Ange ou Demon?

Θα με τρελάνουν αυτές οι δυο!

Την βλέπεις την κοπελιά εδώ δίπλα? Αυτή είμαι εγώ (αν αφαιρέσεις το ξανθό μαλλί, το αιλάινερ μέχρι τον κρόταφο και το ροζ -ιου!- κραγιόν. Σου' φυγε ο ενθουσιασμός τώρα ε? :Ρ ).

Λες και δεν μου έφταναν όλα τα άλλα, τελευταία απέκτησα και δυο εχμ... κατοικίδια να το πω? Θα το πω! 

Αυτά τα κατοικίδια που λες, ένα αγγελάκι και ένα διαβολάκι, εδρεύουν στο ακατοίκητό μου, aka στο κεφάλι μου. Και εγώ που νόμιζα ότι αυτό το κεφάλι έχει μόνο άχυρα μέσα... κοίτα να δεις τι ανακαλύπτει κανείς καμιά φορά! :Ρ

Το καλό μου το αγγελάκι μου λέει συνέχεια: "Καλή μου Λόλα, κάτσε στα αυγά σου και μην ξανοίγεσαι, γιατί θα το φας το κεφάλι σου και θα έχουμε ντράβαλα πάλι. Αφού δεν είσαι σίγουρη για τίποτα, γιατί να περιπλέξεις τα πράγματα? Μια χαρούλα περνάς.. γιατί να το χαλάσεις? Το παιχνίδι είναι χαμένο από την αρχή, τι σε κάνει να πιστεύεις πως κάτι θα αλλάξει τώρα? Άσε λοιπόν κατά μέρος τα χαζά που σκέφτεσαι και συγκεντρώσου σε παρακαλώ! Να χαρείς!".

Και εκεί που λέω "Οοοκ, αράζουμε στα κυβικά μας, συγκεντρωνόμαστε και συνεχίζουμε στο ίδιο τέμπο", έρχεται το διαβολάκι στο άλλο αυτί και αρχίζει το ψηστήρι:
"Αφού ξέρεις καλά πως στο τέλος θα την κάνεις τη μαλακία σου, γιατί το αρνείσαι? Και εξάλλου, γιατί να μη δοκιμάσεις, γιατί να μην προσπαθήσεις? Εσύ δεν είσαι αυτή που πάντα λέει ότι προτιμά να μετανιώνει για αυτά που έκανε και όχι για αυτά που δεν τόλμησε ποτέ να κάνει? Όλο λόγια είσαι Λολάκι, όλο λόγια.. Κότα λειράτη! Ωραία, μπορεί να το φας το κεφάλι σου.. Και? Πρώτη φορά θα είναι? 'Η μήπως τελευταία? Έλα και δεν θέλω τέτοια... Πού πήγε ο δυναμισμός σου? Τα κότσια που λες ότι έχεις?".

Η αλήθεια είναι πως θέλω να ακούσω το αγγελάκι -φωνή της λογικής is it's middle name- αλλά και αυτό το διαβολάκι -λέγε με και παρόρμηση- δεν βγάζει λίγο το σκασμό! Ουφ! Δεν ξέρω τι θα κάνω ακόμα... Μεταξύ μας, όλοι ξέρουμε πως κατα πάσα πιθανότητα, θα ακολουθήσω τις "συμβουλές" του διαβολακίου (είπαμε... το "ρετιρέ" είναι ακατοίκητο!)... Αλλά το τρενάρω, μπας και καταφέρω για μια φορά στη ζωή μου να χαλιναγωγήσω τον παρορμητισμό μου και να φερθώ σαν ώριμος, σκεπτόμενος, ενήλικος άνθρωπος. (Ναι, εδώ γελάμε! :Ρ)

Αρχίσαμεεεεε....

Μέχρι πριν λίγο καιρό είχαμε το "Πότε θα πάρεις πτυχίο?".

Τώρα αρχίσαμε τα "Μήπως να ανέβαινες? Και εκεί κάτω που είσαι τι κάνεις?".

Ααααα.. θα τα πάρωωω..!

Δεν θέλω να ανέβω λέμε! Θέλω να μείνω εδώ! Εδώ περνάω καλά.

