Τρίτη, 16 Νοεμβρίου 2010

Να προσέχεις...

Καθισμένη στην άκρη του κρεββατιού τον κοίταζε να γυρνάει μέσα στο δωμάτιο και να μαζεύει τα πράγματά του. Κινήσεις άκρως μηχανικές, το βλέμμα κενό. Άγγιζε τη βαλίτσα του με τα ακροδάχτυλά της. Δεν ένοιωθε σχεδόν τίποτα πια, η θλίψη των τελευταίων ημερών είχε γίνει το μόνο συναίσθημα που μπορούσε να νιώσει. Το χειρότερο όλων όμως, ήταν αυτός ο κόμπος που είχε στο λαιμό και κάθε φορά που επιχειρούσε να καταπιεί, της γέμιζε το στόμα με πίκρα. Τις τελευταίες αυτές μέρες ένιωθε σαν να ζει μια εξωσωματική εμπειρία. Λες και είχε βγει από το σώμα της και όλα τα έβλεπε από ψηλά. Ένιωθε σαν υπνωτισμένη. 

Τα συναισθήματα αυτού άγνωστα. Όσες φορές και να τον είχε ρωτήσει για το πως νιώθει, δεν της απαντούσε κάτι συγκεκριμένο. Λογικά ούτε αυτός ήξερε καλά καλά τι αισθάνεται. Το σίγουρο ήταν πως κι αυτός ένιωθε -αν όχι περισσότερο- εξίσου μουδιασμένος. Η αλήθεια είναι πως αυτή περίμενε να τον δει να καταρρέει, να σπάει, αλλά αντίθετα με τις προσδοκίες της έδειχνε ήρεμος μεν, αβέβαιος δε. 

Παρόλη την ψυχική τρικυμία που βίωνε, δεν μιλούσε. Προσπαθούσε να τον βοηθήσει να φτιάξει τα πράγματά του. Οι λέξεις που αντάλλασαν λίγες και συγκεκριμένες: "Πήρες αυτό;" "Να μην ξεχάσεις το άλλο", "Μήπως αυτό να σου φαινόταν χρήσιμο;". Μέσα σε όλα τα άλλα, είχε και το άγχος να μην μείνει κάτι απαραίτητο έξω από την αποσκευή. Την ώρα που τον είδε να βάζει στη βαλίτσα ένα συγκεκριμένο ρούχο, ανατρίχιασε. Το κοίταξε με τόση απέχθεια... δεν ήθελε καν να το ακουμπήσει. Όταν τελικά μαζεύτηκαν όλα, το φερμουάρ έκλεισε και τα λουκέτα μπήκαν στη θέση τους. 

Η βαλίτσα μπήκε με τη σειρά της στο αυτοκίνητο και ξεκίνησαν για το αεροδρόμιο. Η απόσταση μακρυνή αλλά τα λόγια λιγοστά. Κοίταζε το χώρο του αυτοκινήτου και μια σκέψη που πέρασε από το μυαλό της, της χαράκωσε την καρδιά "Και αν είναι η τελευταία φορά που μπαίνω εδώ μέσα;" Δεν εξωτερίκευσε τα συναισθήματά της. Δεν ήθελε να τον φορτίσει κι άλλο ψυχολογικά, έφταναν τα όσα ένιωθε ήδη. Το περίεργο ήταν πως καθόλη τη διαδρομή, δεν γύρισε μια φορά να τον κοιτάξει. Πίστευε πως μόλις αντίκρυζε το πρόσωπό του, θα ξέσπαγε σε κλάμματα. Τελικά είχε δίκιο... σε κάποια στιγμή που τον κοίταξε φευγαλέα, άρχισε να βουρκώνει και ο κόμπος έκανε περισσότερο αισθητή την παρουσία του στο λαιμό της. Αποφάσισε να επιβληθεί στον εαυτό της και το κατάφερε. 

