Θυμάστε τότε που....

... μου είχανε πει πως το 2012 θα παντρευτώ; 

Και πως το όνομα αυτού θα έχει 7 γράμματα;

Και πως λυσσάξατε όοοολοι πως θα τον λένε "μαλάκα"?

Ε... το 2012 ήρθε, δεν παντρεύτηκα δόξα το Θεό, αλλά τον μαλάκα τον γνώρισα.

Σε τέσσερις παρακαλώ διαφορετικές εκδοχές, με την τέταρτη να κερδίζει το βραβείο Νόμπελ μαλακίας. Άμα πω πως έχω παράπονο, θα πέσει φωτιά να με κάψει.

Αλλά, για να μην είμαι άδικη, ο μεγαλύτερος μαλάκας ήμουν εγώ, που ανέχτηκα όλες αυτές τις ηλίθιες συμπεριφορές και δεν μοίραζα άκυρα με τη σέσουλα.

Τέσπα, θα επιζήσω. 

Αυτό που έμαθα πάντως, είναι το εξής: οι μαλάκες είναι ανίκητοι. Πειστείτε από τη δική μου εμπειρία και don't try this at home.

Σας φιλώ!

Τα φαινόμενα απατούν...

Άλλες φορές ναι, άλλες όχι... Στη δική μου περίπτωση τα φαινόμενα όχι μόνο με απάτησαν, αλλά ήταν τόσο αληθοφανή που περνούσαν για πραγματικότητα.

Και πάνω σε αυτή την επίπλαστη πραγματικότητα εγώ κατέβαλλα προσπάθεια όσο καμία άλλη φορά, ένιωθα, έκανα όνειρα, ζούσα και υπήρχα. Για πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωθα την ευτυχία όπως θα έπρεπε να είναι. Πρώτη φορά καταλάβαινα τι σημαίνει η φράση "σκάω απο ευτυχία". Δεν μου έφταναν οι ώρες, οι μέρες, οι μήνες κοντά του. Μου φαινόταν πως περνάνε τόσο μα τόσο γρήγορα και δεν προλάβαινα να τον χορτάσω. Ήμουν σχεδόν σίγουρη πως "Ώπα, εδώ είμαστε!", παρόλο που έβαζα πάντα τον εαυτό μου δεύτερο, για να είναι καλά εκείνος.
Και ξαφνικά, από το πουθενά, καταρρέουν όλα. Ίσως όχι από το πουθενά ακριβώς. Ίσως είχα δείγματα, τα οποία υποσυνείδητα επέλεγα να μη δω. Ξαφνικά, φανερώνεται ποιος πραγματικά είναι αυτός ο άνθρωπος που είχα δίπλα μου. Και το αγγελικό πρόσωπο γίνεται μια άθλια παραμόρφωση. Δεν ξέρω για τι πρέπει να θρηνήσω... Για μένα, για εκείνον, για τα συναισθήματα, για τα πράγματα που επένδυσα πάνω του, για τις προσπάθειες μου που πήγαιναν άπατες, για ποιο από όλα ή για όλα μαζί?
Και να'μαι τώρα εδώ να προσπαθώ κάθε μέρα να τον σκοτώσω μέσα μου, να προσπαθώ να τον μισήσω, να προσπαθώ να ανασυγκροτήσω τα κομμάτια μου, να συνεχίσω τη ζωή μου. Μέσα μου όλα είναι διαλυμένα, κρανίου τόπος. Και παλεύει η αγάπη με το μίσος. Και λογικά, ενώ θα έπρεπε να νικά το μίσος, η αγάπη ανακυρήσσεται νικήτρια κάθε μέρα. Καταλήγω να μισώ τον εαυτό μου που μου λείπει, που τον σκέφτομαι, που δεν είμαι αρκετά δυνατή, ίσως και εγωίστρια, ώστε να τον ξεριζώσω μια για πάντα από μέσα μου.

Οι Κυριακές πονάνε πάντα πιο πολύ...

Έρωτας!

Και αυτό:



Και κανονικά! Με την κυριολεκτική έννοια της λέξης.. feelings, you know! Τελικά όντως... τα καλύτερα έρχονται εκεί που δεν το περιμένεις! ;-)

Αχμ...

Εεεε.. γεια! Τι κάνετε? Όλοι καλά?
Ναι, δεν κάνουν "πουλάκια" τα μάτια σας. Ναι, στο σωστό μπλογκ είστε. Ναι βρε σας λέω, στο Λολο-μπλογκ είστε! Μπααααααα... δεν με πιστεύετε κιόλας! :Ρ

Ξέρω ότι χάθηκα, αλλά για πολλούς και διάφορους λόγους, δεν είχα διάθεση να γράψω. Συνέβησαν πολλά, πάρα πολλά το τελευταίο διάστημα. Και λέγοντας "τελευταίο διάστημα", εννοούμε από Δεκέμβρη και μετά.

Ζορίστηκα πολύ, καταπιέστηκα. Και πάνω που άρχισα να ηρεμώ, να παίρνω απόφαση πως κάποια πράγματα απλά δεν θα συμβούν ποτέ και άρχισα να τα αφήνω πίσω μου, έγινε μια κίνηση που την ήθελα πάρα πολύ, μια κίνηση που πραγματικά δεν περίμενα ποτέ να γίνει (και τελικά θα ήταν καλύτερα να μην είχε γίνει ποτέ). Αρχικά αιφνιδιάστηκα, η αλήθεια είναι. Έπειτα, αφού πήρα την ικανοποίηση της μεταμέλειας και της αίτησης συγχώρεσης, αποφάσισα να δώσω μια δεύτερη ευκαιρία κυρίως επειδή το ήθελα, αλλά και επειδή γενικά πιστεύω πως οι ευκαιρίες είναι για να δίνονται στους ανθρώπους. Άλλωστα τα λάθη είναι ανθρώπινα, σωστά?
Σωστά! 