Νταξ, μπορεί να είμαι στην άλλη άκρη της Ελλάδας, το καταλαβαίνω πως δεν σας είναι εύκολο, ούτε ευχάριστο που είμαι τόσο μακρυά και δεν μπορείτε να με "φτάσετε" ανα πάσα ώρα και στιγμή, αλλά δεν αντέχω ούτε στην σκέψη να γυρίσω πίσω. Και, άντε... πες ότι δεν γυρνάω στον τόπο που γεννήθηκα, αλλά σε κάποια κοντινή πόλη... Πόσο εύκολο νομίζετε ότι είναι να ξαναρχίσω από την αρχή? 

Δεν θέλω... Δεν θέλω... Δεν θέλω, λέμεεεεε!

Ποτέ μη λες "ποτέ"!

Σοφή κουβέντα αυτή τελικά. Το είδα να συμβαίνει και μάλιστα με πρωταγωνιστή τον ίδιο μου τον εαυτό. 

Τελικά διαπίστωσα πως μεγαλώνοντας, ο άνθρωπος αλλάζει. Φιλοσοφεί κάποια πράγματα και πολλές φορές καταλήγει να αυτοαναιρεί τα ίδια του τα "πιστεύω". Αν πριν κάποια χρόνια μου έλεγε κάποιος "Λόλα μου σε Χ χρόνια από τώρα, εσύ θα κάνεις αυτό και εκείνο και το άλλο", δεν υπήρχε περίπτωση να το πίστευα. Το πιο πιθανό θα ήταν να προσπαθούσα να τον πείσω πως δεν υπάρχει "ούτε μια στο εκατομμύριο" περίπτωση να συμβεί κάτι τέτοιο και φυσικά θα ανέλυα και τα επιχειρήματά μου και τους λόγους για τους οποίους "κόβω το κεφάλι μου".

Ε... πίστεψε με: με τα σημερινά δεδομένα το είχα χάσει το σκάλπ μου και δεν το ήξερα.

Αυτό που με τρομάζει περισσότερο από όλα όμως, δεν είναι το γεγονός πως άλλαξα άρδην κοσμοθεωρία, αλλά πως πλέον κάνω κάποια πράγματα εντελώς ενσυνείδητα. Δεν ξέρω τι πραγματικά συμβαίνει, ούτε πως ακριβώς προέκυψε και με ποιο τρόπο, αλλά θα τολμούσα να πω πως μερικές φορές δεν με αναγνωρίζω. Βέβαια, αυτό μόνο καλό μπορεί να είναι. Διότι έτσι σιγά σιγά ανακαλύπτω (πειραματιζόμενη η αλήθεια είναι) τον εαυτό μου όλο και βαθύτερα και διερευνώ τα όριά του. Τολμώ να πω πως μου αρέσει το νέο μου "εγώ", αν και μερικές φορές είναι τέρμα εγωιστικό. Νιώθω πως μέσα από όλη αυτή τη διαδικασία ατσαλώνω τον εαυτό μου.

Μπορεί όλο αυτό να φαίνεται ένα χάος σε κάποιον εξωτερικό παρατηρητή, αλλά προσωπικά, έχω βρει την ηρεμία μου. Καιρό είχα να αισθανθώ τόσο ήρεμη. Προσπαθώ να το απολαύσω για όσο κρατήσει και ειλικρινά εύχομαι να κρατήσει πολύ. Ήταν κάτι που πραγματικά το είχα ανάγκη. Είχα ξεχάσει πως είναι να είσαι "εσωτερικά" ατάραχος. 

Δεν ξέρω που θα με βγάλει όλο αυτό. Μπορεί να είναι φαινομενικά όλα και μόνο εγώ να βλέπω αλλαγές, οι οποίες ίσως και να μην υφίστανται. Δεν με νοιάζει όμως. Όλα για κάποιο λόγο γίνονται και προφανώς κάποιος λόγος υπάρχει για αυτά που διαδραματίζονται στη ζωή μου τον τελευταίο καιρό. Δεν ξέρω αν οι αλλαγές του χαρακτήρα μου θα είναι μόνιμες, αν τελικά θα μπορέσω να με χαλυβδώσω μια για πάντα, ξέρω καλά όμως πως όποιο και να είναι το αποτέλεσμα, κάτι θα έχω αποκομίσει από όλη αυτή τη διαδικασία. 

Και μιας και αναφερθήκαμε σε ατσάλια...

David Guetta ft Sia - Titanium

You shoot me down, but I won't fall.. I am titanium....