Φτάσανε στο αεροδρόμιο κάπου πενήντα λεπτά πριν την απογείωση. Μετά τις απαραίτητες διαδικασίες, καθίσανε στην αίθουσας αναμονής. Αυτός της ζήτησε να κάτσει στα πόδια του, να την πάρει αγκαλιά. Αυτή προσπάθησε να το αποφύγει -ώστε να μην λυγίσει μπροστά του, αλλά βλέποντας τον πόνο στα δικά του μάτια, δέχτηκε. Με το μπήκε στη γνώριμη αγκαλιά, βούρκωσε ξανά. Ήταν κάτι που πλέον δεν μπορούσε να διαχειριστεί. Αυτός αποδείχτηκε πιο γενναίος. Μπορεί να βούρκωσε αλλά φρόντισε να την κάνει να χαμογελάσει, ώστε να της απαλύνει τον πόνο. Το γυρίσανε στο αστείο και έτσι αποφεύχθηκε (τουλάχιστον προς το παρόν) η καταιγίδα. 

Εκεί που προσπαθούσαν να ελαφρύνουν την ατμόσφαιρα, ο πίνακας ανακοινώσεων άλλαξε το Check in σε Board. Εκείνος ήταν που το είδε πρώτος. "Πρέπει να φύγω. Άρχισε η επιβίβαση" Εκείνη δεν ήθελε να το πιστέψει. "Από τώρα;; Έχεις ακόμα τριάντα λεπτά μέχρι την απογείωση" αντέδρασε, θέλοντας να τον κρατήσει έστω και ένα λεπτό ακόμα δίπλα της, παρόλο που ήξερε ότι ουσιαστικά το ένα αυτό λεπτό δεν θα έκανε καμία διαφορά. Φτάνοντας στον έλεγχο των εισητηρίων, η ματιά της έπεσε στην υπάλληλο του ελέγχου. Μια γλυκειά κοπέλα περίμενε για να τσεκάρει τα εισητήρια των επιβατών που έφευγαν για το ταξίδι τους. "Πόσους αποχαιρετισμούς να έχει δει άραγε; Θα μπορούσε ίσως να καταλάβει εκ πρώτης όψεως, τα συναισθήματα του κάθε επιβάτη και των συνοδών του;;;"

Η ώρα του αποχαιρετισμού ήταν ό,τι χειρότερο. Την αγκάλιασε, φιλήθηκαν και τότε εκείνη γραπώνοντας το γιακά του μπουφάν του, λες και με αυτό τον τρόπο μπορούσε να τον κρατήσει, λύγισε. "Να προσέχεις" του είπε. "Μόνο αυτό... να προσέχεις". Τον φίλησε μια τελευταία (άραγε;;) φορά και αμέσως γύρισε την πλάτη της να μην τον δει που έφευγε. Πίστευε ότι αυτό θα της έδινε τη χαριστική βολή, θα της ξέσκιζε την καρδιά. Έκανε κλαίγοντας κάποια βήματα πιο εκεί, αλλά ήθελε να τον δει λίγο ακόμα. Σκούπισε τα μάτια της που τρέχανε και τον είδε να ετοιμάζεται να περάσει τον σωματικό έλεγχο. Φαινόταν τόσο ψύχραιμος και ήρεμος, αλλά κανείς δεν μπορούσε να ξέρει τι αισθανόταν πραγματικά. Της έκανε φοβερή εντύπωση το γεγονός πως αυτός δεν γύρισε να κοιτάξει πίσω του. "Καλύτερα έτσι", σκέφτηκε. "Καποιος από τους δυο, πρέπει να είναι πιο δυνατός".

Όταν τον έχασε εντελώς πια από τα μάτια της, γύρισε την πλάτη της και άρχισε να κατευθύνεται προς την έξοδο του αεροδρομίου. Αν και πονούσε πολύ, ένιωθε ότι μπορούσε να ελέγξει τα συναισθήματά της, κάτι που της ήταν αδύνατο στη θέα του. Στο δρόμο του γυρισμού, ένιωθε όλα αυτά που τόσες μέρες καλυπτόταν από το πέπλο της θλίψης, να την πνίγουν, να την κυριεύουν. 