Όμως όταν έχεις να κάνεις με τέρμα εγωιστές και τιποτένιους ανθρώπους, μην περιμένεις προκοπή. Κανονικά, θα έπρεπε να έχω ρίξει άκυρο από την αρχή αρχή, πριν μπλέξουμε τόσο πολύ. Αλλά βλέπεις, όταν δεν έχεις να ασχοληθείς με τίποτα αξιόλογο, λες "Γιατί όχι?". Και κάπως έτσι, περνάει ο καιρός, βλέπεις ότι περνάς καλύτερα από όσο φανταζόσουν και κάπου εκεί πατάς τη μπανανόφλουδα. Την οποία μπανανόφλουδα, την έβλεπες μπροστά σου, αλλά την πάτησες γιατί πίστευες πως δεν θα γλιστρήσεις. Σου έχω νέα! Γλιστράει σαν διάολος! Όσο και να προσέξεις, ένα σλάλομ θα το κάνεις. 

Πάνω λοιπόν που περνάς "πιο-τέλεια-δεν-έχει", έρχεται κάτι και σου γκρεμίζει αυτό που ζεις με μια ριπή του ανέμου. Και εκεί πονάς. Και σου σκίζεται η καρδιά, αλλά σφίγγεις τα δόντια και κάνεις αυτό που πρέπει. Που πρέπει, όχι που θες. Το παλεύεις, δεν το σκέφτεσαι και περνάει ο καιρός και ενώ μέσα σου ελπίζεις ότι κάτι θα γίνει, σταδιακά αρχίζεις και το αποβάλλεις. Και τη στιγμή ακριβώς που δεν πρέπει, που έχεις ήδη αρχίσει να αποστασιοποιείσαι, γίνεται αυτή η αναθεματισμένη κίνηση που τόσο πολύ ήθελες και περίμενες. Παίρνεις την ικανοποίηση της μεταμέλειας. Παίρνεις την ικανοποίηση που έριξε τα μούτρα του. Νιώθεις ότι άξιζε την τόση καταπίεση, την τόση εγκράτεια, πως τέλοσπάντων, βγήκες από πάνω και εσύ και η αξιοπρέπειά σου. 

Μόλις λοιπόν πάρεις την ικανοποίηση αυτή, χάνεται όοολη η λογική που σε έκανε κουμάντο τόσο καιρό και λύνεις τα συναισθήματα που κρατούσες δεμένα. Μπράβο! Μόλις έχασες το παιχνίδι. Γιατί αν είχες λίγο μυαλό ή μάλλον, αν συνέχιζες να σκέφτεσαι βάσει λογικής, θα έβλεπες πως όλη αυτή η μεταμέλεια είναι ένα προπέτασμα καπνού. Γιατί, όταν του εγωιστή του πατήσεις τον κάλο, δεν θα το αφήσει να περάσει έτσι. Και εγώ πάτησα ένα μεγάλο κάλο και μάλιστα με 12ποντη γόβα. Κοντά δυο βδομάδες κράτησε το παραπέτασμα. Μετά άρχισε να ξεδιαλύνει το τοπίο. Και μάντεψε, αυτό που αρχίζει να αχνοφαίνεται, δεν σου αρέσει καθόλου. Μα τώρα είναι πια αργά, γιατί εσύ αποφάσισες και έδωσες την ευκαιρία. Δεν μπορείς να την πάρεις πίσω.. Και το καλύτερο από όλα είναι, πως ο άλλος την εκμεταλλεύτηκε όσο καλύτερα μπορούσε, ώστε να σου τρίψει στα μούτρα τη γόβα με την οποία του είχες πατήσει πρωτύτερα τον κάλο. Σ' άρεσε? Όχι ε? Ευκαιρίες δεν ήθελες να δώσεις? Λούσου τα τώρα και σκασμός! 

Και εκεί που αναζητάς ένα γαμημένο closure και τα παίζεις όλα για όλα, έρχεται η απάντηση μέσα από τη σιωπή. Πολλές φορές η σιωπή μπορεί να πει πολλά περισσότερα από ολόκληρες ώρες συζητήσεων. Σ' αυτό λοιπόν το σημείο είναι που καταλαβαίνεις ότι τελικά δεν χρειάζεται να δίνεις δεύτερες ευκαιρίες σε αυτούς που δεν αξίζουν ούτε καν την πρώτη, που απογοητεύεσαι γιατί περίμενες μεγάλα πράγματα από μικρούς ανθρώπους, που τελοσπάντων συνειδητοποιείς πως για μια ακόμη φορά είσαι τόσο στόκος που, ενώ το πράγμα "φώναζε" από μακριά, συνέχιζες να κάνεις της καρδιάς σου - γιατί αν έκανες του κεφαλιού σου δεν θα φτάναμε ως εδώ. Παίξαμε με τη φωτιά, "αρπάξαμε" λίγο και πιάσαμε το μπουκάλι να τη σβήσουμε. Με τρόμο διαπιστώσαμε, μόλις βρεθήκαμε ανάμεσα στις φλόγες, ότι το μπουκάλι δεν είχε μέσα νερό, αλλά πετρέλαιο. Αλλά τότε ήταν ήδη αργά. Τσουρουφλιστήκαμε καλά καλά, δεν μπορώ να πω. 

Μέσα σε όλο αυτό τον ορυμαγδό, συνυπολόγισε και διάφορα άλλα θέματα οικονομικής και επαγγελματικής φύσεως και μόλις κατάλαβες που χάθηκε τόσο καιρό το Λολάκι.

