: δεν ζηλεύω (με την έννοια ότι θέλω κι εγώ κάτι τέτοιο. Άλλωστε, ένας γάμος δεν περιλαμβάνεται στα σχέδια μου, για την επόμενη πενταετία - τουλάχιστον). Αλλά εκνευρίζομαι που τις βλέπω να μπαίνουν σε μια άλλη φάση της ζωής τους (αν και για να είμαι ειλικρινής, δεν αλλάζει και τίποτα ουσιαστικό ούτε στις μεταξύ μας σχέσεις, ούτε στην καθημερινότητα μας), γιατί αυτό για μένα σημαίνει ένα και μόνο πράγμα: μεγαλώνεις. 

Δε θέλω να μεγαλώσω, ρε γαμώτο! Δεν προλαβαίνω! Δεν έχω κάνει ακόμα όλα αυτά που θα ήθελα να κάνω. Βλέποντας τα πάντα να προχωράνε προς τα μπρος, η επιθυμία μου να στυλώσω τα πόδια και να μην κουνήσω από εκεί που είμαι, γίνεται ακατανίκητη. Μπορεί να ακούγεται ήλιθιο, χαζό, αστείο ή κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο, αλλά στα 24 μου χρόνια νιώθω ακόμα παιδί. Ότι έχω άπλετο χρόνο μπροστά μου να κάνω ό,τι θέλω με όλη την άνεση μου και ότι ο χρόνος μπορεί να περιμένει. Κι εκεί λοιπόν, που παίζω αμέριμνη με τα παιχνίδια μου, σκεφτόμενη ότι "οκ, δεν βιαζόμαστε, καλά είμαστε", χράπ! έρχονται τα γεγονότα και μου τραβάνε το χαλάκι κάτω από τα πόδια και πάρ'την κάτω τη δικιά σου! Και δυστυχώς, η τούμπα ήταν καλή και πόνεσε πολύ!

Ναι, το παραδέχομαι.. δεν είχα καταλάβει πως ο χρόνος περνάει τόσο γρήγορα, μέχρι που μου ήρθε κατακούτελα η κεραμίδα από την αλλαγή level στη ζωή των φίλων μου. Έφαγα μεγάλη φρίκη και ακόμα αδυνατώ να το χωνέψω. Το ξέρω ότι ίσως ακούγομαι παράλογη, αλλά πραγματικά δεν ξέρω το λόγο που με τρομοκρατεί τόσο πολύ το πέρασμα του χρόνου. Δεν είναι το γεγονός της "γήρανσης" που με τρομάζει, καμία σχέση. Με αυτό έχω ήδη συμφιλιωθεί (όταν κάνω ανάρτηση φρικαρισμένη για την πρώτη ρυτίδα που εμφανίστηκε, να θυμηθείτε να με στείλετε εδώ!) Αυτό που με φοβίζει είναι ότι ίσως ποτέ δεν θα καταφέρω να κάνω όλα αυτά που ονειρεύομαι και σκέφτομαι, γιατί πάντα ο χρόνος θα με προσπερνάει και θα με αφήνει πίσω. 

Μακάρι να υπήρχε κάτι να μπορούσα να ρυθμίζω το χρόνο όπως εγώ γουστάρω: 

Καλοκαίρι, διακοπές, όμορφες στιγμές: slow motion.

Εξεταστική, δουλειά, γκρίνιες: fast forward. 

Ωραία δεν θα ήταν?

Μήπως, λέω εγώ τωρα, μήπως έχετε υπόψιν σας κανένα τέτοιο gadgetακι? Κάτι σε χαλινάρι χρόνου ίσως?

***Η εικόνα είναι παρμένη από εδώ.

Σκέψεις και αποφάσεις

Δεν είχα σκοπό να γράψω τόσο σύντομα, αλλά θα το κάνω. Νιώθω πως αν δεν το βγάλω απο μέσα μου, θα σκάσω! Αλλά κάτι τέτοιο δεν το θέλουμε.... ή όχι;;;

Τον τελευταίο καιρό συνέβησαν κάποια πράγματα στη ζωή μου, τα οποία ναι μεν δε με αφορούσαν άμεσα, με επηρρέασαν δε και με παρακίνησαν να σκεφτώ κάποια πράγματα. 

Είμαι 24 χρονών και μέχρι τώρα στη ζωή μου πάντα έβαζα τον εαυτό μου να μπαίνει στη διαδικασία του να προβληματίζεται για το αν η οποιαδήποτε απλή κίνηση, λέξη, πράξη, θα ενοχλήσει τους άλλους. Πάντα καταπιεζόμουν να κάνω πράγματα τα οποία ίσως και να μη με ευχαριστούσαν, μόνο και μόνο για να μην έχω πάνω από το κεφάλι μου κάποιον να μουρμουρίζει. Έδινα τόπο στην οργή και άφηνα ασυζήτητα πράγματα τα οποία με ενοχλούσαν, γιατί ήξερα πως όσο και να προσπαθήσω το δίκιο μου δεν θα το έβρισκα, ακόμα και αν έβγαζε μάτι.

Όλα αυτά όμως, τώρα πια τελειώσανε! Τέρμα, φινίτο, καπούτ, ΤΕΛΟΣ!

Από εδώ και πέρα θα κάνω μόνο ό, τι με ευχαριστεί, ό,τι γουστάρω εγώ και δεν θα καταπιεστώ ποτέ ξανά για τίποτα και για κανένα, οποιοσδήποτε και να είναι αυτός. Ίσως ακούγεται άκρως εγωιστικό, αλλά πιστέψτε με.... έτσι και κάτσεις και το σκεφτείς, είναι το πιο λογικό. 

Και επειδή δεν θέλω να μπει ανάποδα, μουρτζούφλικα και γκρινιάρικα ο μήνας, πάρτε και ένα τραγουδάκι, να γουστάρετε!