Κλείνοντας την πόρτα του σπιτιού πίσω της, έκανε αυτό που καταπίεζε τόσες μέρες. Άφησε τους χειμάρρους των συναισθημάτων της ψυχής της να βρουν διέξοδο στα μάτια της... Αυτός ο απαίσιος κόμπος άρχισε επιτέλους να μικραίνει...

23 προσπάθειες διάσωσης:

porcupine είπε...

Τρύπωσες μέσα μου απόψε και μου έκλεψες τις στιγμές που είχα καλά καταχωνιάσει να μη θυμάμαι.Γιατί καλή μου?
Πόσο πολύ νιώθω αυτόν τον πόνο!Μια ζωή να περιμένω μέσα σε ένα αμάξι, σ' ένα σταθμό τρένων, σ' ένα ΚΤΕΛ, σ' ένα αεροδρόμιο!Κι ήμουν πάντα αυτή που έμενε πίσω να χαιρετάει.Και τώρα πάλι πίσω έμεινα, αλλά εντελώς μόνη!

Υπομονή κι αγάπη σου εύχομαι!

http://www.youtube.com/watch?v=u6_s0QIbI94&feature=related

marco είπε...

Και σε λίγες μέρες θα πάρει άδεια και θα είστε μαζί και σε ΄6 μήνες από σήμερα (αφού θα σου έχει ζαλίσει τον έρωτα, επειδή θα μιλάει όλο για το στρατό και στρατιωτικές ορολογίες) θα τον σιχτιρίσεις και σε κόβω να κάνεις ανάρτηση αγανάκτησης...


Άντε βρε! Θα πάρουμε την Πόλη τώρα! (έχουμε και τον Πανίκα τον τουρκοφάγο πια...)

ΦΟΥΛΗ είπε...

Βρε καρδιά μου, κανε υπομονή, αφού έτσι είναι τα πράγματα, γιατί το τελειώσατε?πιστεύω ότι δεν είναι οριστικό, μην κάνεις έτσι, δεν πάει δα και στον πόλεμο....
έχεις την αγκαλιά μου, και ένα μεγάλο φιλί...

(Cou) Coula είπε...

Χωρίσατε για λίγο; Ή για πάντα;

Όπως και να έχει, είμαι σίγουρη πως μπορεις να το διαχειριστείς!

Προχώρα μπροστά ή κάνε λίγη υπομονή μέχρι να ξαναρθει!

Λόλα είπε...

@porcupine
Πραγματικα πιστευω πως ολοι μας εχουμε ζησει λιγο πολυ τετοιες καταστασεις. Λυπαμαι πολυ αν σε "αναγκασα" να θυμηθεις πραγματα τα οποια ηθελες να ξεχασεις..
Ευχαριστω πολυ για τις ευχες σου! :)
Το τραγουδι πολυ ομορφο..
Τα φιλια μου!


@marco
Γιατρε μου δεν την παλευω... Αυτο που ειναι χειροτερο για μενα αυτη τη στιγμη ειναι η περιοδος προσαρμογης..Θα μου περασει..το ξερω, αλλα ως τοτε?
Οσο για την αναρτηση αγανακτησης, ειμαι 100% σιγουρη πως θα συμβει! :Ρ
Οσο για την Πολη...ουδεν σχολιο!
Φιλια πολλα!



@Φουλη
Αχ βρε Φουλακι μου... Υπομονη (προσπαθω να) κανω.. αλλωστε δεν γινεται και κατι αλλο.. Ο λογος που το τελειωσαμε ειναι εκ πρωτης οψεως χαζος, αλλα εχει μια λογικη βαση. Οσο για το αν ειναι οριστικο, μονο ο χρονος μπορει να το δειξει.
Μια αγκαλια ειναι οτι χρειαζομουν..ευχαριστω! :)

Υ.Γ.: Τα αποτελεσματα των εξετασεων σου βγηκαν? Με αυτα και με κεινα σε εχω χασει αυτες τις μερες...