Και τώρα που σε ψυχοπλάκωσα... καλωσήρθα πίσω βρε! :Ρ

Στιγμές που δεν σ' έχω...

Γ. Μαζωνάκης - "Στιγμές που δεν σ'έχω"

"Η ώρα περνάει, η ανάγκη πονάει..."

"Δωσ'τα μου όλα για να'χω να αντέχω στιγμές που δεν σ' έχω κι αργείς..."

"'Γδύσε με τώρα, σβήσε τα φώτα', εκεί έχω μείνει εγώ..."

Αυτά. Χωρίς πολλά πολλά.

Dear Santa...

Κανονικά, πάει πολύς καιρός που έχω σταματήσει να πιστεύω σε σένα. Αλλά επειδή πέρυσι τέτοιο καιρό σου ζήτησα κάτι και μου το έφερες , αποδεικνύοντας μου περίτρανα ότι  ΝΑΙ! υπάρχεις, λέω να δοκιμάσω και φέτος την τύχη μου. :) Ξέρω ότι είμαι λίγο της τελευταίας στιγμής, αλλά αυτό που θα σου ζητήσω δεν χρειάζεται να το βρω κάτω από το δέντρο μου την 1η του μήνα. Έχεις στη διάθεσή σου και όλες τις υπόλοιπες 365 μέρες του 2012 (και πριν κράξεις να σου πω πως το 2012 είναι δίσεκτο και πως άντε κουφαλίτσα σου έφεξε πάλι γιατί έχεις και ένα 24ωρο plus!).

Λοιπόν, δεν ξέρω αν φέτος ήμουνα καλό κορίτσι.. Η αλήθεια είναι ότι άθελά μου (?) στεναχώρησα κάποιους ανθρώπους, αλλά δεν γινόταν να συνεχίσω να διατηρώ μια κατάσταση η οποία είχε φτάσει στο απροχώρητο. Έκανα και κάποια πραγματάκια τα οποία δεν τα λες και την επιτομή του σωστού, σύμφωνα πάντα με την κοινή λογική. Νταξ, με λίγα λόγια ήμουν λίγο σκατόπαιδο, αλλά οκ... εγώ ξέρω πως είσαι καλός και πως πας δώρα και στα άτακτα παιδάκια, οπότε προχωράω στο παρασύνθημα.

Πέρα από τα τετριμμένα, αλλά τόσο σηματικά υγεία, αγάπη, δουλειές, σεξ, λεφτά, θέλω να σου ζήτήσω αυτό: 

μια σοκολάτα!

Αλλά πρόσεξε, δεν θα είναι μια οποιαδήποτε σοκολάτα, αλλά μια σοκολάτα την οποία θα την κρατάει ένας τύπος που -με προσέχεις?- θα έχει μεγαλύτερα @@ από μένα. Προφανώς και ανατομικά θα είναι μεγαλύτερα...hello! Το εννοώ με τη μεταφορική του έννοια. Ε τώρα δεν νομίζω ότι πρέπει να αναφέρω πως πρέπει να είναι όμορφος, έξυπνος, πνευματώδης και μπλα μπλα μπλα... Να έχει όλα τα καλά του Θεού δηλαδής. Ή το κάνουμε σωστά ή δεν το κάνουμε καθόλου.

Αυτό ήθελα να ζητήσω καλέ μου ΑγιοΒασίλη. 

Κάτω από το δέντρο θα σου αφήσω ένα μπουκάλι βότκα και ξηροκάρπια, γιατί πόσο γάλα και μπισκότα να αντέξεις και εσύ ο έρμος?

Σε φιλώ,

Λόλα 

Υ.Γ. : Κοίτα... επειδή αυτό που ζητάω είναι είδος προς εξαφάνιση, αν αποφασίσεις να μου φέρεις μόνο τη σοκολάτα, ας είναι τουλάχιστον η γνωστή αμυγδάλου. Και μην τσιγκουνευτείς και μου φέρεις τη μικρή! Φέρε μου μια μεγάλη να πνίξω τον πόνο μου..! Ευχαριστώ! :)

***

Καλή (Πρωτο)Χρονιά! 

Το 2012 ας είναι η χρονιά που θα καταφέρουμε να σπάσουμε τα δεσμά μας, να γκρεμίσουμε τα τείχη μας, να πάρουμε τα ρίσκα μας και να τολμήσουμε να κάνουμε όλα όσα δεν κάναμε το περασμένο έτος.

Εύχομαι τα καλύτερα για όλους μας! :)

***

Και χωρίς συνταγή ιατρού...

Για να μην αποτρελαθείς τελείως, να τι κάνεις άμα στη "βαρέσει"....
Μπορεί να μην καταλήξεις κάπου συγκεκριμένα, αλλά τουλάχιστον θα αποσυμπιεστείς κάπως...

Όχι, δεν το έγραψα εγώ

Η αγαπημένη μου

Απλά, λιτά και απέριττα..

Χρόνια πολλά και κυρίως καλά!

Καλά Χριστούγεννα, παίδες!

Ό,τι επιθυμείτε!

:-)

A "thank you" note

Ευχαριστώ...

που έκατσες και με άκουσες...

που έκανες τον κόπο να μπεις στο πρόβλημά μου, όσο χαζό και αν είναι...

που με ανάγκασες να σκεφτώ πράγματα...

που μου έδειξες το δρόμο και τον τρόπο να σκέφτομαι "έξω από τα κουτάκια" (όπως λες)...

που μου έκαψες όσα εγκεφαλικά κύτταρα έχω αφήσει ακόμα άκαφτα... :Ρ (αστειάκι)

που δεν μου χάιδεψες τα αυτιά...

που με συμβούλεψες...

που ακόμα και αν οι αποφάσεις μου είναι ηλίθιες, μου είπες "εγώ μαζί σου!"...

που εξακολουθείς να με ρωτάς για τις εξελίξεις...

Μα πάνω από όλα, σ' ευχαριστώ που ήρθες ουρανοκατέβατος, από το "πουθενά" (σχεδόν) και απλά ενδιαφέρθηκες... χωρίς προσωπικό όφελος, χωρίς να περιμένεις κάτι. Απλά το έκανες..

Ξέρεις εσύ ποιος/α είσαι και αυτό φτάνει! :)

P.S: Εύχομαι να συνεχίσω να είμαι γουρλού! :Ρ χαχα!

Now what?

Ωραία... κατάφερα να βάλω το "πρέπει" πάνω από το "θέλω". Ζορίστηκα -παραδόξως όχι πολύ- αλλά τα κατάφερα. Έχω σταθεί στο ύψος μου και έχω φανεί υπεράνω (είμαι/ το παίζω, δεν έχει σημασία. Αυτό που φαίνεται προς τα έξω μετράει :Ρ). Όχι υστερίες, όχι βιαστικές κινήσεις... Απλά περιμένω μια συγκεκριμένη κίνηση, κάτι που ίσως να μην έρθει ποτέ (που παρεπιπτόντως, είναι και το πιθανότερο σενάριο). Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πως "οκ μωρέ, τι είχαμε, τι χάσαμε", "σιγά τα ωά", "μπλα-μπλα-μπλα", "μπλα-μπλα-μπλα". Ξέρω πολύ καλά πως δεν αξίζει καν τον κόπο και τη φαιά ουσία που καταναλώνω και πως στο μέλλον θα με μουτζώνω αφειδώς κάθε φορά που θα το σκέφτομαι. Παρόλα αυτά ασχολούμαι, προφανώς χωρίς να εκτίθεμαι εκεί που δεν πρέπει. Έχω δει κάποια ψήγματα αντίδρασης από την αντίπαλη "όχθη" και τα έχω υπεραναλύσει (κλασσική Λόλα). Περιττό να πω πως δεν κατέληξα σε συγκεκριμένο συμπέρασμα (κλασσική Λόλα, επίσης).

Θαυμάσια...

Με λίγα λόγια, έχω φάει τα κομμάτια μου. (Αστακούλη, είχες δίκιο τελικά! :Ρ) Πραγματικά, δεν ξέρω ποιο από τα δύο εμπλεκόμενα μέρη έχει φάει περισσότερο τα κομμάτια του. 

Νταξ, προς τα έξω έχω βγει η σούπερ ουάου γκόμενα που έχει επίπεδο, είναι κυρία και υπεράνω, βάζει την αξιοπρέπειά της πάνω από όλα κτλ κτλ. 

Πες μου όμως, πραγματικά τώρα, έχει σημασία όλο αυτό, ενώ εγώ τρώγομαι?

Δεν μετανιώνω που δεν αντέδρασα σπασμωδικά, που μου επιβλήθηκα, που φέρθηκα συγκροτημένα και συγκρατημένα. Όχι, σε καμία περίπτωση. Ξέρω πως υπέρ μου θα είναι αυτό μακροπρόθεσμα.

Αλλά καταπιέζομαι ρε γαμώτο και είμαι να σκάσω! Από την άλλη όμως, δεν θέλω και να κάνω πίσω, γιατί για πρώτη φορά έβαλα τον εγωισμό μου και μένα πάνω από όλα.

Α ρε Λόλα... Γαμώ το κεφάλι σου, γαμώ τα μυαλά σου, γαμώ τις επιλογές σου, γαμώ, γαμώ, γαμώ...!

Ουφ!

Επιβάλλεται..

να βάλω το "ΠΡΕΠΕΙ" πάνω από το "ΘΕΛΩ".

Θα το κάνω άραγε?

Transformers

Εντάξει.. μπορώ πια με σιγουριά να πω πως δεν με αναγνωρίζω. Δεν ξέρω αν είναι για καλό ή για κακό, άλλωστε αυτό μόνο ο χρόνος μπορεί να το δείξει. 

Έχω χάσει τον εαυτό μου ή απλά είναι η φυσική διαδικασία της ωρίμανσης? ( Όχι, δεν είμαι τυρί, ούτε κρασί! :Ρ) Ό,τι και να είναι πάντως, με κάνει εν μέρει να τρομάζω με μένα την ίδια.. Δεν ξέρω τι συμβαίνει, αλλά εδώ και κάποιο διάστημα με πιάνω πολλές φορές να σκέφτομαι και να ενεργώ τελείως διαφορετικά από ότι συνήθιζα. Πιο συγκροτημένα? Πιο συγκρατημένα? Πιο ενσυνείδητα ίσως? 

Πραγματικά δεν έχω αποφανθεί ακόμα για το αν μου αρέσει όλο αυτό. Ομολογώ πως ώρες ώρες μου λείπει ο παρορμητικός μου εαυτός, αυτός που έπαιρνε φόρα και πήγαινε με το κεφάλι κατευθείαν στον τοίχο. Θα μπορούσε πάντως κάποιος να πει πως είναι και το αίσθημα της αυτοπροστασίας που μάλλον άρχισε να λειτουργεί, κάπως καθυστερημένα ίσως.

Μόλις χθες ανακάλυψα πόσο υπεράνω (μπορώ να) είμαι. 

Πως τελικά σκέφτομαι και αναλύω πράγματα και καταστάσεις περισσότερο από όσο νομίζω.

Πως μπορώ να συγκρατηθώ όταν πρέπει. 

Πως μπορώ να διαλύσω κάποιον απλά με δυο λόγια και μάλιστα όχι με αυτά που θα περίμενε να ακούσει. 