@Coucoula
Γλυκεια μου, πραγματικα δεν ξερω... οπως ειπα και στη Φουλη, ο χρονος ειναι αυτος που θα το δειξει.
Σιγουρα μπορω να το διαχειριστω σε βαθος χρονου, αλλα η αρχικη περιοδος προσαρμογης με εχει διαλυσει.
Οσον αφορα τις εξελιξεις, εδω θα ειμαστε και θα δουμε πως θα παει..
Φιλακια πολλα πολλα! :)

marco είπε...

μαρή, χωρίσατε;;;;;;;;;

Λόλα είπε...

@marco
Ετσι λεμε..θεωρητικα δηλ, ναι.
Αλλα για να ειμαι ειλικρινης, ουτε εμεις ειμαστε σιγουροι 100% ακομα για το τι εχουμε κανει..

marco είπε...

επειδη πηγε φανταρος;;;;

Λόλα είπε...

@marco
Τυπικα ναι.. αλλα αυτο ηταν η αφορμη.
Η αιτια ηταν αλλη.

marco είπε...

Αααααα...

πολυ τα μπερδεύετε βρε παιδί μου... Ούτε ενήλικες να ήσαστε!

Λόλα είπε...

@marco
Αχαχαχαχα! Τι ακουω Θε μου αποψε!!
Να'σαι καλα βρε Μαρκουλη, μ'εκανες και γελασα! :Ρ

marco είπε...

Εμ; Τσάμπα το σπουδάσαμε;

αμα θες πάντως το μέηλ μου κ το μσν είναι διαθέσιμα. δεν θα σε χρεώσω... :)

Λόλα είπε...

Τι καλοοοοος!! :)
Σε ευχαριστω πολυ πολυ...!!
Αμα χρειαστω κατι, θα σου πω. :)
Και επειδη τιποτα σ' αυτη τη ζωη δεν ειναι τσαμπα, αν τιμησεις καποια στιγμη το νησι με την παρουσια σου, κερναω καφε! :)

(Μουρλο, ε μουρλο! :Ρ)

marco είπε...

Ε ναι, αλλά ποιό νησί;;;;

Το ΝΗΣΙ;;

χαχαχαχα

Λόλα είπε...

Κοντα επεσες!!! ;)

marco είπε...

Στην Κρήτη μένεις βρε;;;;;;

Λόλα είπε...

Το' χω πει σαραντα φορες (νομιζω :Ρ)
Που εχεις το μυαλο σου οταν μιλαω? Ε?Ε? Ε? :Ρ

marco είπε...

έλα ρε! δεν το είδα!!!

για πες, Κρήτη;

Λόλα είπε...

Τς τς τς... Αντρες!! :Ρ
Ναι ρεεεε... Κρητη! :Ρ

marco είπε...

Ωωωωω έλα ρε! Από πού;;;;

ΦΟΥΛΗ είπε...

Χάθηκες βρε κούκλα ναι!!
τα αποτελέσματα είναι σχετικά καλά,βλέπεις μου έκαναν τούμπανο τη χολή ,σήμερα το απόγευμα μπαίνω στο νοσοκομείο να την βγάλω, χαχα,το βραδάκι θα έχω και το λαπι τοπ μαζί μου(όχι που θα το άφηνα),λέω να παρακολουθήσω μουσική εκπομπή,αν τα καταφέρω με την σύνδεση,μπορεί να σε δω εκεί?αν θες ξέρεις που θα με βρεις!!! τα φιλιά μου....

γνωστος αγνωστος είπε...

εχεις 9 ολοκληρους μηνες για να το σκεφτεις,να πειραματιστεις να κανεις οτι θες βρε!
ασε τον χρονο να σου δειξει τι πραγματικα θες να κανεις....

Λόλα είπε...

@Φουλη
Τα περαστικα στα ειπα στο μπλογκ σου!
Οσο για χθες, βγηκα με μια φιλη μου και δεν μπηκα καθολου, παρα μονο πολυ αργα κατα τις 2. Θα τα πουμε ομως! :)
Φιλια πολλα!! :)


@γναγ
Λες τωρα εσυ ε? Να τη "δω", πειραματισμος κι ετσι? :Ρ