Πως μπορώ να κάνω μια ήρεμη συζήτηση, ενώ μέσα μου βράζω από τα νεύρα, την απογοήτευση, το θυμό. 

Πως μπορώ απλά να συγκρατηθώ και να μην ουρλιάζω σαν υστερική, εκεί που κάποια άλλη φορά θα είχε γίνει της Βαγδάτης από τις φωνές. 

Πως τελικά, όσο και να νευριάσω, δεν μπορώ για κανένα λόγο να σηκώσω χέρι. 

Η Λόλα αγνοείται ή μήπως τώρα είναι που βρέθηκε...?

Ange ou Demon?

Θα με τρελάνουν αυτές οι δυο!

Την βλέπεις την κοπελιά εδώ δίπλα? Αυτή είμαι εγώ (αν αφαιρέσεις το ξανθό μαλλί, το αιλάινερ μέχρι τον κρόταφο και το ροζ -ιου!- κραγιόν. Σου' φυγε ο ενθουσιασμός τώρα ε? :Ρ ).

Λες και δεν μου έφταναν όλα τα άλλα, τελευταία απέκτησα και δυο εχμ... κατοικίδια να το πω? Θα το πω! 

Αυτά τα κατοικίδια που λες, ένα αγγελάκι και ένα διαβολάκι, εδρεύουν στο ακατοίκητό μου, aka στο κεφάλι μου. Και εγώ που νόμιζα ότι αυτό το κεφάλι έχει μόνο άχυρα μέσα... κοίτα να δεις τι ανακαλύπτει κανείς καμιά φορά! :Ρ

Το καλό μου το αγγελάκι μου λέει συνέχεια: "Καλή μου Λόλα, κάτσε στα αυγά σου και μην ξανοίγεσαι, γιατί θα το φας το κεφάλι σου και θα έχουμε ντράβαλα πάλι. Αφού δεν είσαι σίγουρη για τίποτα, γιατί να περιπλέξεις τα πράγματα? Μια χαρούλα περνάς.. γιατί να το χαλάσεις? Το παιχνίδι είναι χαμένο από την αρχή, τι σε κάνει να πιστεύεις πως κάτι θα αλλάξει τώρα? Άσε λοιπόν κατά μέρος τα χαζά που σκέφτεσαι και συγκεντρώσου σε παρακαλώ! Να χαρείς!".

Και εκεί που λέω "Οοοκ, αράζουμε στα κυβικά μας, συγκεντρωνόμαστε και συνεχίζουμε στο ίδιο τέμπο", έρχεται το διαβολάκι στο άλλο αυτί και αρχίζει το ψηστήρι:
"Αφού ξέρεις καλά πως στο τέλος θα την κάνεις τη μαλακία σου, γιατί το αρνείσαι? Και εξάλλου, γιατί να μη δοκιμάσεις, γιατί να μην προσπαθήσεις? Εσύ δεν είσαι αυτή που πάντα λέει ότι προτιμά να μετανιώνει για αυτά που έκανε και όχι για αυτά που δεν τόλμησε ποτέ να κάνει? Όλο λόγια είσαι Λολάκι, όλο λόγια.. Κότα λειράτη! Ωραία, μπορεί να το φας το κεφάλι σου.. Και? Πρώτη φορά θα είναι? 'Η μήπως τελευταία? Έλα και δεν θέλω τέτοια... Πού πήγε ο δυναμισμός σου? Τα κότσια που λες ότι έχεις?".

Η αλήθεια είναι πως θέλω να ακούσω το αγγελάκι -φωνή της λογικής is it's middle name- αλλά και αυτό το διαβολάκι -λέγε με και παρόρμηση- δεν βγάζει λίγο το σκασμό! Ουφ! Δεν ξέρω τι θα κάνω ακόμα... Μεταξύ μας, όλοι ξέρουμε πως κατα πάσα πιθανότητα, θα ακολουθήσω τις "συμβουλές" του διαβολακίου (είπαμε... το "ρετιρέ" είναι ακατοίκητο!)... Αλλά το τρενάρω, μπας και καταφέρω για μια φορά στη ζωή μου να χαλιναγωγήσω τον παρορμητισμό μου και να φερθώ σαν ώριμος, σκεπτόμενος, ενήλικος άνθρωπος. (Ναι, εδώ γελάμε! :Ρ)

Αρχίσαμεεεεε....

Μέχρι πριν λίγο καιρό είχαμε το "Πότε θα πάρεις πτυχίο?".

Τώρα αρχίσαμε τα "Μήπως να ανέβαινες? Και εκεί κάτω που είσαι τι κάνεις?".

Ααααα.. θα τα πάρωωω..!

Δεν θέλω να ανέβω λέμε! Θέλω να μείνω εδώ! Εδώ περνάω καλά.

Νταξ, μπορεί να είμαι στην άλλη άκρη της Ελλάδας, το καταλαβαίνω πως δεν σας είναι εύκολο, ούτε ευχάριστο που είμαι τόσο μακρυά και δεν μπορείτε να με "φτάσετε" ανα πάσα ώρα και στιγμή, αλλά δεν αντέχω ούτε στην σκέψη να γυρίσω πίσω. Και, άντε... πες ότι δεν γυρνάω στον τόπο που γεννήθηκα, αλλά σε κάποια κοντινή πόλη... Πόσο εύκολο νομίζετε ότι είναι να ξαναρχίσω από την αρχή? 

Δεν θέλω... Δεν θέλω... Δεν θέλω, λέμεεεεε!

Ποτέ μη λες "ποτέ"!

Σοφή κουβέντα αυτή τελικά. Το είδα να συμβαίνει και μάλιστα με πρωταγωνιστή τον ίδιο μου τον εαυτό. 

Τελικά διαπίστωσα πως μεγαλώνοντας, ο άνθρωπος αλλάζει. Φιλοσοφεί κάποια πράγματα και πολλές φορές καταλήγει να αυτοαναιρεί τα ίδια του τα "πιστεύω". Αν πριν κάποια χρόνια μου έλεγε κάποιος "Λόλα μου σε Χ χρόνια από τώρα, εσύ θα κάνεις αυτό και εκείνο και το άλλο", δεν υπήρχε περίπτωση να το πίστευα. Το πιο πιθανό θα ήταν να προσπαθούσα να τον πείσω πως δεν υπάρχει "ούτε μια στο εκατομμύριο" περίπτωση να συμβεί κάτι τέτοιο και φυσικά θα ανέλυα και τα επιχειρήματά μου και τους λόγους για τους οποίους "κόβω το κεφάλι μου".

Ε... πίστεψε με: με τα σημερινά δεδομένα το είχα χάσει το σκάλπ μου και δεν το ήξερα.

Αυτό που με τρομάζει περισσότερο από όλα όμως, δεν είναι το γεγονός πως άλλαξα άρδην κοσμοθεωρία, αλλά πως πλέον κάνω κάποια πράγματα εντελώς ενσυνείδητα. Δεν ξέρω τι πραγματικά συμβαίνει, ούτε πως ακριβώς προέκυψε και με ποιο τρόπο, αλλά θα τολμούσα να πω πως μερικές φορές δεν με αναγνωρίζω. Βέβαια, αυτό μόνο καλό μπορεί να είναι. Διότι έτσι σιγά σιγά ανακαλύπτω (πειραματιζόμενη η αλήθεια είναι) τον εαυτό μου όλο και βαθύτερα και διερευνώ τα όριά του. Τολμώ να πω πως μου αρέσει το νέο μου "εγώ", αν και μερικές φορές είναι τέρμα εγωιστικό. Νιώθω πως μέσα από όλη αυτή τη διαδικασία ατσαλώνω τον εαυτό μου.

Μπορεί όλο αυτό να φαίνεται ένα χάος σε κάποιον εξωτερικό παρατηρητή, αλλά προσωπικά, έχω βρει την ηρεμία μου. Καιρό είχα να αισθανθώ τόσο ήρεμη. Προσπαθώ να το απολαύσω για όσο κρατήσει και ειλικρινά εύχομαι να κρατήσει πολύ. Ήταν κάτι που πραγματικά το είχα ανάγκη. Είχα ξεχάσει πως είναι να είσαι "εσωτερικά" ατάραχος. 

Δεν ξέρω που θα με βγάλει όλο αυτό. Μπορεί να είναι φαινομενικά όλα και μόνο εγώ να βλέπω αλλαγές, οι οποίες ίσως και να μην υφίστανται. Δεν με νοιάζει όμως. Όλα για κάποιο λόγο γίνονται και προφανώς κάποιος λόγος υπάρχει για αυτά που διαδραματίζονται στη ζωή μου τον τελευταίο καιρό. Δεν ξέρω αν οι αλλαγές του χαρακτήρα μου θα είναι μόνιμες, αν τελικά θα μπορέσω να με χαλυβδώσω μια για πάντα, ξέρω καλά όμως πως όποιο και να είναι το αποτέλεσμα, κάτι θα έχω αποκομίσει από όλη αυτή τη διαδικασία. 

Και μιας και αναφερθήκαμε σε ατσάλια...

David Guetta ft Sia - Titanium

You shoot me down, but I won't fall.. I am titanium....

Playing with fire

That's what I'm doing the last of days...

Δεν ξέρω τι, πως και γιατί.. Ήρθε από το πουθενά και απλά συμβαίνει. 

Προφανώς και μπορώ να το εμποδίσω, προφανώς και δεν (ξέρω αν) θέλω.

Δεν μου έχει ξανασυμβεί κάτι παρόμοιο, αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος που το "γυροφέρνω" στο μυαλό μου.

Και καλά όσο μένω απλά στο "παιχνίδι" και το ελέγχω (όσο μπορώ)... Άμα μου ξεφύγει καμιά σπίθα και λαμπαδιάσω ολόκληρη, εκεί θέλω να με δω τι θα κάνω..!

Μετά θα είμαι και στ' αλήθεια Lola on fire και θα ψάχνουμε κάποιον στα σοβαρά να με βγάλει από τη φωτιά.

*Α ρε Λολάκι... το μυαλό σου και μια λίρα, μάνα μου...

Asshole-magnet mode: ON

Και έλεγα.. δεν μπορεί! Ήταν πολύ καλό για να διαρκέσει τόσο πολύ. Μια χαρά είχε ησυχάσει το κεφάλι μου όσο ήμουν σε σχέση. Είχα ηρεμήσει, δεν με ενοχλούσε κανένας ανεγκέφαλος με τις εξυπνάδες βλακείες του.

Τώρα ξαφνικά, από το πουθενά, αρχίζουν και ξεφυτρώνουν σιγά σιγά,  ο ένας μετά τον άλλο ή και ταυτόχρονα μαζί. Άντε κάνε ζάφτι τόση βλακεία μαζεμένη. Ένας άνθρωπος είμαι κι εγώ, πόσο να αντέξω?

Πραγματικά, δεν μπορώ να το καταλάβω... το μυρίζονται ότι είμαι ελεύθερη? :-/

*Περαστικά μου!

Εγώ φταίω...

... που θέλω να είμαι άνθρωπος. Αλλά και να θες, δεν σε αφήνουν. Ειδικά άμα έχεις μπλέξει και με βλήμματα διασποράς, άντε να συνεννοηθείς.

Λοιπόν... ας ηρεμήσω και ας τα πάρω από την αρχή. Μετά από την κίτρινη κάρτα, είπα να μη γίνω κακιά, να είμαι νορμάλ, για να μη γίνει η παρέα μπάχαλο. Για να είμαι ειλικρινής, προσπαθούσα να φέρομαι φιλικά, χωρίς πολλές διαχυτικότητες, μην έχουμε παρεξηγήσεις. Νταξ, το κλίμα ήταν λίγο περίεργο, αλλά όλα έβαιναν καλώς.

Μέχρι που είπα να θίξω το θέμα στον έτερο εμπλεκόμενο, ώστε να το ξεκαθαρίσουμε επιτέλους μεταξύ μας. Όχι για μένα... εγώ το είχα ήδη ξεδιαλύνει μέσα μου, αλλά για να πούμε "Ξέρεις, έγινε η μαλακία, αλλά είμαστε εντάξει μεταξύ μας πια, no hard feelings, και όλα καλά". Και συμφώνησε: "Σίγουρα, πρέπει να κάνουμε μια κουβέντα οπωσδήποτε". Όλα ωραία ως εδώ.

Γενικότερα, είμαι άνθρωπος που δεν μπορεί τις "θολές" καταστάσεις, που τα πράγματα θέλει να έχουν σαφώς ορισμένα ονόματα και που δεν μπορεί με τίποτα να αφήνει ανοιχτές υποθέσεις, ειδικά όταν κάτι τέτοιο επηρεάζει και τρίτα άτομα. Επίσης, πάντα μα πάντα -θέλω να- πιστεύω πως οι άλλοι έχουν καλές προθέσεις και είναι ευθείς, όπως άλλωστε είμαι και εγώ απέναντί τους. Έχω μάθει να μιλάω για να λύσω ό,τι πρόβλημα έχω με τον οποιονδήποτε. Αλλιώς δεν μπορώ. This is me και έτσι λειτουργώ.

Οπότε, ζητάω το τηλέφωνό του από τον κολλητό του και στέλνω μήνυμα (ΝΑ!! βόδι! *μούτζα*). Μου απαντάει πως η στιγμή δεν είναι η κατάλληλη και πως δεν είναι σε θέση να μιλήσει τώρα. Απολύτως σεβόμενη την απάντησή του, στέλνω: "Οκ.. ό,τι πεις. Πλέον τον αριθμό μου τον έχεις. Όποτε βρεθείς σε θέση να μιλήσεις, πάρε με ένα τηλέφωνο να συναντηθούμε και να μιλησουμε". Αυτό ουσιαστικά το έκανα για να πετάξω το μπαλάκι της συζήτησης στη μεριά του και για να δω αν και πότε θα δεήσει να κάνει τη συζήτηση. Από εκείνη τη στιγμή, δεν ασχολήθηκα ξανά ούτε με αυτόν, ούτε με τον αριθμό του κινητού του.

Υποψιάζομαι και δεν μου το βγάζεις από το μυαλό, πως αποφεύγει να κάνει την κουβέντα γιατί ξέρει ότι θα τον στήσω στον τοίχο και θα αρχίσω να χτυπάω ανελέητα. Και ξέρει πως σε όλα θα έχω δίκιο. Εκτός και αν νομίζει με το μικρό του μυαλουδάκι, πως "το γκομενάκι θα είναι stand by και θα καίγεται για την πάρτη μου", μέχρι να αποφασίσει να κάνει το ξεκαθάρισμα. Guess what! Ούτε καν!

Να σε δω πόσο με προσέχεις τώρα: πόσα μηνύματα είπαμε ότι έστειλα? Πόσα? Α να γεια σου! 

Δύο (2)!

Κράτα το αυτό.

Ωραίαααα... 

Σήμερα λοιπόν μαθαίνω πως ο "κύριος" γύρισε και είπε στον κολλητό του κάτι τύπου "ρε μαλάκα, γιατί έδωσες το κινητό μου στη Λόλα και με έχει πρήξει?"

Αυτή ήταν και η δική μου αντίδραση όταν το άκουσα. 

Και τα πήρα κρανίο... και μάλιστα πολύ άσχημα.

Δεν φτάνει που έκανες τη μαλακία σου..

Δεν φτάνει που συνεχίζεις και φέρεσαι μαλακίστικα..

Δεν φτάνει που δεν έχεις τα @@ να κάτσεις να το συζητήσεις σαν ώριμος (εδώ γελάμε) άνθρωπος...

Δεν φτάνει που δεν το ξεκαθαρίζεις, ώστε να έρθει η παρέα πάλι στα ίσα της...

Έχεις και το ΘΡΑΣΟΣ να λες πράγματα που δεν ισχύουν και να με εκθέτεις. Να πω ότι ίσχυαν, να με κάνεις ρεντίκολο με το δίκιο σου... Αλλά έτσι, δεν το δέχομαι. Δεν δέχομαι να προσβάλλει την αξιοπρέπεια μου κάποιος που δεν έχει καν τα κότσια να στηρίξει τις πράξεις του. 

Το ήξερα από την αρχή πως δεν θα ήμουν εγώ αυτή που θα δημιουργούσε το πρόβλημα στην παρέα, οποιαδήποτε εξέλιξη και να είχε αυτή η ιστορία και επαληθεύτηκα θριαμβευτικά. Αυτή η ρουφιάνα η διαίσθηση μου δεν με γελάει ποτέ.

Προφανώς και η κόκκινη κάρτα έχει βγει. Είπαμε, είναι περίοδος οικονομικής κρίσης και πλέον δεν χαρίζουμε κάστανα. Προφανώς και δεν πρόκειται να ξανακάνω ουδεμία νύξη για οποιαδήποτε κουβέντα (δεν το είχα σκοπό ούτως ή άλλως, αλλά τώρα δεν θα το κάνω για κανένα fucking λόγο).

Ναι.. έχω σκυλιάσει. Ναι, με έχει πειράξει.. Ναι, θέλω να του σπάσω τα μούτρα για αυτό που είπε...

Το θέμα είναι: 

Τον στήνω στη γραμμή του πέναλτι και βαράω ανελέητα (όπως με συμβούλεψαν Φούλη και Αστακούλης) δηλαδή γίνομαι σκύλα μέχρι εκεί που δεν πάει και του παίρνει ο διάολος ότι έχει και δεν έχει?

ή

Τρώει την κόκκινη, παίρνει τον πούλο και απλά είμαι κυρία, αδιαφορώντας πλήρως για την πάρτη του? Σαν να μην υπάρχει ένα πράμα.

* Προφανώς και ξέρω ότι η αδιαφορία σκοτώνει και πως αν ασχοληθώ του δίνω και αξία (και πολλή του έδωσα ήδη με αυτό το ποστ). 
Το πρόβλημα είναι πως δεν γίνεται να είμαστε μέσα στην ίδια παρέα, στον ίδιο χώρο κ εγώ να μην του απευθύνω το λόγο καν (μιλάω για τη δεύτερη περίπτωση). 
Από την άλλη, αν για μια φορά σταματήσω να είμαι ανθρωπος και γίνω bitch, θα εκτονωθώ και θα καταλάβει πως δεν έχει να κάνει με καμιά χαζογκόμενα. Τα φώτα σας, please.


** Προσωπικά, σκέφτομαι μια μίξη των δύο: αδιαφορία, αλλά όταν πάει να μου απευθύνει το λόγο να εκτοξεύονται ατάκες-δηλητήριο που να μην τον αφήνουν σε χλωρό κλαρί. Δεν ξέρω.. Help! :/

New season's resolution

Stop messing with idiots.-

*Άντε να δούμε... Τόσο καιρό είχα τη δικαιολογία της άστατης ψυχολογίας. Τώρα ήρθε η ώρα να σοβαρευτούμε επιτέλους.

** Καλό μήνα!! :D

Dear Lola...

Είμαι ο Θανάσης και δεν είμαι καθόλου καλά. Τώρα θα μου πεις "Και εγώ τι σου φταίω?". Θα σου εξηγήσω ευθύς αμέσως λοιπόν. Ανακάλυψα εντελώς τυχαία το μπλογκ σου κάποια στιγμή και άρχισα να το παρακολουθώ. Διαβάζοντας τα σχόλια της κάθε ανάρτησης, είδα πως οι φανταστικοί (σλουρπ!) αναγνώστες σου είναι πάντα πρόθυμοι να σου δώσουν μια χείρα βοηθείας. Έτσι σκέφτηκα να σου στείλω το πρόβλημά μου, να το αναρτήσεις, να σχολιάσουν οι φανταστικοί (ξανα-σλουρπ!) αναγνώστες σου, να πάρω και εγώ μια - δυο - τρεις απόψεις και να πράξω αναλόγως. Γι' αυτό το λόγο λοιπόν, σε μερσώ εκ των προτέρων και ελπίζω σε μια δημοσίευση του μέιλ μου, μπας και βρω επιτέλους λύση στο δράμα μου. 

Το πρόβλημα μου είναι γκομενικής φύσεως και είναι το εξής:
Έχω μπλέξει με δύο αδερφές και μάλιστα δίδυμες. Έστω Α και Β. 

Η Α με γουστάρει τρελά. Όλη μέρα μηνύματα με "καρδούλα μου", "άντρα μου", "μωρό μου" και δεν συμμαζεύεται. Εγώ πάλι, ούτε να τη φτύσω. 

Το πρόβλημα μου όμως έγκειται στο ότι εγώ γουστάρω απελπισμένα την αδερφή της, τη Β. (Σημείωση: η Β. έχει γκόμενο, αλλά αυτό ποσώς μας ενδιαφέρει). Η Β. δείχνει να την ενδιαφέρω, αν κρίνω από τη γενικότερη συμπεριφορά της απέναντι μου. Θέλω να "χωθώ", αλλά σκέφτομαι ότι μπορεί να γίνει χαμός, μιας και οι αδερφές δεν έχουν καλή σχέση μεταξύ τους, παρόλο που είναι δίδυμες και υποτίθεται ότι τα δίδυμα είναι πιο δεμένα. 

Το ερώτημα μου είναι : τι κάνω? "Χώνομαι" ή όχι? Και με ποιο τρόπο, ώστε να μην προκληθεί ενδοοικογενειακός πόλεμος μεταξύ των αδερφών? Υπενθυμίζω ότι έχω πάθει τιτανοτεράστιο πατατρακ με τη Β. 

Παρακαλώ μόνο σοβαρές απαντήσεις (αν και πιστεύω πως μόνο τέτοιες δίνετε - ξανα-ματα-σλουρπ!), διότι το θέμα μου είναι φλέγον.

Ευχαριστώ πολύ.
Θανάσης

*Ρε τον έρμο το Θανάση τι του' μελλε να πάθει... Εγώ την αποψάρα μου του την είπα, αλλά θέλει να ακούσει τις δικές σας, κυρίως! (Με άλλα λόγια, αφοδευμένη (sic) με έχει :Ρ )

Για πάρτε σειρά και εκθέστε τις εμπεριστατωμένες και πάνω απ' όλα επιστημονικές απόψεις σας πάνω στο θέμα, γιατί το παληκάρι καίγεται λέμεεεεε!

** Θυσία γίνομαι για τους αναγνώστες μου, η ρουφιάνα! :ΡΡΡΡΡΡ